มีกฎที่ไม่มีใครเขียนไว้ในโรงเรียนเมอริเดียน
ไม่ได้อยู่ในระเบียบนักเรียน ไม่ได้อยู่ในคู่มือใดๆ แต่ทุกคนรู้ และทุกคนก็ทำตาม
ถ้าเธอจะชอบใคร เขาต้องมีอนาคต และอนาคตวัดด้วยเกรด
มายา คาร์เตอร์ ปี 2 ห้อง C นั่งอยู่กับเพื่อนสนิทที่โต๊ะอาหารกลางวัน สายตาแอบส่องไปที่โต๊ะริมหน้าต่างฝั่งตรงข้ามห้องอาหาร
เอเดน รีฟส์ นั่งอยู่คนเดียว หนังสือเปิดอยู่ตรงหน้าแต่ไม่ได้อ่าน มองออกไปนอกหน้าต่างตามเคย แสงกลางวันส่องมาทางด้านข้างพอดี ทำให้เขาดูเหมือนภาพในหนังที่ไม่มีใครถ่าย
"มายา"
เพื่อนสนิทชื่อ เรนา ตามสายตาเธอไปแล้วถอนหายใจ
"อย่าเลย"
"ฉันแค่มอง"
"มองมาหลายวันแล้วนะ"
มายาไม่ตอบ แค่หยิบช้อนขึ้นมาคนซุปในถ้วยโดยไม่มีจุดหมาย
"เขาหน้าตาดีนะ"
เธอพูดเบาๆ
"ใช่"
เรนาพูดตรงๆ
"แต่จีพีเอ 2.1 มายา คิดดูดีๆ"
"ฉันรู้"
"แกพูดว่ารู้ แต่แกยังมองอยู่"
มายาวางช้อนลง มองไปที่เอเดนอีกครั้งเป็ครั้งสุดท้าย แล้วก็หันกลับมาที่ถาดอาหารของตัวเอง
"ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง"
เธอพูดเงียบๆเรนาพยักหน้า ไม่พูดอะไรเพิ่ม เพราะไม่จำเป็
ทั้งคู่รู้ดีว่า "รู้ว่าต้องทำยังไง" แปลว่าอะไร
ฝั่งเอเดน
เขาไม่รู้ว่ามายามองเขาอยู่ หรือถ้ารู้เขาก็ไม่ได้สนใจ ไทเลอร์มาวางถาดลงตรงข้ามแล้วนั่งลง
"รู้ไหมว่ามายา แอบมองนายอยู่"
"ไม่รู้"
"โกหก หน้านายบอกว่ารู้"
"หน้าฉันบอกได้ทุกเื่เลยเหรอ"
"เฉพาะเื่ที่นายไม่อยากพูด"
ไทเลอร์หยิบส้อมขึ้นมา
"นายไม่สนใจเธอเลยหรอ เธอสวยนะ"
เอเดนเงียบครู่หนึ่ง
"ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ"
"แล้ว"
"แค่รู้ว่ามันจะจบยังไง"
ไทเลอร์เปิดปากแล้วก็ปิด เพราะเขารู้ว่าเพื่อนพูดถูก ในโรงเรียนนี้ มันจบแบบเดียวกันเสมอ
สองวันต่อมา
โซฟี แลงตัน ปี 2 ห้อง B เดินมาหาเอเดนหลังเลิกเรียนที่ทางเดินชั้นสอง
เธอเตรียมมาหลายวันแล้ว ซ้อมคำพูดในหัวจนจำได้ขึ้นใจ ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่สนใจเื่เกรด จะไม่สนใจเื่อนาคต จะชอบใครก็ชอบ
"เอเดน"
เขาหยุดเดิน หันมา โซฟีเกือบลืมคำพูดที่ซ้อมมาทั้งหมด เพราะพอเขาหันมามองตรงๆ แบบนี้มันทำให้เธอตั้งสติไม่ค่อยได้
"ฉัน...ฉันอยากชวนนายไปกินข้าวด้วยกัน ถ้านายไม่ติดอะไร"
เอเดนมองเธอ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร
"ทำไม"
เขาถาม โซฟีไม่ได้คาดว่าจะถูกถามกลับ
"ก็... ฉันแค่อยากรู้จักนายมากขึ้น"
"รู้จักทำไม"
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
"นายพูดแปลกนะ ปกติไม่ใช่แค่ถามว่าว่างไหมหรอ"
"ฉันถามว่าทำไม เพราะอยากรู้คำตอบจริงๆ"
โซฟีเปิดปาก แล้วก็ปิด แล้วก็เปิดอีกครั้ง ทำไม เธอคิดในหัว ฉันอยากรู้จักนายเพราะ...เพราะอะไร เธอชอบหน้าตาเขา เธอสังเกตว่าเขาเงียบแต่ไม่ได้น่ากลัว เธอเคยได้ยินว่าเขาฉลาดแต่ไม่แสดงออก แต่ถ้าพูดตรงๆ ว่าชอบหน้าตา มันฟังดูตื้นเกินไป
"ฉันแค่อยากรู้จักนายในฐานะเพื่อน"
เธอพูดสุดท้าย
เอเดนพยักหน้าช้าๆ
"โอเค"
โซฟีรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น
"งั้น—"
"แต่ฉันว่าไม่จำเป็หรอก"
"อะไรนะ"
"การไปกินข้าวด้วยกัน เพื่อรู้จักกัน"
เอเดนพูดตรงๆ โดยไม่มีน้ำเสียงประชดประชัน
"เพราะสุดท้ายเธอก็จะรู้จีพีเอฉัน แล้วก็จะตัดสินใจแบบที่ทุกคนตัดสินใจอยู่ดี"
ความเงียบโซฟีไม่รู้จะพูดอะไร เพราะมันตรงเกินไป และที่เจ็บกว่านั้นคือเธอรู้ว่าเขาพูดถูก
เธอคิดถึงสิ่งที่เรนาบอกมายา คิดถึงสิ่งที่เพื่อนๆ พูดกันในกลุ่มว่า หน้าตาดีแต่ไม่มีเกรด ก็ไม่มีประโยชน์
"ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น"
เธอพูดเบาๆ
เอเดนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง สายตาไม่ได้โกรธ ไม่ได้เ็ป แค่เรียบ เหมือนคนที่รู้คำตอบอยู่แล้วแต่รอให้อีกฝ่ายพูดออกมาเองแล้วเขาก็พยักหน้า
"โอเค"
แล้วก็เดินต่อโซฟียืนอยู่คนเดียวในทางเดิน มองตามหลังเขา แล้วก็รู้สึกบางอย่างในอกที่เธอไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
ไม่ใช่ความเ็ปจากการถูกปฏิเสธ แต่เป็ความรู้สึกผิดแบบอ่อนๆ ที่เธอก็ไม่เข้าใจว่ามาจากไหน
ฝั่งฟิโอน่า
เธอเห็นทั้งหมดนั้นจากปลายทางเดิน ไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ทางเดินแคบ เสียงมันชัด เธอเดินผ่านไปโดยไม่หยุด แต่ในหัวมีบางอย่างที่ไม่ยอมเงียบ
สุดท้ายเธอก็จะรู้จีพีเอฉัน แล้วก็จะตัดสินใจแบบที่ทุกคนตัดสินใจอยู่ดี
เธอเดินลงบันไดชั้นล่าง หยิบโทรศัพท์ออกมาแต่ไม่ได้กดอะไร เขาพูดแบบคนที่โดนแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว เธอเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า เดินออกไปที่ประตูโรงเรียน แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเคยคิดแบบเดียวกับที่ทุกคนคิดเกี่ยวกับเขาและนั่นทำให้เธอรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่สบายใจเลย
195
