ตอน 1 อย่าท้าทาย
ฤดูร้อน ปี 2018 ณ ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่
เื่ราววุ่นๆ เริ่มต้นขึ้น หลังจากที่คุณหนูเสี่ยวชิงกลับมาจากเมืองนอก ทันทีที่เท้าแตะพื้นดิน ลูกน้องหลายสิบคนยืนรอต้อนรับอยู่แล้ว
"วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี รถแลมโบกินีของฉันอยู่ไหน" ท่าทางเชิดหยิ่งของเธอ ทำเอาลูกน้องกลัวจนหัวหด
"คุณหนูครับ นายท่านกำชับว่า คุณหนูต้องกลับคฤหาสน์ไปพบท่านก่อนครับ" ลูกน้องถ่อมตัวก้มโค้งแล้วโค้งอีก ให้คุณหนูขี้เอาแต่ใจอย่างเธอยอมกลับไป
"ก็ได้" เสี่ยวชิงสวมแว่นดำ ก้าวขึ้นรถตู้คันใหญ่สุดหรู
ณ คฤหาสน์อันโอ่อ่า
"คุณป๋าขา ทำไมทำกับเสี่ยวชิงแบบนี้ล่ะ ป๋าก็รู้ว่าอยู่เมืองนอกมันน่ารำคาญขนาดไหน เพื่อให้คุณป๋าพอใจ.. เสี่ยวชิงอยู่คุยธุรกิจกับแดนนี่ให้ที่นั่นจนสำเร็จ รอฟังข่าวดีได้เลย" เพื่อให้ได้ของที่้า คนอย่างเธอใส่ลูกอ้อนหมดหน้าตัก จนมาเฟียใหญ่ผู้เป็พ่อยอมใจอ่อน
"ไอ๊หย๊า เสี่ยวชิง ลูกนี่มันจริงๆ เลย รู้จุดอ่อนของป๋า เอาล่ะๆ เลิกหอมป๋าได้แล้ว ลูกน้องมองกันใหญ่ ภาพพจน์มาเฟียขาโหดของป๋าจะซาเพราะลูกนี่แหละ " มาเฟียใหญ่วางกุนแจแลมโบกินีสุดหรู พร้อมบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินหลายใบให้ลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียว...
(ก็เพราะพ่อตามใจแบบนี้ เสี่ยวชิงถึงได้เคยตัว)
"คุณป๋า นี่มันแลมโบคันที่หนูอยากได้ แล้วคันเดิมล่ะ " เสี่ยวชิงใร้องกรี้ดตาลุกวาว ะโดี้ด้า หอมคุณป๋ายกใหญ่
"ฮะ ฮ่า เพื่อเสี่ยวชิงของป๋า ไม่ว่า้าอะไรบนโลกนี้ ป๋าหาให้ได้ทั้งนั้น คันเก่าของลูก จอดอยู่ในโรงรถนั่น ป๋าไม่ได้ทำอะไรกับมัน"
เสี่ยวชิงเสียแม่ไปเพราะป่วยหนัก ทำให้เธอต้องเติบโตมาพร้อมกับผู้เป็พ่อ ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจลูกสาวคนนี้เท่าที่ควร ...มาเฟียใหญ่อย่างเขา คิดแต่เพียงว่าการมอบทุกอย่างให้เธอตามที่้า มันจะชดเชย่เวลาที่ขาดหายไปได้ดีที่สุด
"เพื่อชดเชยที่ลูกต้องเสียแม่ไปแต่เด็ก จงใช้ชีวิตให้สุดเหวี่ยงไปเถอะดวงใจของป๋า" มาเฟียใหญ่ครุ่นคิดในใจ
เฟียตตตตตต!! เสียงสูดดมฟอดใหญ่
"คุณป๋า วันนี้เสี่ยวชิงมีงานสังสรรค์กับเพื่อนๆ รักป๋านะคะ ไว้ทานมื้อเย็นกันวันหลัง" พอได้ของที่้า เสี่ยวชิงสนใครซะที่ไหน เธอเห็นคุณป๋าเป็แค่ตู้กดเงินเคลื่อนที่เท่านั้น เด็กสาวที่เติบโตมาด้วยเงินหมุนรอบตัว ไม่ได้เติบโตด้วยความอบอุ่น แม้แต่อาหารบนโต๊ะยังไม่เตะสักคำ
เสียงท่อรถแลมโบกินีคันใหม่สุดหรู ขับออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็ว...
ผู้เป็พ่อนั่งมองลูกสาวจากไป บนโต๊ะอาหารยาวเหยียดโอ่อ่าไม่มีใครร่วมโต๊ะสักคน... โถงเพดานสูงสามเมตรโล่งโปร่ง มันไม่ได้ช่วยให้รู้สึกปลอดโปร่งอะไรเลย ในใจมืดมน ปิดทึบด้วยความรู้สึกสีเทา มีแต่ความเหงาใจของชายวัยกลางคน...
ณ สถานที่บันเทิงย่านดัง (ไนน์คลับบาร์โฮสต์)
เสียงเบรกดังเอี้ยด.... ทุกสายตาจับจองมาทางเดียวกัน แลมโบกินีคันใหม่ รุ่นล่าสุดเทียบจอดบังร้าน... แค่เ้าของร้านกระดิกนิ้วสองที สั่งลูกน้องร่างกำยำสองนาย เข้าประชิดประตูแนบซ้ายขวา หวังข่มขู่เศรษฐีหน้าใหม่
หลังกระจกทึบ ค่อยๆสไลด์ลง จ้องมองด้วยหางตาเฉี่ยวๆ
"ฉันมาจนชิน ยังจำกันไม่ได้อีกหรอพวกโง่ จะข่มขู่ใครก็ดูให้ดีซะบ้าง พวกขยะสังคม" เสี่ยวชิงด่ากราด จนเ้าของร้านต้องออกมาคำนับขอโทษขอโพย
"คุณหนูเสี่ยวชิง ผมผิดไปแล้วครับ พักนี้ไม่เห็นคุณหนูมาที่ร้านของเรานาน เลยไม่คิดว่าวันนี้คุณหนูจะมาด้วยรถคันใหม่...ต้องขออภัยคุณหนูด้วยจริงๆ วันนี้ร้านของเราถูกเหมาแล้ว"
**ลีเจียงเปา ลูกสาวสุดหวงมาเฟียฮ่องกงที่เพิ่งมาใหญ่ที่จีน... ถือว่ายังเป็น้องใหม่ในวงการมาเฟีย เธอจ่ายเงินก้อนโต สำหรับเหมาไนน์คลับบาร์โฮสต์ในคืนเดียว**
"ใครจะมาเหมาได้ยังไง ในเมื่อที่นี่เป็ถิ่นของฉัน" เสี่ยวชิงเลือกไม่สนใจท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนหมาของเถ้าแก่ หย่อนขาออกจากรถสุดหรู กวักมือเรียก แค่เอ่ยไม่กี่ประโยค หนุ่มๆทั้งหลายวิ่งกรูเข้าหา
"ฉันกลับมาแล้ว... " เสี่ยวชิงแต่งตัวแรดๆยั่วๆร่านๆบดๆ... ถ่างขารอรับแรงซักไซ้เล้าโลมกายจากหนุ่มๆ
"เสี่ยวชิง ที่รักของผม คุณหายไปไหนมา... 1 อาทิตย์ที่เราไม่ได้เจอกัน ผมคิดถึงคุณแทบแย่" ชายรูปหล่อ หุ่นแซ่บ สลัดคุณหนูลีเจียงเปา เดินเข้าหาVVV VIP อย่างเสี่ยวชิงเป็คนแรก โน้มตัวสูดดมหอมหลังหูจนเสียวซ่าน...
"นายอุ้มฉันเข้าไปสิ ฉันไม่ชอบรู้สึกให้ใครเหนือกว่า" เสี่ยวชิงกระชากเนกไทที่ผูกคอชายหนุ่มเข้าใกล้กระซิบข้างหูเบาๆ ตามสไตล์คุณหนูแสนแซ่บ
หนุ่มสุดหล่ออุ้มเธอขึ้นแนบ-อก เดินผ่านหน้าคุณหนูขี้วีนอย่างลีเจียงเปา... าประสาทระหว่างสองลูกสาวมาเฟียเริ่มขึ้น... ลีเจียงเปากำมือแน่น จิกโซฟาจนเข้าเนื้อ นั่งหัวโด่เป็หมาหัวเน่า แม้จะเป็คนทุ่มเงินก้อนใหญ่เหมาร้านแล้วแท้ๆ
"เสี่ยวชิง อย่าคิดว่าเป็ลูกสาวมาเฟียแก๊งใหญ่แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอ" ลีเจียงเปารู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูก เธอเดินไปหลังร้าน ยอมจ่ายหนัก โอนเงิน 9 แสนหยวน ซื้อชีวิตเสี่ยวชิง
เสี่ยวชิงสนุกสนานเมามันส์สุดเหวี่ยง โยกย้ายส่ายเอว เลื้อยตัวแนบชิดชิกแพ็กหนุ่มๆหลายคน โดยไม่รู้เลยว่า เธอกำลังถูกวางยา... ผู้ชายหนึ่งในนั้น รับเงินจากลีเจียงเปา งานนี้เล่นเอาถึงตาย ชายหนุ่มลุกลี้ลุกลน มือสั่นริกๆจนยาผงส่วนหนึ่งหกพื้น ใส่ได้ไม่เต็มโดส
จากจะต้องตายก็เลยไม่ถึงตาย
แค่ 10 นาที เสี่ยวชิงรู้สึกมึนหัว สายตาพร่าเบลอมองไม่ชัด เต้นอยู่ดีๆ วูบภาพตัด!!!
ตี้ด ตี้ด ตี้ด เสียงเครื่องช่วยจับชีพจรดังในห้อง ICU เสี่ยวชิงหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ
หมอและพยายาบาลพากันวุ่นยกใหญ่ ใช้เครื่องกระตุ้นไฟฟ้า ช๊อตเรียกชีพจรคืนมา....
ตื้ด........................................ เสียงเครื่องช่วยจับชีพจรร้องเตือนดัง เส้นกราฟหยุดนิ่งตรงยาวเป็แนวราบ
"หมอคะ... คนไข้ไม่รอดแล้ว "
"ผมขอลองอีกครั้ง เตรียมไฟให้ผม ขอกระแสไฟที่แรงที่สุด!! "
ตึกๆ ตึก ตึก เสียงกระแสหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง... แต่ว่าเสี่ยวชิงกลับแน่นิ่ง ตกอยู่ในห้วงนิทรา
******************
"คุณป๋า คุณป๋าร้องไห้หรอ.. ทำไมร้องไห้หนักขนาดนั้นล่ะ ั้แ่เล็กจนโตฉันไม่เคยเห็นคุณป๋าร้องไห้เลย มีครั้งเดียวที่คุณป๋าร้องไห้หนัก คือตอนที่แม่จากไป หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยเห็นน้ำตาของเขาอีกเลย...น่าแปลกแฮะ"เสี่ยวชิงยังไม่รู้ตัวว่าิญญาออกจากร่าง... เธอแอบมองคุณป๋าอยู่หลังกระจก
"ว่าแต่ อยู่ดีๆ ทำไมฉันมาอยู่บ้านล่ะ จำได้ว่ากำลังเต้นสนุกอยู่ไนน์คลับไม่ใช่หรอ" เสี่ยวชิงเริ่มเอะใจ
"แต่ช่างเถอะ ฉันอาจจะเมาแอ๋ แล้วคุณป๋าสั่งให้คนพาฉันกลับมา... ฉันอยากรู้ว่าใครทำให้คุณป๋าร้องไห้หนักขนาดนี้มากกว่า" เสี่ยวชิงรู้สึกสงสารคุณป๋ามาก เธอค่อยๆย่องเบาเข้าหา โอบกอดจากด้านหลังอย่างอบอุ่น
"คุณป๋า อย่าร้องไห้เลย ต่อไปเสี่ยวชิงจะเที่ยวให้น้อยลง อยู่เป็เพื่อนคุณป๋าให้มากหน่อย ดีไหม " เสี่ยวชิงพยายามพูดปลอบใจ แต่มันกลับยิ่งทำให้เธอแปลกใจมากขึ้น เมื่อไม่ได้รับเสียงตอบกลับใดๆ
คุณป๋าของเธอเอาแต่นั่งมองภาพใบเก่า น้ำตาไหลหยดเป็สาย เธอพยายามจะเอนมองว่าคนในภาพนั้นเป็ใคร แต่ไม่พ้นภาพถ่ายถูกคว่ำลงซะก่อน
2K
