ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานประธานบริหารทันทีที่เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่เริ่มผ่อนลงอคิน ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกช้า ๆแววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็ความไหววูบและรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลผ่านแก้มเนียนของพริมา
หญิงสาวไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มีเพียงดวงตากลมโตคู่สวยที่จ้องลึกเข้ามาในตาของเขา...แววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ชิงชัง และเยือกเย็นจนคนมองใจหายพริมายกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงจนผิวบางขึ้นรอยแดงต่อหน้าเขา ราวกับว่าเธอรังเกียจััเมื่อครู่นักหนา
"คุณได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนพอใจแล้วใช่ไหมคะคุณอคิน..." พริมาเค้นเสียงพูด แ่เบาแต่หนักแน่นเด็ดเดี่ยว "ถ้าคุณสมใจกับความป่าเถื่อนนี้แล้วก็ปล่อยฉันไปทำงานต่อเถอะค่ะ หนี้ห้าสิบล้านของคุณฉันยังต้องใช้แรงงานชดใช้ให้อยู่"
คำพูดประชดประชันกรีดลึกลงถึงจิตใจของอคินชายหนุ่มทิ้งมือลงข้างลำตัว ยอมถอยห่างจากร่างบางแต่โดยดีเขามองแผ่นหลังระหงที่เดินตรงไปเปิดประตูห้องทำงานแล้วก้าวออกไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย...อคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน กำหมัดแน่นพลางทุบโต๊ะเสียงดัง ปัง!ด้วยความอัดอั้นและโกรธตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์หึงหวงอยู่เหนือเหตุผลจนทำร้ายผู้หญิงที่เขาควรอ่อนโยนด้วยที่สุด
ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องพริมาพยายามกุมมือที่สั่นเทาของตัวเองไว้ เธอนั่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันเลวร้าย แต่เธอจะยอมแพ้ไม่ได้ภาพขยายลายเซ็นปลอมบนมือถือของ นนทพัทธ์ ยังคงติดตาอยู่มันคือตั๋วใบเดียวที่จะปลดปล่อยเธอและพ่อให้เป็อิสระ
หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือแอบส่งข้อความส่วนตัวหานนทพัทธ์ทันที
‘พี่นนท์คะพรีมขอโทษสำหรับเื่ใต้ตึกเมื่อกี้ด้วยนะคะ... เื่ลายเซ็นปลอมพรีมอยากให้พี่นนท์เดินหน้าสืบต่ออย่างระมัดระวังที่สุดค่ะพรีมจะคอยสังเกตการณ์ฝั่งนี้ให้เอง’
ไม่นานนักข้อความตอบกลับจากนนทพัทธ์ก็ส่งมา ‘พี่ไม่เป็ไรครับพรีม พรีมดูแลตัวเองดี ๆ นะพี่กำลังตามสืบเบาะแสสำคัญอยู่ เชื่อใจพี่นะ’
ความห่วงใยจากรุ่นพี่ทำให้น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดของพริมาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้งแต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอมีแรงฮึดสู้
ในเวลาเดียวกันณ สำนักงานกฎหมายสากลนนทพัทธ์กำลังนั่งพิจารณาข้อมูลชุดใหม่ที่เขาเพิ่งได้มาจากแหล่งข่าววงในหลังจากที่รินรดาแย้มพรายว่า 'อาภพ' เป็คนนำหลักฐานทุจริตมาให้อคินดูเป็คนแรก นนทพัทธ์ก็พุ่งเป้าไปที่ประวัติทางการเงินของอาภพทันที
และจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญก็ปรากฏขึ้น...เอกสารลับจากศาลต่างประเทศระบุว่า ใน่สิบปีก่อน อาภพเคยติดหนี้บ่อนพนันกาสิโนจำนวนมหาศาลที่ลาสเวกัสจนถูกขู่เอาชีวิตแต่หลังจากเหตุการณ์ที่พ่อของอคินเสียชีวิตและบริษัทล้มละลายได้เพียงสองเดือนอาภพกลับมีเงินก้อนโตไปล้างหนี้ทั้งหมดแถมยังมีเงินเหลือช้อนซื้อหุ้นบริษัทอัครเดชโภคินในราคาถูกอย่างน่าอัศจรรย์
"ห้าสิบล้านที่หายไปจากบัญชี...มันไปโผล่ที่โต๊ะพนันของคุณอาภพนี่เอง" นนทพัทธ์ขบกรามแน่น"จอมบงการตัวจริงคืออาแท้ ๆ ของคุณต่างหากล่ะอคิน"
ตกเย็น...บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มเงียบสงัดหลังจากพนักงานทยอยกันกลับบ้านหมดแล้วพริมาขอตัวกลับไปดูอาการของพ่อที่โรงพยาบาล ทิ้งให้อคินอยู่ภายในตึกตามลำพังชายหนุ่มเดินลงไปยังห้องเก็บเอกสารเก่าชั้นใต้ดินเพื่อดับความฟุ้งซ่านในใจทว่าทันทีที่เขาเปิดประตูห้องเก็บเอกสาร สายตาคมกริบก็สะดุดเข้ากับบางสิ่ง
กล่องเอกสารมีรอยถูกรื้อค้นแฟ้มใบอนุมัติโอนเงินห้าสิบล้านถูกจัดวางผิดตำแหน่ง และที่สำคัญ... มีถุงมือผ้าสีขาวสำหรับตรวจเอกสาร ลืมทิ้งไว้บนโต๊ะ
อคินขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันจนเป็ปมชายหนุ่มหยิบถุงมือข้างนั้นขึ้นมาพิเคราะห์นึกย้อนไปถึงคำพูดสุดท้ายของนนทพัทธ์ที่ดังแทรกเข้ามาในสมอง
‘คุณมันกำลังตาบอดเพราะความแค้นไม่ยอมรับฟังความจริง ระวังเถอะ... วันไหนที่ความจริงปรากฏคุณนั่นแหละที่จะเป็คนที่ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอโทษพรีม!’
แววตาเด็ดเดี่ยวและมั่นใจของทนายหนุ่มในตอนนั้นประกอบกับรอยรื้อค้นเอกสารเก่าในวันนี้ เริ่มจุดประกายความเอะใจเล็ก ๆขึ้นในใจอันมืดบอดของพญามาร... นนทพัทธ์แอบเข้ามาค้นหาอะไรในแฟ้มคดีนี้? หรือว่าอดีตที่เขาปักใจเชื่อมาตลอดสิบปี... จะมีอะไรแอบซ่อนอยู่โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยจริงๆหรือ?
7K
