(มีอีบุ๊ก) หออาชาไนย | พ่อค้าความตาย

        ตอนที่ 38ตลาดผีกับเมืองผี!

        ทองทับหลังจากจัดการผีเฒ่าเสร็จเขาก็รีบลงจากเขาไปทันทีเพราะต้องไปเรียนพิเศษ…

        ตอนที่กลับมาถึงร้านของเพียรเจ้าตัวยังมีลูกค้าเข้าแถวรออยู่ดูเหมือนว่าจะมีเวลาให้พูดคุยปรึกษากันนานขึ้น

        เขาก็ได้ส่งสัญญาณพยักพเยิดไปให้ลูกสมุนหมายเลขหนึ่งเพื่อให้เจ้าตัวเดินเข้ามาหา “ไอ้บุญวันนี้ลูกพี่เอ็งเป็นยังไงบ้างวะ…”

        “อ๋อ…หายหน้าไปทั้งวันเลยจ้ะ!”

        หางคิ้วของทองทับกระตุกถี่ยิบโดนไอ้เด็กสารเลวย้อนเข้าให้ “ข้าหมายถึงเจ้านายของเอ็งเป็นยังไงบ้างทำไมยังไม่ปิดร้าน”

        “ฉันก็เห็นพี่แกพูดคุยกับลูกค้าตามปกตินะจ้ะลูกพี่…”เขาหันไปมองเพียร ก่อนพูดต่อว่า “ไม่มีอะไรผิดปกติเลยจ้ะ!”

        ทองทับกอดคอลูกสมุนพร้อมพูดขึ้นว่า“ข้าจะบอกอะไรเอ็งให้เอาบุญนะ เจ้านายเอ็งน่ะมันไม่ปกติที่สุดในหมู่บ้านนี้แล้ว!”

        “หมายถึงยังไงหรือครับลูกพี่…”บุญกองทำท่าทีจริงจัง

        ทองทับสบโอกาสก็คุยโว้โอ้อวดไปทีหนึ่ง“ทุกวันนี้ที่เอ็งเห็นมันทำอยู่น่ะ ไอ้บ้านี่มันกำลังฝึกวิชา!อีกทั้งยังเป็นวิชาชั้นสูงมาก ๆ ถ้าเกิดเอ็งมีตาทิพย์จะสังเกตได้ว่าวิญญาณของคนที่ทำสัญญาไปแล้ว มันเริ่มค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตัวข้าเองดูยังไม่เข้าใจเลย เอ็งว่าแปลกไหมล่ะ?”

        บุญกองขมวดคิ้วมองไปยังลูกพี่ตน “เปลี่ยนวิญญาณคนคนหนึ่งได้เลยหรือ แบบนี้ก็สุดยอดมากน่ะสิจ๊ะพี่?”

        ทองทับป้องปากกระซิบที่ข้างหู“ก็เออสิวะ ข้าถึงบอกไงล่ะว่ามันผิดปกติ พี่เพียรของเอ็งมันต้องวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ ถึงได้ทำอะไรใหญ่โตขนาดนี้!”

        “แต่ก่อนเพราะข้ามีแต่วิญญาณจะคนก็ไม่ใช่เป็นผีก็ไม่เชิง จึงได้แต่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ พลังเวทที่ข้ามีย่อมมีอยู่อย่างจำกัดแต่หลายวันมานี้ข้าได้กลับสู่โลกปกติจึงสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ไอ้เพียรมันทำอยู่…”ทองทับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “พี่สังเกตเห็นอะไรบ้าง?”ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นความใคร่รู้เกี่ยวกับเรื่องของพี่เพียรเป็นหนึ่งในสาเหตุที่เขามาติดตามจนกลายเป็นตกกระไดพลอยโจน

        “เอ็งไม่คิดบ้างหรือไงว่าทุกวันนี้มันเปิดบริษัทเปิดร้านค้าไปเพื่ออะไรดูสิรับค่าปรึกษาแค่ 9 บาท ทำสัญญาเก็บเงิน 100บาท…”

        “เอ่อ…ก็คนแถวนี้ไม่ค่อยมีตังค์จะให้เก็บเท่าไหร่ล่ะจ๊ะลูกพี่จ๋า!”บุญกองเอ่ยปากพูดตามความเป็นจริง

        “ไอ้เด็กโง่มันเลือกจะอยู่เฉย ๆ ก็ได้การค้าที่ขาดทุนมันไม่มีทางทำหรอกใครเขาก็ไม่ทำกันด้วย…เปิดบริษัทไม่ได้เปิดมูลนิธิการกุศลแถมวิญญาณยังเปลี่ยนไปอีกแน่ะ…” ทองทับเขกหน้าผากลูกสมุน คล้ายต้องการเปิดสติปัญญา

        บุญกองก็หันไปมองลุงข้างกายด้วยท่าทีสงสัย ขณะเดียวกันเขาก็กำลังครุ่นคิด

        ทองทับจึงเอ่ยปากขึ้น“ถ้าเกิดเอ็งอยากรู้ เราก็คงต้องมาไล่เรียงเหตุการณ์กันหน่อย เอาง่าย ๆ นะช่วงนี้มันสอนวิชาอะไรให้เอ็ง ข้าจะได้เริ่มวิเคราะห์จากตรงนี้…”

        ชายหนุ่มแสยะยิ้มถึงบางอ้อ“สุดท้ายลุงก็จะมาหลอกถามฉันเรื่องวิชาที่ฉันฝึกนี่เอง!”

        “ไร้สาระวิชาดีข้ามีมากมายถมเทไปเลือกเอามาสักอันหนึ่งก็พอให้เอ็งต้องนั่งเรียนรู้ไปชั่วชีวิตแล้ว…” เขาไม่ยอมรับจากนั้นก็พลางกอดอกเชิดจมูกขึ้น แลดูคล้ายกับดูถูกไอ้หนูนี่

        หากแต่แท้ที่จริงภายในใจก่นด่า“ไอ้เด็กสาวเลวนี่ มันช่างหลอกยากหลอกเย็นเสียจริงแต่ในเมื่อมันสงสัยแล้วก็ถามมันไปตรง ๆ เลยดีกว่า!”

        บุญกองลังเลเล็กน้อยก่อนพูดขึ้นว่า“พี่เพียรแกบอกว่าถ้าเกิดลุงมาถามถึงเรื่องของบทสวดมนต์ หรือว่าวิชาที่ฉันฝึกอยู่ให้พูดไปว่าถ้าอยากรู้มากนัก ก็ให้เอาของดีออกมาแลกเปลี่ยนจริงใจกันหน่อย!”ประโยคหลังเขาแสร้งเลียนเสียงของเพียร

        ทองทับหางคิ้วกระตุกถี่ยิบแถมยังกระตุกทั้งสองข้างด้วย จึงทำเอาใบหน้าดูพิลึกไม่ใช่น้อย “ดูสิขนาดเรื่องนี้มันก็ยังวางแผนไว้ก่อน” เขาบ่นอุบภายในใจ

        ก่อนจะจ้องไปที่ลูกสมุนหมายเลขหนึ่ง“ข้าเคยพูดว่าไง…บอกให้เรียกว่าพี่ เอ็งจำไม่ได้หรือไงฮะ!”

        ชายหนุ่มนึกขึ้นมาได้ว่าตนหลุดปากเรียกไปจึงเอ่ยประจบประแจง“ถ้าลูกพี่อยากรู้ไม่สู้เอาของดีมาแลกเปลี่ยนกันดีไหมจ๊ะ?”

        “ไม่แลกวิชากระจ้อยร่อยของเอ็งข้าไม่สนใจมันหรอก…”ทองทับเสียงแข็ง

        “พี่เพียรบอกว่าลูกพี่จะต้องปฏิเสธแน่นอนแกก็เลยให้บอกไปอีกว่า ของดีนั่นเป็นของที่เอาไว้ให้ฉันป้องกันตัวจ้ะ…”บุญกองลูบมือไปมาคล้ายกับพวกเฒ่าแก่จอมเจ้าเล่ห์พลางจ้องมองไปยังลูกพี่ตนด้วยสายตาเว้าวอน

        “ไอ้เด็กสาวเลว!”ทองทับกัดฟันกรอด นี่มันขุดบ่อล่อปลาชัด ๆถ้าเกิดเขาไม่ให้ของดีกับไอ้บุญกองนั่นเท่ากับว่าเขาไม่ใช่พวกขี้งกหรอกหรือแบบนี้จะเป็นการทำให้ไอ้หนูนี่ไม่เคารพตนเหมือนอย่างก่อน…

        สมองของทองทับเริ่มประมวลผลและจินตนาการไปไกลจนสุดท้ายเขาอดไม่ได้จะต้องหยิบเอาของดีมาให้กับลูกสมุนหมายเลขหนึ่งผู้ติดตามตนมาอย่างยาวนาน…

        “เอานี่ไปกิน‘เห็ดหมอกม่วง’ มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ”ทองทับเริ่มพูดอธิบายสรรพคุณให้อย่างเสร็จสรรพ

        “เมื่อกินไปแล้วอย่างแรกมันจะช่วยให้สติปัญญาแจ่มใสอย่างที่สองก็สามารถเพิ่มพลังเวทให้กับผู้ที่กินได้และอย่างที่สามมีฤทธิ์สามารถทำให้เห็นวิญญาณได้ เป็นของดีที่เหมาะสมสำหรับเอ็ง”

        บุญกองจ้องมองไปที่‘กล่องไม้’ ซึ่งปิดผนึกมาเป็นอย่างดี แต่เมื่อเขาเอามือเข้าไปสัมผัสกับกล่องไม้กลับพบความเย็นกระแสหนึ่งมันพลันแล่นตรงเข้าสู่ปลายนิ้วของตนทันทีทำให้ตนต้องก้าวถอยหลัง ขณะเดียวกันดวงตาก็เบิกโพลง

        “เป็นไงพอใจมั้ย?อยู่กับพี่ทองทับไม่มีอดอยากหรอกโว้ย!”พอมอบของออกไปเขาก็เริ่มคุยข่มทันที

        ชายหนุ่มค่อย ๆสัมผัสกล่องใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็กอดมันไว้อย่างกับลูกรักส่วนความเย็นนั่น…ช่างมันเถอะ คิดเสียว่ากอดถังน้ำแข็งมีค่าหลายล้านบาทก็แล้วกัน

        “ไอ้หนู…ถึงคราวเอ็งบอกบทสวดมนต์วิธีการฝึกที่ไอ้เพียรมันสอนมาให้ข้าฟังได้แล้ว…”เขายื่นมือไปดึงเอากล่องไม้กลับมา

        พอบุญกองเห็นดังนั้นจึงรีบพูดเป็นต่อยหอยช่วยบอกวิธีการฝึกบทสวดทั้งหมดให้ลูกพี่ตนฟังแต่ครั้นเมื่อพูดเสร็จกับได้ยินเสียงทองทับดังขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ

        ทองทับเคี้ยวฟันพูดขึ้น“แค่นี้เนี่ยนะ?”

        “ใช่จ้ะลูกพี่…”บุญกองเอื้อมมือไปดึงกล่องไม้จากมือของลูกพี่ตนกลับมาอย่างรวดเร็ว

        หนังตาของทองทับคล้ายกับเป็นตะคิวก็ไม่ปานเขาไม่สงสัยไอ้เจ้าบุญกองว่ามันจะกล้าหลอกตนแต่สงสัยวิธีการทั้งหมดว่ามันทำได้ยังไง? “ของที่ข้าให้เอ็งไปรู้ไหมมันราคาเท่าไหร่?”

        บุญกองยิ้มแต้เขารู้ว่ามีมูลค่าสูงมากแต่ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ 

        “ถ้าขนาดเล็ก ๆมันก็ใช้เงินเป็นล้านแล้ว แต่ว่าขนาดที่ให้เอ็งไปมันใหญ่เป็นพิเศษ…” 

        ในเมื่อตนไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรกลับมาเลยเพราะบทสวดมนต์ก็เป็นเพียงแค่มนต์ทั่วไปที่เด็กประถมก็ท่องได้ถ้าอย่างนั้นก็เสริมสร้างบารมีของตน ให้กับไอ้ลูกสมุนคนนี้แทนจะดีกว่า

        สุดท้ายแล้วก็เป็นไอ้เพียรที่หลอกต้มเขาเสียเปื่อยชายหนุ่มผู้มากความสามารถอย่างตนกลับต้องมาติดกับดักไอ้สารเลวน้อยนี่ครั้งแล้วครั้งเล่า

        ทองทับตบบ่าบุญกอง“เอากล่องไม้นี่ไปอวดเจ้านายเอ็งหน่อย!”

        แน่นอนว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงกล่องไม้นั่นเพียรก็ได้หันมาคลี่ยิ้มยิงฟันขาวจั๊วะให้ทองทับพลางผงกศีรษะให้กับอีกฝ่ายเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรแต่อย่างใดหากแต่หันไปสนทนากับลูกค้าต่อ

        จนกระทั่งจัดเก็บร้านเสร็จสิ้นแล้วทองทับที่ยืนเล่นมือถืออยู่ก็เดินเข้ามาป่วนประสาทอีกฝ่าย“วันนี้ข้าไปเยี่ยมผีบรรพชนเผ่าลีซูมา…”เขาเปิดเผยเรื่องราวกลางวงสนทนาโดยที่มีบุญกองกับโกโก้ลูกสมุนหมายเลขหนึ่งสองตามลำดับอ้าปากค้าง

        “เป็นอย่างไงบ้างล่ะ?”เพียรเอ่ยปากถามขึ้น

        “เพลงขวัญมีวิญญาณของนกหัสดีลิงค์…”ทองทับเอ่ยไปตามตรง ส่วนอีกสองคนกลับงุนงงเป็นไก่ตาแตก

        พวกเขาทั้งสองมีคำถามมากมายอยู่ภายในใจแต่รู้จังหวะเอาไว้ค่อยถามเรื่องนี้กับลูกพี่ก็ได้ตอนนี้ช่างมันก่อน ฟังพี่ ๆเขาพูดก่อนจะดีกว่า บุญกองลอบส่งสัญญาณพยักพเยิด

        “อ๋อ…เรื่องนั้นเอง”ชายหนุ่มที่สวมแว่นสายตาเพียงแค่คลี่ยิ้มรับคำเขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นหรือแปลกใจแต่อย่างใด

        ทองทับถามขึ้น“เป็นวิญญาณที่เอ็งใส่ไปงั้นรึ เพราะแต่ก่อนข้าไม่เห็นจะสัมผัสได้เลย!?”

        “ก็ลุงเอาแต่หลับอยู่จะไปรู้เรื่องอะไรได้ล่ะครับ?”ชายหนุ่มพูดแซว

        “นั่นก็ไม่แน่หรอกโว้ยข้าไอ้ทองทับคนนี้ไปง้างปากผีเฒ่าเผ่าลีซูมา ได้ข้อมูลมาแน่นเลยล่ะ”พอพูดเสร็จเขาก็เท้าเอวหัวเราะร่า มองดูคล้ายคนเป็นบ้า

        “ไปรู้ไปเห็นอะไรมาล่ะ?เกี่ยวกับพวกศาสนาผีอีกงั้นหรือ?” เพียรเองก็ได้เอ่ยปากถามไปอย่างไม่ยี่หระ

        “หน๊อย…ไอ้เด็กสารเลววางมาดดีนักประเดี๋ยวพอรู้ว่าแม่ยอดดวงใจเอ็งจะโดนเล่นงาน อารมณ์ยังจะดีอยู่อีกไหม!”ทองทับดูคล้ายต้องการเอาชนะ ต้องการข่มไอ้เจ้าเพียรหน้าเงินผู้นี้

        เขาแสยะยิ้มชั่วร้ายก่อนพูดว่า“พวกมันกำลังวางแผนเล่นงานเพลงขวัญ…”

        เพียรเลิกหางคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง“ไหน…ลองว่ามาสิ?”

        “นั่นก็ไม่มีอะไรมากหรอกมันก็เกี่ยวกับเรื่องของนกหัสดีลิงค์เพราะนกตัวนี้มีชื่อเรียกว่านกภูตทูต…พวกผีบรรพชนมันต้องการให้วิญญาณนกเปิดมิติพวกมันพาไปยังเมืองผี!” ทองทับพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำคำไหนที่ควรเน้นก็เน้น

        บุญกองทนต่อไปไม่ไหวเขาคล้ายกล้วยหอมจอมซน “พี่ทองจ๊ะ ไอ้เมืองผีที่ว่านี่มันเป็นยังไงเหมือนกับที่นี่มั้ย?” ขณะที่พูดสองมือของเขาก็อยู่ไม่สุขบีบนวดร่างกายกำยำของลูกพี่ตนไปพลาง ๆ

        สมุนหมายเลขสองที่ตกตะลึงอยู่นานแล้วก็ทำตามแบบอย่างทองทับจึงนั่งเอียนกายบนเก้าอี้ให้ลูกสมุนได้นวดผ่อนคลาย

        ส่วนปากก็บอกเล่าเรื่องราวไปว่า“เมืองผีกับที่นี่? เฮอะ…ห่างกันลิบลับที่นี่มันก็แค่ผีขาดควันธูปกระทั่งศาลเจ้ากิ่งตำบลยังจะดูเฮี้ยนเสียกว่าเลย แต่ประชากรมีเท่านี้ก็พอเข้าใจได้หากจะให้เทียบกันแล้วก็คงคล้ายกับ ‘ตลาดผี’ ของทางกระทรวง”