เมื่อมองไปทางไหนก็มีแต่ผู้ชายอยู่เท่านี้แล้วคนใดเป็พ่อของตนกันนะ เด็กน้องสงสัย แล้วมองไปยังหลงจู๊ “หรือว่าเ้านี่เ้าหน้าจืดนี่หรือพ่อข้า"
“โอ๊คุณชายน้อยมองมายังข้าด้วยขอรับ มาครับท่านตาจางให้ข้าอุ้มคุณชายน้อยบ้าง เขาต้องชอบข้ามากแน่ๆ”
“ข้าพึ่งได้อุ้มเ้าก็จะแย่งข้าแล้ว...ดีดีเสียจริงเ้านี่”
“อะ...ไม่ใช่ท่านพ่อหลงจู๊งั้นหรือ...เอะหลงจู๊คือผู้จัดการร้านสินะแสดงว่าท่านแม่มีร้านแสดงว่าฐานะก็ไม่ได้จนมากถือว่าพอกินกอใช้อื้มๆดีละนะไม่งั้นอดตายเป็แน่” ก้อนแป้งก็ยังคงพึมพำคนเดียว
“อะมาแล้วๆ มาทานข้าวกันก่อนค่อยมอบของขวัญและโกนผมให้หลานเดียวเ้าก้อนแป้งจะหนาวและป่วยไข้ได้” ยายจางกล่าวตัดบทเพื่อไม่ให้เกิดการกระทบกันของผู้เห่อหลานทั้งสองคน
ทั้งหมดทานข้าวไปก็ขบขันไปด้วยดวงตาของหนูน้อยที่มองคนนั้นกินแล้วกลืนน้ำลายดังเอือกนั่นเอง
“ขนาดแค่เดือนเดียวอยู่ในอ้อมแขนเห็นอาหารยังหิวขนาดนี้ต่อไปข้าคงไม่ได้ขายเนื้อแล้วแหละคงเอามาให้เสี่ยวเป่ามากกว่าละมั่งนี่น่าจะกินเก่งใช่ย่อยนะหลานข้า”พ่อเฒ่าจางพึมพำเบาๆ
“ข้าเองคงต้องขายของให้ได้เงินเยอะๆเพื่อคุณชายน้อยจะได้กินอิ่ม ฮ่าฮ่าฮ่า”
ทั้งหมดก็มีความสุขไม่ต้องกังวลมารยาทบนโต๊ะอาหารที่ต้องแยกชายหญิงต้องแยกทานและยังห้ามพูดคุยเสียงดังแต่ที่นี่ไม่ใช่วังหลวงไม่มีประเพณีขนบธรรมเนียมใดใด
ทานข้าวเสร็จก็ถึงเวลาจับไอ้ตัวก้อนแป้งมาโกนผมซึ่งก็คงเป็ตาเฒ่าจางเป็ผู้โกนให้ความนุ่มนิ่มทำให้ตาเฒ่าแทบจะขโมยหลานไปกอดที่บ้านก็ว่าได้
เมื่อเสร็จทุกคนก็ถึงเวลามอบของขวัญเริ่มจากยายเฒ่าจางมอบชุดใหม่ที่นางเย็บให้แก่หลานชาย
ต่อมาเป็นางเว่ยอี ผู้เป็แม่มอบหยกพกให้แก่บุตรชายเป็หยกเนื้อีสลักเป็ชื่อของเขา “เว่ยจื่อหลง”
“ต่อไปเ้าชื่อเว่ยจื่อหลงนะลูกรัก เข้าใจหรือไม่เสี่ยวหลงเอ้หรือว่าเสี่ยวหลงเป่าดีทุกคนว่าอย่างไรเ้าค่ะฮาฮ่าฮ่า”
“ข้าก็ว่าเสี่ยวหลงเป่าดีกว่านะ”แม่เฒ่าจางเอ่ยขึ้นและเป็เสียงหัวเราะของทุกคนก็ตามมา
ส่วนครอบครัวจางมอบกำไลเงินให้ใส่ข้อเท้าหนึ่งวงถือว่าเป็ของมีค่าอย่างมาก
หลงจู้และลูกจ้างในร้านมอบผ้าและรอเท้าผ้ารวมทั้งชุดใหม่ๆ มาจากที่เขาได้รับผ้าจากร้านเว่ยทุกๆเดือนคนละผืนนั่นเอง
“โกนผมข้าแล้วมอบของขวัญถือว่ารักข้าไม่น้อยครอบครัวถือว่าอบอุ่นชีวิตต่อไปพวกนี้ข้าจะดูแลเอง” เด็กน้อยตั้งมั่นในใจ
“ว่าาแต่พ่อของข้าเล่าไปที่ใดเสีย เห้อ หรือว่ามารดาเป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวกัน ช่างเถอะข้าจะต้องทำให้ทั้งสองไม่ลำบากและมีความสุข...”
“แต่ว่าทำไมข้าถึงได้โตช้าแบบนี้กันนะทำสิ่งใดก็ไม่ลำบากเห้อแล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะรวยกันเล่าโถ่์ทำไมชีวิตข้าครั้งนี้ลำบากโดยแท้ให้พรกับข้าสักข้อข้าจะไม่ขอสิ่งใดมาก”
“ขอร้องละ์โปรดได้ยินคำอ้อนวอนจากข้าทีเถอะ”
แล้ว์ก็เริ่มรู้สึกว่าทนการบ่นของเ้าแก่ในร่างเด็กนั่นไม่ไหวในคืนนั้นจึงส่งพรมาให้หนึ่งข้อ
“เ้าเด็กน้อย เ้าหนูได้ยินข้าหรือไม่........”เทพผู้ส่งสานส์
“ใครมาเรียกข้าเด็กน้อยเด็กน้อยกัน คนจะหลับจะนอนเว้ย”จื่อหลงพึมพำ
“ข้าเอาพรมาส่งเ้าเห็นเ้าบอกอยากขอพรสักข้อ”
“พรงั้นหรอ งั้นขอ ข้าขอ ข้าอยากจะขอให้ข้าเป็ผู้มีพร์นิ้วชี้ไปที่ใดก็สมปรารถนา”
“ถ้าเป็พรแบบนี้เ้าต้องมีข้อจำกัดแล้วละพรของเ้ามันกว้างมากไป....ข้าให้แค่ความปรารถนาที่ส่งผลที่ดีดีแต่เ้าต้องทำดีแลกยิ่งของที่เ้า้าใหญ่ความดีที่เ้าทำก็ต้องมากตามไปด้วยเข้าใจหรือไม่อ่อและที่สำคัญหากเ้าใช้มันให้ใครเดือดร้อนเ้าจะต้องรับผลสองเท่า”
“ขอรับขอรับ....ข้ารับปากจะใช้แต่สิ่งดีดีและทำดีแลกสิ่งที่จะขอขอรับ”
“ดีดีมากงั้นข้าให้เ้า เ้าหนู”
เมื่อได้รับพรตอนนี้เวลาก็ผ่านมาแล้วเป็เวลา ก็ผ่านมาห้าหนาวแล้วชีวิตแต่ละวันของเด็กน้อยจื่อหลงก็วุ่นวายมากั้แ่เขาเดินได้เขาก็เดินไม่หยุดยังไม่พอยังชอบเอามือไขว้หลังอีกต่างหากทำให้ท้องป่องๆนั้นดูนูนเด่นชัดขึ้นไปอีก ของเ้าเสี่ยวหลงเป่าเ้าก้อนผู้น่ารัก
1K
