แหวนปริศนาและคำสาปแช่ง
“ไอ้พระเอกเฮงซวย! มีเมียอยู่แล้วแท้ๆ ถึงจะถูกบังคับแต่งงานก็เถอะ แต่ในเมื่อแต่งแล้วก็ต้องดูแลกันบ้างไหมล่ะ?
ถ้าไม่รักก็หย่าไปสิ จะได้ไปครองคู่กับยัยแม่ดอกโบตั๋นขาวของนายให้มันจบๆ ไป!”
ใบหน้าหญิงสาวบึ้งตึง เสียหน้าไม่พอใจกับพระเอกของนนิยายเื่นี้ที่ดูเหมือนไม่มีความรับผิดชอบทั้งที่ตัวเอกก็เป็ถึงทหารรับใช้ชาติบ้านเมือง
ด้วยความโมโหซัดเต็มพิกัด ฉันจึงเขวี้ยงหนังสือนิยายในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง
พรึ่บ! เคร้ง!
เสียงวัตถุบางอย่างกระทบพื้นโต๊ะดังแทรกขึ้นมา หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นแหวนทองคำวงเล็กๆ กลิ้งหลุดออกมาจากระหว่างปกนิยายเล่มนั้น
“เอ๋... มาได้ยังไงเนี่ย?”หนิงหนิงมีสีหน้ามึนงง สายตาจับจ้องไปที่หนังสือนิยายเล่มหนาทันที ด้วยความสงสัยเธอจึงเดินไปหยิบขึ้นมาดู
หญิงสาวยกหนังสือขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วลูบไปตามปกหนังสือหนาเตอะจนพบรูเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใน แหวนคงหลุดออกมาจากรูนี้อย่างแน่นอน
มิน่าละปกหนิงสือนิยายเล่มนี้ถึงได้หนาผิดปกติ เพราะมีแหวนทองคำนี้ซ่อนอยู่ข้างในนี่เอง แล้วใครเป็คนใส่ไว้นะ
หนิงหนิงจึงหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาพิจารณา มันเป็แหวนทองคำบริสุทธิ์เกลี้ยงเกลาไร้ลวดลาย ทว่ากลับดูมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ด้วยความสวยงามและน่าสนใจเธอจึงลองสวมมันเข้าที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของตัวเอง..
“โอ้โห...ใส่ได้พอดีเป๊ะเลยแฮะ โชคดีจริงๆ ถ้าเอาไปขายคงได้หลายตังค์ ่นี้ราคาทองกำลังพุ่งด้วยสิ”
หญิงสาวยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดที่มีต่อพระเอกนิยายเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยความง่วง
“หาววว... ดึกแล้วแฮะ นอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”
“จี๊ดดด... ปวดหัวชะมัด!”
หนิงหนิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหมือนหัวจะะเิ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่เพดานห้องนอนที่คุ้นเคย
แต่เป็ชายหนุ่มในชุดทหารโบราณที่กำลังจ้องมองมาด้วยสายตาเ็า
“นี่คือหนังสือหย่า คุณเซ็นซะ แล้วนี่ก็เงิน... ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่คุณต้องไปใช้ชีวิตที่อื่น”
น้ำเสียงราบเรียบไร้เยื่อใยนั้นทำเอาฉันชะงัก ชายหนุ่มวางซองกระดาษลงตรงหน้า
“ผมหวังว่าเมื่อกลับจากภารกิจครั้งนี้... ผมจะไม่เห็นหน้าคุณอยู่ในบ้านหลังนี้อีก”
ด้วยความมึนงง ฉันจึงไม่ได้ยื่นมือไปรับหนังสือหย่านั้นทันที เขาไม่รอคำตอบ ทำเพียงวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ใยดี
“อะไรของเขาเนี่ย... คนไม่รู้จักกันแท้ๆ มาสั่งเอาๆ”
ฉันพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วอาการปวดหัวรุนแรงก็เข้าจู่โจมอีกครั้ง ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ทำให้ฉันตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า...
ฉันหลุดเข้ามาในนิยายเื่ ‘ชะตารักดอกโบตั๋นยุค 80’ ที่เพิ่งด่าเปิงไปเมื่อคืน!
และผู้ชายหน้าตายเมื่อกี้ก็คือพระเอกของเื่ ส่วนฉัน... ก็คือ ‘มู่หนิงหนิง’ ภรรยาในนามที่มีชื่อเดียวกับฉันเปี๊ยบ!และยังเป็นางร้ายในนิยายเื่นี้อีกด้วย
นี่ฉันด่าพระเอกไปแค่ชุดเดียว ถึงกับต้องส่งฉันมาเป็เมียที่เขาไม่รักเลยเหรอ!?
ถ้ารู้อย่างนี้ ฉันด่าพระเอกเื่ที่นางร้ายรวยสวยเก่งดีกว่า เผื่อจะได้ไปเกิดเป็คนรวยกับเขาบ้าง!
ฉันบ่นอุบพร้อมกับก้มมองมือตัวเอง ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับนิ้วก้อยข้างซ้าย... แหวนทองคำวงนั้นยังคงสวมอยู่ที่เดิม!
“เอ๊ะ! นี่มันแหวนจากนิยายเล่มนั้นนี่” หนิงหนิงมีสีหน้าตื่นใกับสิ่งที่เห็น มันจะเป็ไปได้ไหมว่าเพราะแหวนวงนี้เป็สาเหตูให้เธออยู่ที่นี่
หญิงสาวลองเอามือลูบแหวนวงนั้นเบาๆ
วูบ!
ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ฉันกลับมายืนอยู่กลางห้องนอนของตัวเองในโลกปัจจุบัน!
“หรือว่าเมื่อกี้ฉันแค่ฝันไป?” ฉันรีบสำรวจไปทั่วชั้นสองของบ้าน ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วน ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงไปชั้นล่างซึ่งเป็ซูเปอร์มาร์เก็ตของครอบครัว สินค้าทุกอย่างบนชั้นวางยังวางเรียงรายอยู่เหมือนเดิม
แต่เมื่อฉันพยายามจะเปิดประตูออกไปข้างนอก กลับพบว่ามันถูกล็อกตาย มองลอดหน้าต่างออกไปก็เห็นเพียงสีขาวโพลนเวิ้งว้าง ไร้ผู้คน ไร้รถรา ไร้ซึ่งสีสันใดๆ ภาพตรงหน้าทำให้หนิงหนิงตกตะลึงเข้าไปอีก มันเกิดขึ้นได้ยังไง เธอเพียงแค่หลับไปแล้วก็มาอยู่ที่นิยาย
และยังมีบ้านของตัวเอง... ในมิติที่ตัดขาดจากโลกภายนอก
“อย่าบอกนะว่ามิตินี้คือบ้านของฉัน?” ฉันจ้องมองแหวนที่นิ้วก้อยอีกครั้ง หัวใจเต้นรัวพลางลองลูบมันดูอีกหน
วูบ!
ภาพตัดกลับมาที่ห้องในบ้านพักของพระเอยุค80 ที่เดิมทันที...
ชัดเจนเลย... เพราะแหวนวงนี้แน่ๆ ที่พาฉันข้ามไปข้ามมา แล้วทีนี้ฉันจะหาทางกลับไปโลกเดิมได้ยังไงกันล่ะเนี่ย!?
หรือว่าต้องทำให้ชีวิตนางร้ายมู่หนิงหนิงที่เป็ชื่อเดียวกับเธอรอดจึงจะสามารถกลับไปโลกใบเดิม
หรืออีกอย่างคือถ้าเธอตายในโลกนิยายนี้จะกลับไปที่โลกใบเดิมได้
"หรือไม่ใช่ทั้งสองอย่าง คือถ้าหากว่าในโลกใบเดิมเธอนอนหลับแล้วตายไปแล้วจึงได้โพล่มาที่นี่ ไม่มีโอกาสกลับไปอีกแล้วจะทำยังไงดี
"เฮ้อ....แล้วจะเลือกแบบไหนดี"
.......................
**หมายเหตุปีที่นางเอกทะลุไปคือปี1984 ที่ประเทศจีนได้เปิดกว้างแล้ว มีการดำเนินงานของเอกชนไม่ว่าจะเป็ห้างสรรพสินค้า อสังหาริมทรัพย์ รวมถึงร้านค้าต่างๆได้เกิดขึ้นแล้วมากมาย ไม่ใช่ปี1980 เพื่อให้เนื้อเื่ตรงตามที่ผู้เขียน้า**** ขอบคุณคะ***
7K
