ต้มซุปเปอร์ตีนไก่ (1)
หลังจากกินข้าวหมดไปถ้วยนึงกำลังจะขอเติมข้าวอีกถ้วยแต่ก็ถูกเทียนเกอดึงถ้วยข้าวไปเก็บจนคนที่กินอาหารอร่อยยังไม่หนำใจทำสีหน้าทักท้วงขึ้นใส่ร่างสูง
"ถ้าเ้ากินมากกว่านี้เดี๋ยวก็อาหารไม่ย่อยอีก กินเสี่ยวลงเปาอีกตัวแล้วไปนั่งพักซะ"
อี้เฟิงได้แต่ทำปากยู่อย่างไม่พอใจ แต่ก็ต้องยอมรับคำของอีกฝ่ายแต่โดยดี อ้าปากซดน้ำซุปอุ่นๆ จากเสี่ยวหลงเปาจากช้อนก่อนเคี้ยวตัวแป้งกับไส้ที่อีกคนคีบป้อนให้ พอเคี้ยวหมดคำก็ดื่มชาล้างปาก ก่อนจะทำตัวเป็เด็กดีช่วยอีกคนเก็บจานชามตะเกียบไปไว้ยังที่ล้างจาน ทำท่าทางขออาสาช่วยล้าง แต่อีกคนก็ไล่ไปนั่งพักตรงมุมพักผ่อนแทน คนโดนไล่เลยมานั่งเด้งตัวไปมาอยู่บนเบาะนุ่มของตั่งตัวกว้างนี่แหล่ะ
เมื่อวานยังเป็เก้าอี้ไม้อยู่เลยทำไมวันนี้ถึงกลายเป็ตั่งไม้ซะได้ แถมยังมีผ้าแพรผืนนุ่มกลิ่นหอมสีฟ้าอ่อนวางไว้อีก คนตัวเล็กทำสีหน้าครุ่นคิดขณะหยิบผ้าแผรเนื้อดีสีสวยพลิกไปมา
หรืองานพ่อครัวใหญ่จะหนักจนเทียนเกอต้องนอนค้างในห้องนี้กันนะ อะไรกัน เป็ถึงเหลาอาหารอันดับหนึ่งของเมืองหลวงทำไมไม่มีห้องนอนดีๆ ให้กับพ่อครัวใหญ่เลยล่ะ ใช้ไม่ได้เลย ถ้าเป็อี้เฟิงนะ พ่อครัวที่ทำอาหารอร่อยจนดันเหลาอาหารขึ้นมาอันดับหนึ่งได้ขนาดนี้ ต้องมีสวัสดีการดีๆ เพื่อจูงใจให้อีกคนทำงานให้เราตลอดไป จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเหลาอาหารคู่แข่งเอาค่าตอบแทนราคาแพงมาจูงใจและมาขโมยตัวพ่อครัวคนนี้ไปได้
ท่านพ่อนะท่านพ่อไม่น่าขี้งกเลย แต่ไม่เป็ไร อี้เฟิงคนเก่งจะช่วยแก้ปัญหานี้ให้ท่านพ่อเอง!
โดยการยกตัวเองให้เป็สวัสดิการชั้นหนึ่งให้เทียนเกอยังไงล่ะ!
ลองคิดดูนะ อี้เฟิงที่เป็ลูกเ้าของเหลาอาหารตอนนี้ ซึ่งอีกแค่สองปีอี้เฟิงก็จะกลายเป็เ้าของเหลาอาหารอย่างแท้จริงแล้ว ถ้าเทียนเกอแต่งกับอี้เฟิงก็เท่ากับเทียนเกอเป็เ้าของเหลาอาหารนี้ด้วยกัน คราวนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าเหลาอาหารไหนจะมาขโมยพ่อครัวคนดังไปอีก
ช่างเป็แผนการที่ยอดเยี่ยมมาก ท่านพ่อต้องเห็นด้วยแน่นอน!
ทางด้านพ่อขี้งกหรือนายท่านตระกูลหยางที่กำลังตรวจสอบบัญชีที่หลงจู๊ใต้อาณัติทั้งหลายพากันส่งมาให้ตรวจสอบอยู่ๆ ก็จามเสียงดังห้องทำงานขึ้นมาสามครั้งติดกัน จนพ่อบ้านรีบปรี่เข้ามาถามทันทีว่าให้ตามท่านหมอมาหาหรือไม่ เนื่องด้วยเกรงว่านายท่านจะทำงานจนป่วยไข้ นายท่านหยางที่ตอนแรกจะปฏิเสธแต่นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ลูกชายสุดที่รักจะมานอนด้วยก็รีบกลับคำทันที
"เ้ารีบไปตามหมอมาเลย ถ้าข้าป่วย ข้าต้องหายก่อนเย็นนี้เท่านั้นไม่งั้นข้าจะไม่ได้นอนกอดหว่านเอ๋อร์ เฟิงเอ๋อร์แน่ๆ ไปๆ รีบไปรีบมาซะ"
"ขอรับนายท่าน ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ"
หลังมองตามหลังพ่อบ้านที่รีบออกไปตามหมอมาให้ หยางชวี่ซินก็โยนพู่กันหยกด้ามแพงทิ้งบนโต๊ะทันที ลุกขึ้นเดินเอามือไขว้หลังไปมาในห้องอย่างกระวนกระวายใจ เนื่องด้วยกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำงานหนักจนป่วยไข้ แล้วคืนนี้อาจจะไม่ได้กอดภรรยาคนสวยกับลูกชายตัวน้อยของตน โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าที่จามออกมานั้นเป็เพราะกำลังถูกลูกชายสุดที่รักนินทาอยู่
หลังจากคิดเพ้อเจ้อสถาปนาตัวเองเป็สวัสดิการชั้นหนึ่งให้เทียนเกออยู่สักพัก อี้เฟิงก็กลับเข้าสู่โหมดเป็การเป็งานทันที เมื่อสบสายตาเข้ากับกระดาษและพู่กันหยกราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะ มือเล็กหยิบพู่กันที่มีเนื้อหยกสีขาวสะอาดถูกเจียระไนเป็ด้ามมนสำหรับจับ ไม่มีเหลี่ยมอะไรให้ระคายผิวบางของมือเล็กแม้แต่น้อย
สวยกว่าของที่บ้านอีกนะเนี่ย
ชื่นชมจนพอใจก็วางเอาไว้บนโต๊ะที่เดิมเพิ่มเติมคือเอาไว้ไกลๆ ตัวเพราะกลัวเผลอทำกลิ้งตกโต๊ะ หลังจากได้เ้าแท่งถ่านพันด้ามจับมาไว้ในมือ อี้เฟิงก็ไม่สนใจจะใช้พู่กันในการจดบันทึกอีกเลย ใช้แท่งถ่านนี้คล่องมือที่สุดแล้ว ยิ่งตอนขอให้พี่รองช่วยเหลาให้ตรงปลายแหลมขึ้นจนคล้ายดินสอไม้ในโลกก่อน ก็ให้อาจิงพกติดตัวไว้ให้เสมอ รวมถึงกระดาษที่ตัดเป็สี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ ประมาณฝ่ามือ ถูกเย็บติดกันเป็เล่มด้วยด้ายสีสวยของท่านแม่เอาไว้สำหรับพกพา ตัวสมุดกระดาษอันนี้อี้เฟิงจะพกติดตัวไว้เอง ท่านแม่เย็บช่องเก็บของให้ใหม่ตรงแขนเสื้อเรียบร้อย คราวนี้แม้จะตีลังกาจนหัวขวิดก็ไม่มีทางร่วงหายแน่นอน
ท่านแม่คนสวยเก่งที่สุด!
ขอแท่งถ่านประจำตัวมาจากอาจิง ที่อาจิงเป็คนเก็บไว้เพราะกลัวว่าคุณชายสามผู้แสนซุกซนจะเผลอทำแท่งถ่านจิ้มผิวเนื้อตัวเองจนาเ็เอาได้ มือเล็กหยิบแท่งถ่านมาจับให้ถนัดมือก่อนจะเขียนหัวข้อวัตถุดิบที่มีบนหัวกระดาษ เขียนเรียบร้อยก็ลุกขึ้นจากตั่งเดินถือกระดาษไปหาเทียนเกอที่ตอนนี้กำลังหยิบจับนู่นนี่ต้มอะไรไม่รู้อยู่ แต่กลิ่นหอมมาก เดี๋ยวก่อนกลับบ้านต้องขอชิมซักหน่อย!
นิ้วเล็กขาวอมชมพูสะกิดแผ่นหลังหนาของอีกคนเบาๆ เพราะอีกฝ่ายทำของร้อนอยู่หน้าเตาไม่ควรจะทำให้ตกอกใจนเกิดอุบัติเหตุเอาได้ ไม่อย่างนั้นคะแนนจีบของอี้เฟิงคงได้ติดลบเป็แน่ เผลอๆ เทียนเกอคนหล่อจะเกลียดตนเสียก่อนจะทันได้จีบต่างหาก
ิเทียนที่รู้สึกตัวตั้วแต่เสียงรองเท้าของอีกคนเ้ามาใกล้ แต่แกล้งทำเหมือนไม่รู้ตัวว่าอีกคนเดินเข้ามา พอได้รับััที่แผ่นหลังถึงค่อยหันมาหาอีกคน คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็เชิงถามอีกคนว่า้าอะไร
เป็เื่ที่แปลกประหลาดเมื่อคนนึงไม่ค่อยชอบพูดกับอีกคนที่พูดไม่ได้มาอยู่ด้วยกัน แต่ร่างสูงก็ยังไม่ค่อยได้เปิดปากพูดอยู่ดี เหมือนเขากับเกอตัวน้อยสามารถเข้าใจกันได้ด้วยแววตาหรือท่าทางของกันและกันราวกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน ทั้งที่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันยังไม่ครบ 12 ชั่วยาม (24 ชั่วโมง) เลยด้วยซ้ำ เสียงส่วนมากที่ได้ยินภายในห้องกว้างล้วนมาจากการประกอบอาหารทั้งสิ้น มีบ้างที่ิเทียนต้องเอ่ยปากพูดส่วนมากก็เพราะต้องเอ่ยปรามเ้าตัวตะกละที่กินอะไรเกินตัว นอกนั้นเวลาที่ใช้ด้วยกันมักรับรู้ความ้าของอีกคนเสมอ
จวิ้นอ๋องโจวไท่ิเทียนนั้นเป็ที่รับรู้กันทั่วในครอบครัว เพื่อนสนิทรวมถึงลูกน้องในความดูแล ว่าไม่ใช่คนช่างพูดเหมือนกับหยางอี้เวย มักเป็ฝ่ายรับฟังและจะพูดเมื่อต้องออกคำสั่งแจกแจงงานเพียงเท่านั้น ยามอยู่กับคนในครอบครัวก็มักจะเป็ฝ่ายฟังท่านพ่อท่านแม่พูดคุยหยอกเย้ากันมากกว่า เว้นแต่จะถูกถามหรือคะยั้นคะยอให้เล่าเื่ในแต่ละวันจากท่านแม่คนงามจึงจะยอมเปิดปากพูด
ิเทียนชอบความสงบมากที่สุด สิ่งเดียวที่เคยเสียใจมากที่สุดในชีวิตคือการตอบตกลงเป็เพื่อนกับคุณชายรองเ้าสำราญ เ้าคนพูดมากของตระกูลหยางคนนั้น แต่ยามที่ได้รู้จักกับเกอน้อยรูปงามหยางอี้เฟิง เป็ครั้งแรกอีกเหมือนกันที่รู้สึกว่าความเงียบสงบนี้มันช่างน่าเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน เ้าคนตัวเล็กที่แสนสดใสร่าเริงคนนี้หากสามารถพูดได้ตามปกติ คงส่งเสียงเจื้อยแจ้วชวนพูดคุยทั้งวันเป็แน่ อยากได้ยินเสียงหวานๆ ที่เอ่ยเรียกตนว่าเทียนเกอ อยากได้ยินคนตัวเล็กส่งเสียงออดอ้อนอยากกินนู่นกินนี่ หรือแม้กระทั้งเสียงบ่นเง้างอนเมื่อถูกห้ามกินของที่ชอบ
ยามนี้ิเทียนอยากได้ยินเสียงของอี้เฟิงตัวน้อยเหลือเกิน
วันนี้หลังเ้าตัวเล็กกลับไปที่จวน ิเทียนมีนัดกับท่านหมอหลวงเพื่อปรึกษาเื่อาการพูดไม่ได้หลังเกิดอุบัติเหตุของอี้เฟิงในยามเด็ก ไม่ว่าต้องใช้สมุนไพรล้ำค่าหายากขนาดไหน ิเทียนคิดว่าเขาพร้อมที่จะบุกป่าฝ่าฟันไปเอามาให้ได้ เพื่อเ้าลูกแมวที่ตอนนี้สามารถเข้ามาหัวใจที่แสนด้านชาของตนไปทั้งดวง
ก่อนเ้าลูกแมวในตอน 7 ขวบจะเกิดอุบัติเหตุตกน้ำจากแผนการของบ่าวชั่วในจวนหยาง ิเทียนได้มีโอกาสไปที่จวนหยางอยู่หลายครั้ง รวมถึงได้มีโอกาสฟังเสียงหวานๆ เ้าลูกแมวตัวเล็กวัยเด็กด้วยเช่นกัน เสียงหัวเราะหวานใสราวกับกระดิ่งลมดังไปทั่วทั้งจวน รวมถึงเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วหยอกล้อของอีกคนพูดกับพี่ชายทั้งสอง ทำให้เท้าของิเทียนที่กำลังเดินตามหลังพ่อบ้านเพื่อไปพบกับท่านลุงหยางหยุดชะงัก ในหัวใจมีความรู้สึกอิจฉาพี่ใหญ่อี้เหยียนและอี้เวยที่มีน้องชายที่น่ารักช่วยเพิ่มสีสันให้กับบ้าน หากตัวเขามีน้องน้อยมาคอยออดอ้อนบ้างก็คงดี
แต่เนื่องจากท่านแม่มีสุขภาพร่างกายไม่ใคร่แข็งแรงดีนัก ท่านพ่อเลยเลือกที่จะมีลูกเพียงคนเดียวแทน ไม่ยินยอมให้ท่านแม่ตั้งครรภ์อีกแม้ท่านแม่จะอ้อนวอนยอมกินยาขมๆ เพราะอยากมีบุตรสาวหรือบุตรเกอมาให้ตนคอยสอนเย็บปักและเล่นดนตรีรวมถึงจับแต่งตัวน่ารักๆ บ้าง ท่านพ่อก็เลือกจะปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมซับน้ำตาให้กับท่านแม่อย่างอ่อนโยนแทน
'เพราะรักเ้ามาก ข้าจะไม่ยอมให้ความเสี่ยงใดมาทำให้ข้าเสียเ้าไป'
คำพูดของท่านพ่อยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจิเทียนในวันนั้น จึงไม่เคยเอ่ยปากขอน้องชายน้องสาวซักคนจากท่านพ่อเลย รวมถึงพยายามไม่มาที่จวนหยางในตอนที่น้องชายของสหายตื่นขึ้นมาวิ่งเล่นซุกซนเพราะกลัวว่าตนจะอดใจไม่ไหวแล้วลักพาตัวเ้าเด็กเสียงหวานคนนี้ไปให้ท่านแม่เลี้ยงดูแทน
แต่น่าเสียดายที่เกิดเื่ร้ายขึ้นเสียก่อน จวนตระกูลหยางมีข่าวร้ายเกิดขึ้นกับบุตรเกอคนเล็กทำให้ไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป พาทำเอาทั้งเหมืองหลวงต่างให้ความสนใจและซุบซิบนินทาไม่หยุด คนที่เคยได้ยลโฉมเกอตัวน้อยยามเ้าตัวออกมาเที่ยวกับบิดายามออกมาตรวจกิจการต่างๆ ล้วนรู้สึกสงสารและเสียดายในความงดงามที่ฉายแววั้แ่ยังเล็ก
แต่บางตระกูลก็คิดว่านี่แสนจะเป็ข่าวดี เพราะตะกูลหยางเรืองอำนาจขึ้นทุกวัน หากคุณชายน้อยสกุลหยางโตขึ้นคงเป็คู่แข่งที่โค่นล้มยากที่สุดกับบุตรสาวบุตรเกอของตนที่หมายมาดคาดหวังอยากให้เป็ไทจื่อเฟยขององค์รัชทายาทเพื่อผลักดันอำนาจของตระกูลให้สูงมากยิ่งขึ้น
ย้อนกลับมาปัจจุบัน ิเทียนมองตามมือของเ้าลูกแมวที่ชูกระดาษมาให้อ่าน
'วัตถุดิบที่มี'
เ้าตัวซนนี่คงอยากสำรวจวัตถุดิบว่ามีอะไรบ้าง จะได้ง่ายต่อการคิดค้นอาหารจานใหม่ ิเทียนพยักหน้าให้เ้าตัวเล็กออกสำรวจวิ่งซนได้ตามใจ แม้จะแอบสะดุดตากับแท่งถ่านในมือเล็กแทนที่จะเป็พู่กันราคาแพงที่ตนไปหามาให้จากคลังสมบัติของจวนอ๋องก็ตาม
"เลือกดูได้ตามใจ สงสัยตรงไหนให้มาถามข้า แต่ห้ามยกของหนักกับเข้าใกล้ของมีคม เ้าเข้าใจหรือไม่ "
"อื้อๆ " ข้าเข้าใจขอรับ
มองเ้าลูกแมวที่เตรียมป่วนของในห้องเต็มที่พยักหน้ารับจนหัวสั่นคลอนก็พยักหน้าให้อีกคน ก่อนจะหันไปส่งสายตาออกคำสั่งให้บ่าวคนสนิทของเ้าตัวเล็กมาคอยตามดูเ้านายอย่าให้คาดสายตา เห็นบ่าวหญิงย่อตัวรับทราบคำสั่ง ก็หมุนตัวกลับไปสนใจยาบำรุงสุขภาพเพื่อเพิ่มน้ำหนักเ้าลูกแมวตัวป่วนต่อทันที สมุนไพรล้ำค่าถูกใส่เข้าไปตามลำดับและปริมาณที่ช่างตวงอย่างดีเพื่อไม่ให้มีความผิดพลาด สรรพคุณของยาล้ำค่านี้ต้องอยู่ครบ อีกทั้งต้องมีกลิ่นหอมและรสชาติอร่อยให้เ้าตัวเล็กยอมดื่มลงไป
อี้เฟิงเมื่อได้รับอนุญาตจากเ้าของห้องก็ไล่ดูวัตถุดิบที่มีอยู่ในห้องอย่างกระตือรือร้นทันทีโดยมีอาจิงช่วยหยิบจับและคอยตอบผู้เป็นายเมื่อไม่รู้จักชื่อวัตถุดิบอันไหน มือขาวจดวัตถุดิบทุกอย่างด้วยความตั้งใจ แบ่งหมวดหมู่อย่างดี ผัก ผลไม้ เครื่องเทศ เครื่องปรุงรสต่างๆ รวมถึงเนื้อสัตว์
สิ่งที่ทำให้อี้เฟิงแปลกใจมาั้แ่ครั้งแรกเลยก็คือเครื่องปรุงรสที่นี่มีใกล้เคียงกับยุคปัจจุบันที่จากมามาก มีแตกต่างตรงที่มักบรรจุในไหที่ปิดมิดชิดไม่ใช่จากขวดแก้วหรือขวดพลาสติก ทั้งซีอิ๊วขาว ซีอิ๊วดำ น้ำปลา น้ำมันหอย น้ำส้มสายชู จิ๊กโช่ว เกลือสมุทร น้ำตาลกรวดที่เม็ดใหญ่หน่อยแต่ก็ให้ความหวานเหมือนน้ำตาลในยุคปัจจุบัน แต่ยังไม่มีพวกซอสมะเขือเทศหรือซอสพริก ทั้งที่มีมะเขือเทศไว้กิน อาจจะยังไม่มีคนคิดค้นขึ้นมาก็ได้มั้ง
ผักและผลไม้ก็มีเยอะราวกับอยู่ในตลาดสมัยก่อน เพียงแต่บางอย่างก็ไม่มีเช่น หอมแดง หอมใหญ่ วันก่อนพึ่งมี ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด มะพร้าวแก่เพิ่มเข้ามานี่นา อ้อ เมื่อกี้เจอตะกร้าพริกขี้หนูด้วยแหละ อี้เฟิงแทบอยากหลุดกรี้ดออกมา ไม่รู้ว่าคราวหน้าที่พ่อค้าคนนั้นกลับมาจะมีกะปิ น้ำตาลมะพร้าว หรือพวกพริกแกงอะไรพวกนี้ไหม ส่วนน้ำพริกเผาอี้เฟิงคิดไว้แล้วว่าจะให้เทียนเกอลองทำเอง
แต่สิ่งที่ทำให้อี้เฟิงผิดหวังมากที่สุดคือเนื้อที่มีสารพัดเนื้อ เนื้อกระต่าย เนื้อกวาง เนื้อนก เนื้อหมูป่า และเนื้อที่พบเห็นได้ทั่วไปอย่าง เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อปลาและเนื้อไก่ แต่ไม่เจอกุ้ง หมึก หรือพวกหอยต่างๆ เลยนี่สิ!
อี้เฟิงอยากจะร้องไห้ หรือเพราะเมืองหลวงไกลจากทะเลกันนะเลยไม่มีขนส่งขึ้นมาเลย เพราะคงจะเน่าเสียก่อน จากที่ถามพี่รองมาเมื่อวานอี้เฟิงพบว่าสมัยนี้ยังใช้เกวียนเทียมม้าในการขนส่งพวกวัตถุดิบต่างๆ ที่เดินทางกันทีก็ขนกันมาเป็ขบวนยาวเลยใช้เวลานาน พวกพืชผักผลไม้ก็มักจะขนส่งจากเมืองใกล้เคียงหรือหมู่บ้านรอบๆ มากกว่า ซึ่งจะมีจุดรับผลผลิตของชาวบ้านที่ตระกูลหยางเป็ผู้ดูและคิดราคากลางเพื่อไม่ให้ชาวบ้านถูกเอาเปรียบตั้งไว้ตามเมืองต่างๆ
แต่ถ้าของที่้าขนส่งแบบที่เน้นความรวดเร็วอย่างเช่นพวกจดหมายหรือของอื่นๆ ที่สามารถใช้ม้าบรรทุกได้ตระกูลหยางก็ให้บริการรับส่งด้วยนี้เช่นกัน
แล้วต้มยำกุ้งน้ำข้น หมึกย่างและกุ้งเผาของอี้เฟิงล่ะ!!
ฮือ น้ำพริกเผาทำขึ้นเองได้ แต่หมึกกับกุ้งเสกขึ้นมาไม่ได้ไง แม่น้ำที่อยู่ใกล้เมืองหลวงที่สุดอย่างน้อยก็ใช้เวลาถึงสามวันถ้าขี่ม้าไป แถมพอลองวาดกุ้งแม่น้ำให้พี่รองดู พี่รองก็บอกว่าไม่เคยเห็นพวกชาวบ้านมาฝากขาย อาจจะเพราะมีจำนวนน้อยรวมถึงชาวบ้านอาจจะเก็บไว้กินเองมากกว่า
เกอร่างเล็กใส่เครื่องหมายดอกจันไว้ในใจตัวโตๆ ว่าต้องไปทะเลให้ได้ เพื่ออาหารแสนอร่อยจานโปรดแม้ทะเลที่วางถ้าเดินทางด้วยรถม้าจะใช้เวลาสามเดือนก็ตาม...
พอจดวัตถุดิบในห้องทั้งหมดเรียบร้อยแล้วก็เดินไปหาเทียนเกอที่ตอนนี้นั่งรออยู่มุมพักผ่อน เกอตัวน้อยก็เดินเตาะแตะเข้าไปหาแถมตอนนั่งลงยังทำเมินสายตาของอาจิงที่มองดุๆ มาเพราะเลือกนั่งชิดกายสูงใหญ่แบบไม่เว้นช่องว่างให้โอกาสอากาศได้ลอดผ่านเป็มือที่สามเลยซักโมเลกุล
อี้เฟิงทำเป็ไม่รับรู้ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นแบบจงใจสร้างของตนซึมซับไอความอุ่นจากร่างกายแข็งแกร่งของอีกคนอีกทั้งยังถือโอกาสพิงร่างกายคนพี่อย่างเต็มที่ จนมือหนาอีกข้างต้องมาโอบประคองเอวเล็กเนื่องด้วยกลัวเ้าตัวซนจะร่วงตกกระแทกพื้น
ส่งกระดาษในมือให้คนตัวโตแล้วชี้ๆไปทางประตูที่นำไปยังห้องเก็บวัตถุดิบด้านล่าง ไม่จำเป็ต้องเขียนบอกความ้าก็ราวกับอีกคนเข้ามานั่งอยู่ในใจ เพราะมือขวาด้านที่ว่างอยู่ของเทียนเกอ เอื้อมมาหยิบแท่งถ่านไปจากมือเล็กจากนั้นก็เขียนเติมวัตถุดิบที่ไม่ได้ถูกเขียนเพราะถูกเก็บไว้ในห้องด้านล่างเพื่อป้องกันไม่ให้เน่าเสียลงไปทันทีตามหมวดหมู่ที่อี้เฟิงแยกไว้อย่างเป็ระเบียบ ส่วนโดยมีมือเล็กๆคอยช่วยจับยึดกระดาษให้เพราะอีกมือของเทียนเกอไม่ว่างอย่างไรล่ะ
อ๋อ ทำไมไม่ว่างน่ะหรอ ก็มืออีกข้างของเทียนเกอ' โอบ เอว 'ของอี้เฟิงอยู่ไง~
ััอบอุ่นของมือหนาที่วางทาบไว้บนเอวเล็กทำให้ใบหน้าเล็กของเ้าของเอวตอนนี้ซับสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างชวนมอง เสียงหัวใจเต้นตึกตักดังขึ้นอยู่ในหัว ไม่ได้ชวนให้อยากถอยหนีเพราะความเขินอายแต่อย่างใด กลับกันอี้เฟิงแอบเบียดกระชิดเข้ากับร่างสูงมากยิ่งขึ้นแถมยังแอบทำเป็ไม่รู้ตัวก้มหน้ามองดูสิ่งที่อีกคนเขียนอย่างตั้งอกตั้งใจ
ทำให้ตอนนี้ภาพที่อาจิงเห็นแล้วรู้สึกอยากให้นายท่านทั้งหลายของตระกูลหยางมารับรู้ให้อกแตกตายไปด้วยกันคือนายน้อยที่นางคอยดูแลเฝ้าถนอมราวกับไข่ในหินถูกมือใหญ่ของสหายคุณชายรองประคองเอวบางไว้ชิดตัวจนเรียกได้ว่าตอนนี้คุณชายน้อยของเธอกำลังนั่งเกยท่อนขาแข็งแรงนั่นไปแล้วครึ่งตัว!
โอ้์ อาจิงคนนี้อยากได้ยาหอมยิ่งนัก ข้าจะเป็ลม!
++++++++++++++++++++++++++
เชิญมัมหมีต้าวเฟิงหาไม้เรียวกันได้เต็มที่เลยค้าบ แต่จะกล้าตีไหมก็อีกเื่ 55555555
วันนี้วันเสาร์ใครได้หยุดพักผ่อนเต็มที่ขอให้ความเหนื่อยล้าจากทั้งสัปดาห์หายไปนะคะ เพี้ยงๆ
ส่วนคนที่ยังต้องทำงานก็มาอ่านนิยายเื่นี้แก้เครียดเลยน้าา เห็นไหมว่าไม่ได้โกหกทุกคนเลย ฟีลกู้ดจริงๆค่า 5555555 ใครที่กดออกจากชั้นไปเพราะกลัวดราม่าก็ขอกวักมือเรียกกลับมาค้าบ????????
เห็นชื่อตอนทุกคนคงจะรู้กันแล้วว่าเมนูนี้อร่อยขนาดไหน! มาค่าาา ที่รีบมาลงเพราะทุกคนน่าจะยังไม่ได้กินข้าวเย็นจะได้หาซื้อกันได้
ส่วนตอนต่อไปน่าจะได้กินแล้วนะคะ เพราะหลายคนส่งโดเนทมาเป็ค่าตัวของอาหารกันเยอะเลย ทางนี้ต้องขอขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนกันมากๆเลยค่า ขอฝากเนื้อฝากตัวต่อไปนะค้าบ ????????
เจอกันตอนหน้าค่าทุกคน ขอให้หัวใจของทุกคนมีแต่ความสุข มีแต่รอยยิ้มนะคะ ถ้าใครจะมารังแกเดี๋ยวเราส่งต้าวเฟิงไปตีๆให้เอง เห็นตัวเล็กแต่ก็ห้าวด่องอยู่น้า รักทุกคนค่า ????????
ขอบคุณภาพสวยๆค้าบ
https://www.naaclipdung.com/?p=11058
615
