ตอนที่ 25
ราคาของชัยชนะ
ติดตามอีบุคเต็มเื่ และ ตอนอื่นๆ ฟรีก่อนใครจนจบ www.danniya.com
วงจรลอยค่อยๆ จางลง เส้นพลังงานสีน้ำเงินเข้มที่เคยเรืองแสง ตอนนี้ริบหรี่เหมือนดาวที่กำลังจะดับ วงกลมที่เคยหมุน ช้าลง ช้าลง จนหยุด จากนั้นก็สลายตัว กระจายเป็จุดแสงเล็กๆ ลอยอยู่ในอากาศชั่วขณะ ก่อนจะหายไปเหมือนหิ่งห้อยที่ดับในแสงเช้า
ราวกับวงจรนั้นเป็สิ่งมีชีวิตจริงๆ — เกิด เติบโต ส่องสว่าง แล้วจากไป
เซียนหยูยืนอยู่หน้าโต๊ะ มองจุดแสงสุดท้ายที่หายไป
จากนั้นเขาก็ล้มลง
ไม่ใช่ล้มแบบคนเป็ลม ไม่ใช่ล้มแบบคนถูกตี แต่เป็ล้มแบบคนที่ร่างกายหยุดทำงาน — ขาพับลง เข่ากระทบเวทีหินเสียงตุ้บ ร่างเอนไปข้างหน้า มือที่พยายามยันตัวไม่มีแรงพอ จนหน้าผากเกือบจะกระแทกพื้น
เกือบ
เพราะมีมือคู่หนึ่งรับไว้
✦ ✦ ✦
หลิงเซินไม่รู้ว่าวิ่งขึ้นเวทีเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าข้ามบันไดกี่ขั้น ไม่รู้ว่าผ่านใครมาบ้าง ร่างกายทำเองก่อนที่สมองจะสั่ง เท้าเปล่า — รองเท้าหลุดตอนวิ่ง — กระทบหินเวทีเย็นจัด มือสองข้างจับไหล่เขา ดึงร่างที่โซเซให้เอนเข้าหาตัว
เขาหนัก
ไม่ใช่หนักเพราะตัวใหญ่ — เขาผอมลงจนกระดูกไหปลาร้ายื่น — แต่หนักเพราะร่างกายที่สูญเสียพลังงานจนไม่มีแรงพยุงตัวเองนั้นเป็น้ำหนักตาย น้ำหนักที่ตกลงมาทั้งหมดโดยไม่มีกล้ามเนื้อช่วยรับ
หลิงเซินรับน้ำหนักทั้งหมดไว้ ขาสั่น แต่ไม่ปล่อย
เธอค่อยๆ ลดตัวลงนั่งบนเวที ให้เขาเอนหลังพิงตัวเธอ ศีรษะของเขาตกลงมาบนไหล่เธอ ผมดำยาวที่หลุดจากเชือกผ้าตกลงมาปกหน้าทั้งสอง เหมือนม่านที่กั้นโลกข้างนอกออกไป
ใบหน้าของเขาซีดขาว ซีดจนริมฝีปากไม่มีสี ผิวเย็นราวกับหินที่แช่น้ำ เหงื่อเม็ดเล็กเกาะอยู่ที่หน้าผากและขมับ ลมหายใจเบาจนต้องวางมือไว้หน้าจมูกจึงจะรู้สึก
"เซียนหยู" เธอเรียก เสียงสั่น มือจับไหล่เขาแน่น "เซียนหยู ลืมตา"
เขาไม่ลืมตา
"เซียนหยู!" เธอเรียกดังขึ้น เสียงแตก น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วตอนดูเขาวาดวงจร ตอนนี้ไหลแรงขึ้น ไหลจนมองไม่ชัด ไหลลงบนเสื้อของเขาที่เปื้อนฝุ่นชอล์กและหมึก
ซ่างซีวิ่งมา — วิ่งจริงๆ ชายชราอายุเจ็ดสิบที่ไม่เคยวิ่งมาหลายสิบปี — ไม้เท้าทิ้งไว้ข้างเวที คุกเข่าลงข้างเซียนหยู มือเก่าแก่ที่สั่นจับข้อมือ วัดชีพจร
"ยังเต้น" ท่านพูด เสียงหายใจหนัก "เต้นช้ามาก แต่ยังเต้น"
"เขาเป็อะไร" หลิงเซินถาม เสียงเกือบจะเป็เสียงกรีดร้อง แต่กดไว้ กดจนคอแทบจะฉีก
"พลังงานหมด" ซ่างซีตอบ ใบหน้าริ้วรอยของท่านเปลี่ยนไป จากความทึ่งเป็ความกังวล "เขาใช้พลังงานทุกหยดที่เหลือในร่างกายเพื่อสร้างวงจรนั้น"
ทุกหยด
หลิงเซินรู้สึกเหมือนมีคนยิงลูกศรเข้ากลางอก
'พลังงานที่เหลืออยู่ก็กำลังลดลงเรื่อยๆ' เขาเคยบอกเธอในคืนนั้นที่ห้องทดลอง คืนที่มีเืและคริสตัล 'ทุกวันที่ผ่านไป พลังงานจะรั่วออกไปทีละน้อย จนวันหนึ่ง...'
เขาไม่ได้พูดจบประโยคนั้น
แต่ตอนนี้ 'วันหนึ่ง' นั้นรู้สึกใกล้ขึ้นมาก
✦ ✦ ✦
หลิงเฉิงอู่ก้าวขึ้นเวทีด้วยท่าทางที่ไม่มีใครเคยเห็น ไม่ใช่ท่าเดินสง่าที่ควบคุมได้ทุกกล้ามเนื้อ แต่เป็ท่าเดินเร็วที่แทบจะเป็วิ่ง ผมที่เคยรวบเรียบมีเส้นหลุดออกมาจากปิ่นเงิน ชุดทำงานสีเทาเข้มยับจากการกำมือแน่นที่กดเข้าไปในเนื้อผ้า
เธอคุกเข่าลงข้างน้องสาว มองเซียนหยู มองใบหน้าซีดขาว มองลมหายใจที่เบาจนแทบไม่มี
"ยกเขาลง" เธอสั่ง เสียงเด็ดขาดเหมือนเดิม แต่มือที่ยื่นออกมาช่วยยกสั่นเล็กน้อย "พาไปห้องทดลองชั้นสี่ ปิดประตู ไม่ให้ใครเข้า"
หนานกงยุนวิ่งขึ้นมาช่วย ดวงตาสีแดงเข้มที่มักจะสดใส ตอนนี้เปียกชื้น ริมฝีปากสั่น แต่มือมั่นคงเมื่อช่วยยก
สามคนยกเซียนหยูลงจากเวที ผู้ชมที่ยังปรบมืออยู่ค่อยๆ เงียบลงเมื่อเห็นว่าผู้ชนะถูกหามออกจากเวที ไม่ใช่เดินออก
เสียงกระซิบเปลี่ยนทิศ
"เขาเป็อะไร"
"ล้มลงหลังจากวาดเสร็จ"
"พลังงานหมด?"
"ทาสที่ไม่มีพลังงาน ใช้ทุกอย่างเพื่อสร้างวงจร"
"น่ากลัว"
"ไม่ น่าเคารพ"
✦ ✦ ✦
ห้องทดลองชั้นสี่ ประตูปิดล็อก
เซียนหยูนอนอยู่บนม้านั่งทดลองที่ถูกจัดให้เป็เตียงชั่วคราว ผ้าขาวปูรองร่าง หมอนทำจากเสื้อคลุมของซ่างซีพับเป็สี่เหลี่ยม ร่างเปียกเหงื่อ ผมดำยาวกระจายบนหมอนชั่วคราว ใบหน้ายังซีดขาว ลมหายใจยังเบา
แต่ยังหายใจ
หลิงเซินนั่งอยู่ข้างๆ บนเก้าอี้ที่ลากมาจากโต๊ะทดลอง มือซ้ายจับมือขวาของเขา — มือที่เย็น มือที่มีฝุ่นหมึกติดอยู่ตามร่องนิ้ว มือที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังวาดวงจรที่ลอยได้ ตอนนี้นิ่มอย่างน่าใ ราวกับมือตุ๊กตา
เธอไม่ปล่อยมือ
ซ่างซีนั่งอยู่อีกฝั่ง มือเก่าแก่วางบนท้องของเซียนหยู ส่งพลังงานเล็กน้อยเข้าไปในร่าง — ไม่มาก เพราะร่างที่อ่อนแอเกินไปจะรับพลังงานจากภายนอกไม่ได้ ต้องค่อยๆ ป้อน ทีละหยด ทีละหยด
"ท่านรักษาเขาได้ไหม" หลิงเซินถาม เสียงแหบจากการร้องไห้
"ข้าส่งพลังงานทดแทนได้" ซ่างซีตอบ เสียงอ่อนกว่าปกติ "แต่ปัญหาของเขาไม่ใช่พลังงานหมดชั่วคราว" ท่านหยุด มือที่วางอยู่บนท้องเซียนหยูสั่นเล็กน้อย "ร่างกายของเขามีบางอย่างที่..."
ท่านไม่พูดจบ
"ที่อะไร" หลิงเซินถาม
"ที่ไม่เข้ากัน" ซ่างซีพูดจบ เสียงเปลี่ยนไป จากความกังวลเป็ความสงสัย "ราวกับร่างกายกับพลังงานภายในเป็คนละสิ่ง ข้าไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน"
หลิงเซินรู้
เธอรู้ว่าทำไม เพราะเขาเคยบอก — ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา จิติญญาจากห้าหมื่นปีในอนาคตอยู่ในร่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง เหมือนน้ำมันกับน้ำ อยู่ด้วยกันได้แต่ไม่ผสม
แต่เธอไม่สามารถบอกซ่างซีได้
"ท่านช่วยทำให้เขาดีขึ้นได้ไหม" เธอถามแทน "ไม่ต้องรักษาให้หาย แค่ดีขึ้น"
ซ่างซีมองเธอ ดวงตาลึกที่มองทุกอย่างด้วยสายตาของนักวิทยาศาสตร์ ตอนนี้มองเธอด้วยสายตาของมนุษย์ — เห็นน้ำตาที่แห้งบนแก้ม เห็นมือที่จับมือเซียนหยูไม่ปล่อย เห็นรอยกัดที่ริมฝีปากล่างจากการพยายามกลั้นไม่ร้องไห้
"ข้าจะพยายาม" ท่านพูด เสียงอ่อนโยนกว่าที่ใครเคยได้ยินจากปรมาจารย์ผู้เข้มงวด
✦ ✦ ✦
คฤหาสน์ตระกูลหาน ห้องส่วนตัวของหานจื้อเฟิง บ่ายวันเดียวกัน
หานเจาหลงยืนอยู่ตรงหน้าลุง ไม่ได้นั่งบนเก้าอี้เตี้ย ยืน เพราะสิ่งที่เขามาบอกไม่ใช่เื่ที่นั่งพูดได้
"แพ้" เขาพูดคำเดียว
หานจื้อเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มะฮอกกานี ดวงตาสีเทาอ่อนมองหลานชาย นิ้วที่มักจะตีจังหวะบนที่พักแขนนิ่งสนิท ใบหน้าไม่แสดงอะไร — ไม่โกรธ ไม่ผิดหวัง ไม่ประหลาดใจ
"อธิบาย" เขาพูด
"วงจรของเขาลอยได้" หานเจาหลงพูด เสียงเรียบ แต่มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นจนข้อนิ้วขาว "ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้น ไม่มีใครเคยเห็น"
"ลอยได้" หานจื้อเฟิงทวน
"แยกตัวจากกระดาษ ลอยในอากาศ เรืองแสง เคลื่อนไหว" หานเจาหลงอธิบาย ทุกคำหนัก ทุกคำชัด "ระดับที่ไม่มีในตำราเล่มใดในโลก"
หานจื้อเฟิงนิ่งอยู่ครู่ ยาวนานที่สุดที่หานเจาหลงเคยเห็นลุงนิ่ง
จากนั้นเขาทำสิ่งที่ทำให้หานเจาหลงขนลุก
เขายิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มเหมือนก่อน — ยิ้มของนักล่าที่เห็นเหยื่อ — แต่เป็ยิ้มที่กว้างกว่า ลึกกว่า ยิ้มที่ถึงตา ยิ้มที่ทำให้ดวงตาสีเทาเปล่งแสง ยิ้มของคนที่เห็นสิ่งที่มีค่ามากกว่าที่คาดไว้หลายเท่า
"ดี" เขาพูด เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้นที่ไม่ค่อยแสดง "ดีมาก"
"ท่านดีใจที่ข้าแพ้?" หานเจาหลงถาม เสียงแข็งขึ้นนิดหนึ่ง — กล้าพอที่จะถาม แต่ไม่กล้าพอที่จะเสียงดัง
"ข้าดีใจ" หานจื้อเฟิงพูด ลุกขึ้นยืน เดินไปที่แผนที่บนผนัง "ที่เซียนหยูมีค่ามากกว่าที่ข้าคิดไว้สิบเท่า"
เขาดึงเข็มหมุดจากตำแหน่งร้านวงจรตระกูลหลิง ปักที่ตำแหน่งสมาคมวิศวกรวงจรแทน
"แผนเดิม" เขาพูด หันกลับมา ดวงตาสีเทาเปล่งแสงเย็น "เร่งให้เร็วขึ้น"
"ขั้นไหน"
"ขั้นสุดท้าย" หานจื้อเฟิงตอบ "เสนอข้อตกลงที่ตระกูลหลิงไม่สามารถปฏิเสธ"
หานเจาหลงรู้สึกท้องหนัก น้ำหนักที่ไม่ได้มาจากอาหาร แต่จากความรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น จะทำให้คนที่ไม่สมควรเจ็บ ต้องเจ็บ
"เมื่อไหร่" เขาถาม
"เมื่อเขาอ่อนแอที่สุด" หานจื้อเฟิงตอบ "และตอนนี้ ตามที่เ้าบอก เขาล้มลงบนเวที"
เขาหยุด
"หมายความว่าตอนนี้" เขาพูด "เขาอ่อนแอที่สุดแล้ว"
✦ ✦ ✦
กลางคืน ห้องทดลองชั้นสี่
ทุกคนกลับไปหมดแล้ว ซ่างซีกลับไปหลังจากส่งพลังงานจนเหนื่อย ท่านบอกว่าจะกลับมาใหม่เช้าพรุ่งนี้ หลิงเฉิงอู่กลับไปจัดการเื่เงินรางวัลหนึ่งหมื่นเหรียญ หนานกงยุนกลับไปหลังจากบีบแขนหลิงเซินครั้งสุดท้ายแล้วกระซิบว่า 'ดูแลเขา'
หลิงเซินไม่กลับ
เธอนั่งอยู่ข้างม้านั่งที่เซียนหยูนอน แสงคริสตัลสีฟ้าจากโคมเพดานส่องลงมาเหมือนเดิม มือซ้ายยังจับมือขวาของเขา ไม่เคยปล่อยั้แ่บ่าย
มือของเขาอุ่นขึ้นแล้ว ไม่เย็นเหมือนตอนบ่าย สีหน้ายังซีดแต่ไม่ขาวเหมือนกระดาษ ลมหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย ชีพจรที่ข้อมือเต้นช้าแต่สม่ำเสมอ
พลังงานที่ซ่างซีส่งให้ช่วยได้บ้าง
แต่ไม่พอ
หลิงเซินรู้ เพราะเธอจับมือเขามานานพอที่จะรู้สึกว่าอุณหภูมิของร่างกายยังต่ำกว่าปกติ รู้สึกว่าชีพจรยังช้ากว่าที่ควร รู้สึกว่าร่างกายนี้กำลังต่อสู้อยู่ข้างใน ต่อสู้ระหว่างจิติญญาที่ไม่ใช่ของตัวเองกับเนื้อหนังที่ไม่ยอมรับ
เธอยกมือเขาขึ้น กดริมฝีปากลงบนหลังมือ เบาๆ แค่ัั ไม่ใช่จูบ แค่วางริมฝีปากไว้ตรงนั้น รู้สึกเส้นเอ็นใต้ิั รู้สึกกระดูกข้อนิ้ว รู้สึกชีพจรที่ยังเต้น
"เ้าบอกว่าจะไม่ใช้พลังงานเกินจำเป็" เธอกระซิบ ริมฝีปากยังอยู่บนหลังมือเขา เสียงสั่นผ่านิั "เ้าสัญญา"
เขาไม่ตอบ เพราะยังหลับ หรือหมดสติ เธอแยกไม่ออก
"เ้าบอกว่า 'ทำ' ไม่ใช่ 'พยายาม'" เธอพูดต่อ เสียงแตก น้ำตาไหลอีกครั้ง หยดลงบนมือเขา "แต่เ้าใช้ทุกหยดสุดท้ายเพื่อสร้างวงจรที่ลอยได้ เพื่ออะไร"
เธอรู้คำตอบ
'เพื่อให้คนที่เชื่อในตัวข้าไม่ต้องผิดหวัง อีกครั้ง'
เขาพูดไว้ในคืนที่ฝนตก
หลิงเซินวางมือเขาลง กลับมาวางบนเข่า จากนั้นยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ แรง จนผิวแก้มแดง
"ถ้าเ้าตื่น" เธอพูด เสียงมั่นคงขึ้น ราวกับสวิตช์ที่ถูกเปิดจากความอ่อนแอเป็ความแข็งแกร่ง "ข้าจะด่าเ้า"
เธอหยุด
"แล้วหลังจากนั้น" เธอพูดเสียงเบาลง "ข้าจะบอกเื่ที่สัญญาไว้ เื่ที่ข้ากลัวอะไร ฝันถึงอะไร หวังอะไร"
แสงคริสตัลสีฟ้าจากเพดานส่องลงมาบนสองคนในห้อง คนหนึ่งนอน อีกคนนั่ง มือเชื่อมกัน
ในความเงียบ เสียงหายใจของเซียนหยูดังขึ้นเล็กน้อย ราวกับร่างกายกำลังต่อสู้เพื่อกลับมา
หลิงเซินฟังเสียงนั้น จับมือเขาแน่นขึ้น
เธอจะอยู่ตรงนี้
จนกว่าเขาจะลืมตา
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
✦ ✦ ✦
ข้างนอกห้องทดลอง ทางเดินชั้นสี่ของสมาคม
หลิงเฉิงอู่ยืนอยู่หลังประตูที่ปิดล็อก มือถือซองจดหมายสีขาวที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อสักครู่ ซองที่ผนึกด้วยขี้ผึ้งสีแดงเข้ม ประทับตราตระกูลหาน
เธอเปิดซอง อ่าน
ใบหน้าที่เรียบเฉยเสมอนั้นไม่เปลี่ยน ไม่แสดงความกลัว ไม่แสดงความโกรธ ไม่แสดงอะไรเลย
แต่มือที่ถือจดหมายสั่น
สั่นจนกระดาษส่งเสียงกรอบแกรบ
จดหมายมีข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือเรียบเฉยของหานจื้อเฟิง
'ยินดีด้วยกับชัยชนะ ข้า้าพบตระกูลหลิงเพื่อเสนอข้อตกลงทางธุรกิจ พรุ่งนี้เช้า คฤหาสน์ตระกูลหาน'
หลิงเฉิงอู่พับจดหมาย ใส่กลับในซอง เก็บเข้ากระเป๋า
จากนั้นเธอเอนหลังพิงผนัง หลับตา กดสันจมูก — ท่าทางที่ทำเมื่อปวดหัว
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ปวดหัวจากตัวเลข
เป็ปวดหัวจากคำถามที่ไม่มีคำตอบดี —
จะปกป้องน้องสาว ปกป้องเซียนหยู และปกป้องตระกูล พร้อมกันทั้งหมด ได้อย่างไร
เมื่อศัตรูที่มาหามีอำนาจมากกว่าทุกอย่างที่เธอมี
ลมกลางคืนพัดผ่านทางเดิน เย็นจนขนลุก
พายุกำลังจะมา
และตระกูลหลิงยังไม่พร้อม
— จบตอนที่ 25 —
แดนนิยาย ดินแดนที่ทุกเื่ราวเริ่มต้น
www.danniyay.com
300
