ยามอู่...
“ พวกเราไปแวะพักข้างลำธารข้างหน้าเถิด “ หลังจากเดินทางมาได้สักพักนี้ก็ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว เยว่ซินเลยจะให้พักยืดเส้นยืดสายกันก่อนที่จะเดินทางต่อ
“ ขอรับ “ ซีห่าวตอบรับก่อนที่จะค่อยๆ บังคับรถม้าเข้าไปจอดข้างๆ ลำธาร
หลังจากที่จอดรถมาเรียบร้อยแล้วซีซวนก็เอาอุปกรณ์ครัวต่างๆ ออกมาทำอาหารสำหรับมือกลางวันนี้ ซีซวนก็เป็อีกคนที่ฝีมือในการทำอาหารไม่ด้อยไปกว่าเยว่ซินเลย โดยเสี่ยวหู่และซีห่าวค่อยเป็ลูกมือ
เยว่ซินได้ปล่อยให้พวกนั้นเตรียมอาหาร ส่วนเขาเดินมาตรงบริเวณธารน้ำก่อนจะกวักน้ำมาล้างหน้าเพื่อให้รู้สึกสดชื่น หลังจากที่นั่งอดอู้อยู่แต่ในรถม้าเป็เวลานาน
“ หืม….. กลิ่นคาวเื “ ทันทีที่เยว่ซินััน้ำก็ได้กลิ่นคาวเืจางๆ ออกมาจากน้ำ ทำให้เยว่ซินมองขึ้นไปยังต้นน้ำ
ก่อนจะหันไปดูทางที่พวกซีซวนกำลังเตรียมอาหารอยู่ แล้วมุ่งตรงไปดูยังจุดเกิดเหตุของกลิ่นเืพวกนี้
…
“ อ๊ากก….. “ ชายชุดสีเทาถูกชายชุดดำอีกกลุ่มใช้มีดแทงไปยังต้นขาทำให้เขาร้องอย่างเ็ป
“ พี่รอง… อึก.. “ ชายชุดเทาคนน้องร้องด้วยความเ็ป เขาอยากไปช่วยพี่รองของเขาแต่ไม่สามารถไปช่วยได้เนื่องจากบริเวณขาของเขาก็าเ็หนักเช่นกัน เลยได้แต่ส่งเสียงร้อง
“ ย๊ากก… “ ชายชุดเทาพี่คนโตที่เห็นน้องรองของเขากำลังโดนทำลายก็เลยปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตนออกมาแล้วพุ่งไปยังชายชุดดำที่กำลังทำร้ายน้องของเขา แต่ด้วยความที่กำลังาเ็อย่างหนัก ทำให้พลังไม่มั่นคง ฝ่ายตรงข้ามเลยส่วนกับมา พุ่งเข้ามาโจมตีใส่ชายชุดเทาอย่างหนัก จนทำให้เขาตอนนี้ยิ่งาเ็ปวดยิ่งกว่าเดิมแขนขาผิดรูปไปหมด
“ ฮ่าๆ…. สั่งลาพี่น้องของเ้าสิ “ ชายชุดดำดึงมีดออกจากช่องท้องก่อนจะค่อยยกขึ้นมาจี้ที่คอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
“ ฮึก…หากชาติหน้ามีจริงขอให้ข้าได้เกิดมาเป็พี่น้องกับพวกเ้าอีก…ฮึก.. “ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขารู้พวกเขาไม่มีโอกาสที่จะรอดแล้ว
“ ไม่พี่รองข้าจะช่วยพี่เอง..อึก.. “ ชายชุดเทาคนน้องพยายามจะลุก แต่ก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้
“ พวกเ้าไม่ต้องเป็ห่วง ข้าจะส่งพวกเ้าทั้งสามตามพี่รองของพวกเ้าไปแน่ “ กล่าวจบชายชุดดำก็ลงดาบทันที
กึก!! กึก!!
“ ผู้ใดกัน “ มีดของมันชนเข้ากับเกราะบางอย่างที่กั้นระหว่างคอกับมีดของมัน ทำให้มันรู้ได้เลยว่ามีคนยื่นมือเข้ามาช่วย ก่อนจะพยายามมองไปรอบหาตัวต้นเหตุ
“ เ้ากำลังหาข้าอยู่หรือ รังแกผู้อ่อนแอกว่ามันไม่สมกับเป็ผู้ฝึกตนเลยนะ “ เยว่ซินค่อยๆ ลอยลงมาปรากฏตัวต่อหน้าชายชุดดำ
“ แม่นางท่านอย่ายื่นมือเขามายุ่งเลยจะดีกว่า ไม่สู้แม่นางรอข้าจัดการปัญหาของข้าเสร็จก่อนแล้วเราค่อยมาเล่นสนุกกันดีหรือไม่ “ ชายชุดดำใช้สายตามองไปยังเยว่ซินอย่างหื่นกระหาย เห็นเพียงดวงตาก็รู้ว่าแม่นางคนนี้งดงามมาก จนลืมไปว่าพวกมันไม่สามารถััการมาของเยว่ซินได้เลย
“ ได้สิ..แต่เ้าปล่อยชายผู้นั้นก่อนได้หรือไม่ “ เยว่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น
‘ เสี่ยวหู่เ้ามาหาข้าที ’ เยว่ซินส่งกระเเสจิตเรียกเสี่ยวหู่
‘ ขอรับท่านแม่ ’ สักพักเสี่ยวหู่ก่อนขานรับส่งกลับมา
“ เห็นทีข้าจะตามใจเเม่นางไม่ได้คนพวกนี้จะต้องตายอยู่ที่นี่ “ ชายชุดดำปฏิเสธเยว่ซินเสียงแข็ง
“ ข้าไม่้าความเห็นของเ้า ข้าสั่งให้ปล่อยคือปล่อย “ เยว่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็าบาดจิต ก่อนจะปลดปล่อยพลังออกมากดชายชุดดำไว้ ก่อนจะค่อยๆ ดึงชายชุดสีเทาออกมา พอดีกับที่เสี่ยวหู่มาถึงทันที
“ เ้ารักษาพวกเขาที “ เยว่ซินส่งต่อคนาเ็ให้เสี่ยวหู่รักษา
“ ขอรับ “ เสี่ยวหู่เอ่ยก่อนจะเดินไปรักษาคนที่าเ็หนักที่สุดก่อน
“ พวกเ้าเป็ใครกันแน่ “ ชายชุดดำเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาแม่นางผู้นี้ดูเหมือนพลังจะสูงกว่ามัน ยังมีเด็กชายผมสีขาวนั่นอีกที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามาตอนไหน ดูท่าอายุไม่เกินห้าหนาว ยุทธภพมีผู้ที่แข็งแกร่งอายุน้อยขนาดนี้แล้วรึ ถ้าโตไปมันไม่อยากจะคิด
ตู้ม!!
“ ไม่จำเป็ต้องรู้ แล้วอีกอย่างข้าไม่ใช่สตรีแต่ข้าเป็บุรุษ “ เยว่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะใช้พลังบีบให้ร่างกายแตกสลายไป
“ ขอบคุณคุณชายที่ช่วยพวกข้าไว้ขอรับ พวกข้าจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลยขอรับ “ ชายชุดเทาคนน้องที่ยังมีสติดีอยู่กล่าวขอบคุณเยว่ซินที่ช่วยพวกเขาสี่พี่น้องเอาไว้ อีกทั้งยังไม่คิดว่าเยว่ซินผู้นี้จะเป็บุรุษ ท่านผู้นี้งดงามอย่างมากแม้จะสวมหน้ากากอยู่ก็ตาม
“ พวกเ้ามาจากที่? “ เยว่ซินเอ่ยถามดูจากชุดที่พวกเขาใส่อยู่น่าจะเป็ชุดของสำนักใดสำนักหนึ่งเป็แน่
“ ข้าฮุ่ยิ ส่วนนั้นฮุ่ยหวงพี่ใหญ่ของข้า คนที่ท่านช่วยไว้คือฮุ่ยิ่พี่รอง คนสุดท้ายน้องเล็กนางชื่อฮุ่ยเหมย พวกข้ามาจากสำนักกระเรียนขาวขอรับ พวกข้าเป็ศิษย์เอกของท่านเ้าสำนัก เมื่อไม่นานมานี้ท่านอาจารย์ของพวกข้าหายไป แล้วรองเ้าสำนักก็ก่อฏทันที ด้วยความที่พวกข้าเป็ศิษย์เอกของท่านอาจารย์มีสิทธิได้รับตำแหน่งเ้าสำนักมากที่สุด พวกข้าเลยถูกนักฆ่าของรองเ้าสำนักตามฆ่าขอรับ “ ฮุ่ยิเล่าเื่ของพวกเขาให้เยว่ซินฟัง
“ แล้วต่อจากนี้พวกเ้าจะเอาอย่างไรต่อ “ เยว่ซินเอ่ยถาม
“….. “ ฮุ่ยิเงียบทันทีพวกเขาไม่มีแผนต่อจากนี้ เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะต้องตายแน่ๆ ไม่คิดว่าจะถูกช่วยไว้
“ ข้าต้องรอถามพี่ใหญ่ของข้าก่อนขอรับ “ ฮุ่ยิรอให้พี่น้องของตนหายดีก่อน แล้วค่อยถามพี่ใหญ่ว่าหลังจากนี้จะเอาอย่างไรดี
…
“ พี่ใหญ่ท่านเป็เยี่ยงไรบ้าง “ ฮุ่ยิเอ่ยถามพี่ใหญ่ด้วยความเป็ห่วง หลังจากฮุ่ยหวงลืมตาขึ้นมามองไปคนนี้ทีคนนั้นที
ฮุ่ยหวงลืมตาก็มองไปรอบๆ พบว่าพี่น้องของเขาก็ร่างกายไร้ร่องรอยาเ็ ราวกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็ความฝัน ร่างกายของเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว ยังมีคุณชายกับเด็กชายผู้นี้อีกที่ดูเหมือนช่วยเหลือพพวกเขาไว้
“ ข้าไม่เป็ไรแล้ว “ ฮุ่ยหวงตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ พี่ใหญ่คุณชายสองท่านนี้เป็ผู้ช่วยพวกเราไว้ขอรับ “ เป็ฮุ่ยเหมยไขข้อสงสัยให้กับฮุ่ยหวงหลังจากเห็นจ้องไปยังเยว่ซินและเสี่ยวหู่อยู่นาน
“ ขอบคุณท่านมาก “ ฮุ่ยหวงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง เขารู้สึกโกรธตัวเองมากที่ไม่สามารถปกป้องน้องๆ ของเขาได้
“ พี่ใหญ่หลังจากนี้พวกเราจะเอาเยี่ยงไรต่อ “ ฮุ่ยิเป็คนถามขึ้น
“ พวกเราจะหลบอยู่ในป่านี้สักพัก หลังจากนั้นพวกเราจะเข้าไปเป็ศิษย์สำนักเพลิงทมิฬ ก่อนที่ท่าอาจารย์จะหายไปท่านฝากข้าให้ดูแลพวกเ้าให้ดี แต่ข้าก็ทำไม่ได้ “ฮุ่ยหวงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“…. “ ทั้งสามคนต่างก็น้ำตาคอลไปด้วยความเศร้า พวกเขารู้ว่าพี่ใหญ่ต้องรับภาระเอาไว้มากมายเพียงใด
“ เช่นนั้นพวกเ้ายินดีที่จะติดตามข้าหรือไม่ “ เยว่ซินชอบคนที่มีจิตใจเช่นนี้
“…… “คำพูดของเยว่ซินทำให้พวกเขาหยุดชะงักเช่นกัน ความรู้สึกหนึ่งพวกเขาก็มีความคิดที่อยากจะติดตามเยว่ซินไป และคำพูดของเยว่ซินนั้นก็ปลุกความหวังของพวกเขาทันที เพราะตอนนี้พวกเขา้าร่มไม้ใหญ่ที่จะปกป้องพวกเขาได้
“ แม้ข้าจะมีกองกำลังที่ไม่มากแต่ข้ามีความสามารถที่จะปกป้องพวกเ้าได้ “
“ พวกข้ายินดีที่จะติดตามขอรับ “ พวกเขาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ตอบตกลงทันที พวกเขาเชื่อว่าคำพูดของเยว่ซินสามารถทำได้อย่างเเน่นอนและอาจจะมากกว่านั้นก็ได้
“ พวกเ้าตามข้ามา “ เยว่ซินที่เห็นอาการาเ็ของทุกคนดีขึ้นแล้วก็เลยจะพากลับไปยังรถม้าของพวกเขาที่จอดเเวะพักไว้สงสัยซีซวนและซีห่าวคงเป็ห่วงพวกเขาแทบแย่ที่ออกมาด้วยไม่บอกกล่าว
…
“ ซีซวนเ้าหยุดเดินไปเดินมาได้แล้ว “ ซีห่าวกล่าวขึ้นเมื่อเห็นซีซวนเดินวนไปวนมาไม่หยุดพักหลังจากเสี่ยวหู่พรวดพราดออกไป โดยไม่บอกไม่กล่าวทำให้ตอนนี้พวกเขาอดเป็ห่วงคุณชายไม่ได้
“ ท่านพี่ก็ข้าเป็ห่วงคุณชายขอรับ กลัวว่าจะเกิดเื่ร้ายแรงกับคุณชาย “ ซีซวนกล่าวออกด้วยความเป็ห่วง
“ ข้าก็เป็ห่วงคุณชายไม่แพ้เ้าหรอก ข้าเชื่อว่าคุณชายไม่เป็อะไรแน่นอน “ ซีซวนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลดความกังวลมาได้มากโข
“ ข้าเชื่อมั่นในตัวคุณชาย “ ซีซวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักเเน่น
พรึ่บ!!
“ คุณชาย…เกิดอะไรขึ้นขอรับ “ ซีซวนเอ่ยถามเมื่อเยว่ซินกลับมาพร้อมกับมีคนแปลกหน้าตามเยว่ซินมากอีกสี่คน
“ ข้าไม่เป็อะไร ต่อไปสี่คนนี้จะมาอยู่กับพวกเรา พวกเ้าจงทำความรู้จักกันไว้เถิด “
“ เ้าทำอาหารเพิ่มได้หรือไม่ “ เยว่ซินเอ่ยถาม
“ ข้าทำไว้เยอะมากขอรับ น่าจะเพียงพอสำหรับทุกคน “ ซีซวนทำอาหารกักตุนไว้เยอะมาก หากกินไม่หมดก็เก็บไว้ในมิติได้
“ พวกเ้าทานอาหารให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยคุยกันว่าจะเอาอย่างไรต่อ “ เยว่ซินก็นั่งกินอาหารร่วมกับทุกคน
…
"......"
“ ต่อไปนี้ข้าจะทำให้พวกเ้าแข็งแกร่งกว่าศัตรูของพวกเ้าพันเท่า เพียงพวกเ้าให้คำสัญญา “ เพียงแค่เยว่ซินกล่าวขึ้นมาฮุ่ยหวงก็รู้แล้วว่าจะต้องทำสิ่งใด
พรึ่บ!! พรึ่บ!!
เยว่ซินทำพันธะสัญญากับทั้งสี่คน ป้องกันไว้ดีกว่าแก้ อนาคตเป็สิ่งไม่แน่ไม่นอน จิตใจของคนเราเป็สิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้
จากนั้นเยว่ซินก็พาทั้งสี่เข้าไปในมิติ ส่วนซีห่าวและซีซวนจะอยู่ข้างนอกเดินทางต่อ
วูบ!! วูบ!!
“…… “ ตอนนี้ทั้งสี่ก็ไม่ต่างกับพวกซีซวนที่เข้ามาในมิติของเยว่ซินครั้งแรกเหมือนกัน
ที่นี่ที่ไหนกัน
บนสรวง์เช่นนั้นหรือ
หรือว่า…..คุณชายเป็เทพเซียนจุติลงมา
ตอนนี้ทั้งสี่ต่างคิดไปต่างๆ นานา อีกทั้งก่อนหน้านี้เยว่ซินก็เปิดหน้าได้ดูแล้วอาการก็ไม่ต่างจากตอนนี้เลย
“ อะแฮ่ม… “เยว่ซินเรียกสติพวกเขากับมาก่อนจะเตลิดไปมากกว่านี้
18K
