สุดท้ายงานเปิดตัวเครื่องเพชรคอลเลคชั่นในคืนนั้นก็โดนเพื่อนตัวร้ายกับพระเอกแย่งซีนไปโดนสิ้นเชิงด้วยฉากการขอแต่งงาน จนเช้าวันถัดมาเื่นี้ก็เกิดเป็ข่าวใหญ่ที่ทุกคนต่างพูดถึงก็จะไม่พูดถึงได้ยังไง ก็ทั้งสองคนที่ขอแต่งงานไป ไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็ถึงนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงพอสมควร
คู่ของเพื่อนตัวร้ายก็ขอแต่งงานไปแล้วยังเหลือก็แต่คู่ตัวร้ายที่เป็หัวหน้าเท่านั้นที่ยังไม่ได้ขอความจริงเขากับพี่สิงห์ก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว ไม่จำเป็ต้องขอแต่งงานเหมือนกับคู่อื่นก็ได้แต่บางอารมณ์เขาก็อยากมีโมเมนต์ ฉากขอแต่งงานเหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง
ถึงบางครั้งจะบอกกับตัวเองว่าเราไม่จำเป็ต้องมีก็ได้แต่มันก็อดจะคิดไม่ได้ว่า ถ้ามีคนมาคุกเข่าขอแต่งงานมันจะรู้สึกดีมากแค่ไหน
วันเวลาก็ค่อยย่นลงเรื่อยๆ อีกไม่ถึงอาทิตย์ก็จะถึงวันแต่งงานของตะวันกับราชสีห์แล้ว
ถ้านับวันนี้ไปด้วยก็อาทิตย์หนึ่งพอดีนึกถึงตรงนั้นก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
ร่างบางจ้องมองตัวเองผ่านในกระจกปรากฏใบหน้าเรียวสวยและร่างกายที่ไม่ใช่ของตน มีเพียงจิติญญานี้ที่เป็ของเขาหากว่าครอบครัวของรู้ว่าเ้าของร่างตัวจริงได้ตายไปจะเสียใจมากแค่ไหน
ยิ่งรู้ว่ามีิญญาจากที่ไหนไม่รู้มาอยู่ด้วยแล้วจะโกรธเขาไหมแล้วถ้าพี่สิงห์รักตะวันคนเก่าล่ะ ไม่ได้รักตะวันคนนี้จะทำอย่างไง
“ เป็อะไรไป ไม่มั่นใจในตัวเองเหรอ ฉันว่าชุดนี้ก็ดูดีนะ”
เสียงพูดที่เหมือนกับเขาดังขึ้นทำให้คนที่กำลังเหม่ออยู่สะดุ้งใมองคนในกระจกที่หน้าเหมือนตัวเองส่งยิ้มมาให้
ถึงแม้ว่าเขาจะมีใบหน้าที่เหมือนเงาในกระจกแต่ว่ามีอย่างหนึ่งที่ไม่เหมือนกัน นั้นคือแววตา
“ ค คุณ ”
“ ไง ได้เจอกันสักทีนะ ” เงาสะท้อนในกระจกพูดขึ้นพลางเหยียดยิ้มมุมปากบาง
“ คุณตะวันจะมาเอาร่างนี้คืนแล้วใช่ไหมครับ ” ตะวันที่เป็คนถามขึ้น
เขานี่ก็ถามแปลกๆในเมื่อเ้าของร่างมาแล้วเขาก็้าร่างคืนสิ ตอนแรกนึกว่าอีกคนจะไปเกิดใหม่แล้วแต่ดูเหมือนคนที่จะไปเกิด คงจะกลายเป็เขาเสียแล้ว
สีหน้าของตะวันเศร้าลงเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอกับพี่สิงห์อีกถึงแม้เขาจะหายไป แต่เ้าของร่างเดิมก็จะเข้ามาอยู่แทน ทุกอย่างก็จะกลับมาเหมือนเดิมอย่างที่ควรจะเป็
อีกฝ่ายจะสวมชุดแต่งงานเข้าพิธีวิวาห์ยืนเคียงคู่กับร่างสูงแทนที่เขาในวันนั้น หัวใจของเขาก็รู้สึกเ็ปเหมือนจะขาดใจเมื่อเห็นภาพคนรักของตนต้องแต่งงานกับคนอื่นที่ใช่ตัวเอง
เขารักพี่สิงห์มันเริ่มั้แ่ตอนไหนเขาก็จำมันไม่ได้ ชายหนุ่มคิดว่าวาสนาของเขาคงมีเพียงเท่านี้แม้จะเป็เวลาสั้น ๆ ที่ได้เจอกับร่างสูงก็มากพอสำหรับแล้วถึงในในจะขัดแย้งว่ามันยังไม่เพียงพออยากจะอยู่กับอีกฝ่ายอีกสักนิด
“ ทำไมทำหน้าอย่างกับคนกำลังจะตายอย่างนั้นล่ะ จะไปเดตไม่ใช่เหรอทำหน้าให้ดีๆ หน่อยสิ ”
หึจะให้เขาทำหน้าดีใจได้ยังไง ก็ในเมื่อเขากำลังจะตายจริงๆและเป็การตายครั้งที่สองอีกด้วย เป็การตายที่ชายหนุ่มไม่รู้สึกยินยอมกับมันเลย
“ ถ้าคุณจะมาเอาร่างคืนก็เอาไปเถอะครับ ” ชายหนุ่มตัดใจแล้ว ไม่ว่ายังไงเื่นี้ก็ต้องเกิดขึ้นยิ่งเขายื้อเวลา เขาเองที่จะเป็ฝ่ายเจ็บและไม่อยากจากไป
“ นายไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วเหรอ ” ิญญาหนุ่มมองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจที่เ้าตัวยอมคืนร่างให้เขาอย่างง่าย ๆ
ตะวันไม่ตอบสิ่งที่อีกฝ่ายถามแต่พูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูดแทน
“ แต่ก่อนคุณจะเอาร่างไป ผมขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมครับ ”
“ อืม นายมีอะไรจะสั่งเสียล่ะ พูดมาสิ ”
ด้านิญญาหนุ่มก็ยืนกอดอกมองร่างที่เคยเป็ของตัวเองนิ่งอยากจะรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร ที่จริงก็อยากบอกอยู่หรอกว่าที่เขาปรากฏตัวให้เห็นในวันนี้ ไม่ใช่เพราะจะมาทวงตนเองร่างคืน แต่พอเห็นใบหน้าเศร้าของอีกฝ่ายก็ขอแกล้งอีกหน่อย
“ ก่อนหน้านี้ที่คุณไม่อยู่ที่นี่เกิดเื่ขึ้นมากมาย คุณคงน่าจะรู้มาบ้างว่าอีกไม่นานผมไม่สิ คุณกำลังจะแต่งงาน ” เสียงทุ้มหวานหยุดเว้นวรรค เพื่อเรียบเรียงคำพูดความรู้สึกที่ต้องจากคนรักไป มันจุกคอจนพูดอะไรไม่ออก
“ ผมอยากจะให้คุณเปิดใจให้กับพี่สิงห์ คนที่คุณจะต้องใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากนี้ผมเชื่อว่าถ้าคุณได้เจอและรู้จักเขามากขึ้น คุณจะต้องรักเขาเข้าในสักวันหนึ่งแน่ ”เหมือนกับพี่ผมรักเขา ซึ่งประโยคนี้ตะวันไม่ได้เอ่ยออกไป
“ แล้วถ้าฉันไม่ชอบเขาล่ะ ” ชายหนุ่มชะงักเมื่อิญญาของตะวันเอ่ย
“ คุณจะต้องชอบเขา เชื่อผมสิ ”
“ ถ้าหากอยู่กันไป แล้วฉันยังไม่ชอบเขา ฉันขอหย่ากับเขาได้หรือเปล่า ”
“ ไม่ ห้ามหย่านะครับ ”
“ หืม ทำไมจะหย่าไม่ได้ล่ะ ก็ในเมื่อฉันไม่ชอบ แล้วก็ไม่ได้รักเขานายจะให้ฉันทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักไปตลอดชีวิตเหรอ ”
ถ้าหย่ากันแล้วพี่สิงห์ยังรักตะวันอยู่ล่ะจะทำยังไง อีกฝ่ายจะเสียใจมากขนาดไหนที่โดนภรรยาที่รักขอหย่า แบบนั้นเขาทำใจยอมรับไม่ได้หรอก
“ ถ้าไม่ชอบ คุณช่วยรออีกหน่อยได้ไหม ไม่แน่สักวันหนึ่งคุณอาจจะชอบเขาก็ได้”
“ แบบนั้นฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ ” เชิดหน้าขึ้นท่าทางที่ชอบทำประจำ
“ แต่ว่า ”
“ พอ ๆ ถ้าห่วงนักก็ไปแต่งงานเองซะสิ ”
ิญญาหนุ่มยกมือห้ามเวลาของเขาใกล้จะหมดแล้วถ้าไม่พูดไปตอนนี้ เดี๋ยวจะไม่ทันการ
“ คุณหมายความว่ายังไงผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก อีกไม่นานผมก็ต้องจากไปแล้ว ” ใบหน้าหมองลงอีกครั้ง เมื่อพูดถึงเื่แต่งงาน
“ ฟังนะ ฉันไม่ได้จะมาทวงร่างคืน ”
หมายความว่ายังไงที่ไม่ได้จะมาทวงร่างคืน ??
“ แต่คุณบอกให้ผมส่งเสียก่อนไป ” ถ้าไม่ได้มาเอาร่างคืนแล้วมาทำไมดวงตาคู่งามมองิญญาในกระจกอย่างสงสัย
“ ฉันพูดสักคำไหมว่าจะมาเอาร่าง นายคิดไปเองทั้งนั้น ”
ชายหนุ่มคิดตามมันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายบอก เป็เขาเองที่พูดอยู่ฝ่ายเดียวแต่ใครเป็เขาก็ต้องคิดแบบเดียวกันนั้นแหละว่าเ้าตัว้ามาเอาร่างของตัวเองคืนใครมันจะชอบให้คนอื่นแย่งร่างไป
“ ความหมายว่าคุณจะไม่เอาร่างนี้คืนแล้วใช่ไหม คุณพูดจริงเหรอ ” เขาถามขึ้นอย่างร้อนรน
“ อืม ฉันแค่มาลาน่ะ แล้วก็มาบอกนายว่าให้ร่างของฉันได้ตามสบายอายุขัยของฉันหมดแล้ว คงเข้าร่างไม่ได้ ส่วนร่างนี้ก็ยกให้นายไปแล้วกัน ”
“ ขอบคุณครับ ” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ
เขารู้สึกขอบคุณิญญาตรงหน้าด้วยใจจริงขอบคุณมาก ๆ นะครับที่ยกร่างนี้ให้ผมทำให้ผมได้ใช้ชีวิตนี้ต่อไปและใช้เวลาร่วมกับคนที่รัก
สัญญาเลยว่าต่อไปจะทำบุณกรวดน้ำให้อีกคนเยอะชาติหน้าเ้าตัวจะได้เกิดในที่ดีๆ ไม่แน่ในอนานคตพวกเราอาจจะได้เจอกันอีกก็ได้สักวันหนึ่งเขาเชื่ออย่างนั้น
“ ยังไงก็ฝากครอบครัวฉันด้วยนะ ”
" ได้ครับ คุณไม่ต้องเป็ห่วง "ผมจะดูแลทุกคนเป็อย่างดีไม่ให้คุณต้องผิดหวัง จะทำให้ส่วนที่คุณไม่ได้ทำ
“ ฉันต้องไปแล้วลาก่อน ขอให้นายโชคดี ”
“ ลาก่อนครับ ”
2K
