เฮือก!
ฉากนองเืที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้สร้างความตื่นตระหนกให้กับทุกคน, ในขณะเดียวกันบนใบหน้าของหลายๆคนเผยถึงความกังวล, นั่นเพราะคนที่เด็กสาวคนนี้ฆ่าตายเป็บุตรชายของชิราอิชิ คาสึโตะซึ่งเป็ถึงสมาชิกสภาฯของฝ่ายรัฐบาล, มันจะไม่เป็ไรแน่หรือ? แน่นอนว่าไม่, ส.ส.ชิราอิชิ คาสึโตะไม่มีทางปล่อยเธอคนนี้ไปแน่
ถึงอย่างนั้นการตายของชิราอิชิเคนโตะก็ทำให้พวกเขาหลายๆคนรู้สึกว่ามันสมควรแล้ว, ชายคนนี้เพื่อผลประโยชน์ของตนแล้วถึงกับยอมสังเวยชีวิตของประชาชนชาวญี่ปุ่นนับร้อยอย่างไม่ลังเล, จับมือกับฝ่ายเคลมโบเดียและลักลอบพาเหล่าผู้ปลุกพลังของเคลมโบเดียเข้าประเทศเพื่อก่อความวุ่นวาย, ทำให้มีประชาชนชาวญี่ปุ่นต้องสังเวยชีวิตไปเป็จำนวนมาก, เื่นี้ไม่อาจอภัยให้ได้
"ในที่สุดความวุ่นวายก็จบลงเสียที, ตัวประกันทั้งหนึ่งร้อยคนก็ได้รับการช่วยเหลือ, ในนามของจิเอไตผมต้องขอขอบคุณโยชิซึกิซังมาก"
ร้อยตรีฮิรายามะและมาเอดะได้มาอยู่เบื้องหน้ายูกิ, จากนั้นพวกเขาวันธยาหัตถ์กล่าวขอบคุณ, ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวร่างเล็กคนหนึ่งสามารถเผชิญหน้ากับบอสที่แข็งแกร่งและช่วยเหลือทุกคนไว้ได้, เธอคือวีรสตรีตัวจริง
ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังมีความกล้าเหนือใคร, ถึงขั้นกล้าลงมือสังหารบุตรชายส.ส., แม้อีกฝ่ายจะเป็กบฎ, แต่สถานะของเขาสูงส่งมาก, อีกทั้งยังมีบอดี้การ์ดส่วนตัว, การที่จะจัดการกับเขานั้นไม่ใช่เื่ง่าย แม้จะจัดการกับเขาได้, แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับไหวแน่นอน, การที่ทำให้ส.ส.พรรครัฐบาลมาเป็ศัตรูนั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเอาเสียเลย, ถึงอย่างนั้นเธอคนนี้ก็กล้าลงมือโดยไม่กังวลถึงผลที่ตามมา, น่านับถือจริงๆ
"เจ๊ใหญ่สุดยอด! เมื่อไหร่ผมจะแข็งแกร่งอย่างเจ๊บ้างเนี่ย"
มาเอดะกล่าวด้วยดวงตาเป็ประกาย, ได้ยินเช่นนี้ยูกิก็เผยรอยยิ้มบางตอบรับ, ในขณะเดียวกันซูซูกิไอนะที่อยู่ข้างๆก็ยกยิ้มให้ยูกิแล้วกล่าวเสียงนุ่ม
"เหนื่อยหน่อยนะ, ยูกิจัง"
หลังจากนั้นผู้คนชาวญี่ปุ่นทั้งร้อยคนก็ตรงเข้ามาขอบคุณยูกิและคนอื่นๆ, รวมถึงเหล่าผู้ปลุกพลังของกลุ่มจิเอไตและพันธมิตรผู้กล้าที่เหลือรอด, บรรยากาศในเวลานี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น, ยูกิที่ไม่เคยโดนคนมากมายรุมล้อมถึงกับทำตัวไม่ถูกและยิ้มเจื่อนๆ, ไม่ว่าจะเป็เด็ก, ผู้ชายผู้หญิงหรือคนชรา, พวกเขาต่างขอบคุณยูกิจากใจ, นั่นเพราะหากไม่ใช่เพราะเด็กสาวคนนี้, พวกเขาทั้งหนึ่งร้อยคนที่ถูกจับเป็ตัวประกันคงถูกทหารติดอาวุธของเคลมโบเดียสังหารทิ้งเป็แน่, เพราะมีม่านแสงคุ้มกันพวกเขา, พวกเขาจึงสามารถรอดมาได้
หลังจากรับคำขอบคุณและพูดคุยกับพวกเขาระยะหนึ่ง, ยูกิก็สังเกตเห็นว่าเหล่าผู้ปลุกพลังของกลุ่มผู้เหลือรอดต่างได้รับาเ็มากน้อยในระดับที่แตกต่างกัน, ยูกิจึงกล่าวขอตัวกับทุกคนและตรงไปหากลุ่มผู้ปลุกพลังที่เหลือรอดของทั้งสองกลุ่มพร้อมกับซูซูกิไอนะและคนอื่นๆ
ร้อยตรีฮิรายามะที่เห็นถึงความตั้งใจของยูกิจึงะโออกมา
"ใครที่ได้รับาเ็ให้มารวมตัวกันที่นี่, เดี๋ยวโยชิซึกิซังจะช่วยรักษาาแให้"
หลังจากได้ยินคำพูดของร้อยตรีฮิรายามะ, ผู้คนมากมายต่างหันมองกัน, จากนั้นพวกเขาได้เดินมารวมตัวกันเบื้องหน้ายูกิ, บนใบหน้าของพวกเขาหลายคนดูแปลกใจปนไม่อยากเชื่อ, เธอคนนี้สามารถรักษาาแ? เธอคนนี้เป็ฮีลเลอร์? ทั้งที่แข็งแกร่งขนาดนั้น?
"<แสงแห่งการเยียวยาหมู่>"
ยูกิยื่นมือออกไปข้างหน้าและใช้สกิล<แสงแห่งการเยียวยาหมู่>, ในเวลานี้เองแสงอันอบอุ่นได้เข้าปกคลุมร่างของผู้ที่ได้รับาเ็กว่าแปดสิบคน ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที, าแตามร่างกายพวกเขาไม่ว่าจะเล็กน้อยหรือหนักหนา, พวกมันก็ได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"าแหายแล้ว? อีกทั้งฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที, นี่มันน่าทึ่งจริงๆ!"
"ใช่แล้ว, สกิลรักษาของเธอคนนี้ไม่ใช่ธรรมดาจริงๆ, เธอคงไม่ใช่ฮีลเลอร์ทั่วไปเป็แน่, ต่อสู้ก็ได้ฮีลก็ดี, แท้จริงแล้วเธอคนนี้คลาสอะไรกันแน่? ช่างน่าอิจฉาจริงๆ"
"เธอคนนี้ทั้งแข็งแกร่งทั้งน่ารัก, อยากรู้ว่าเธอมีแฟนหรือยัง? หากได้เธอมาควงคงดีไม่น้อย"
"อย่าฝันไปหน่อยเลย, เธอคนนั้นเป็ถึงดอกฟ้ามีหรือจะคู่ควรกับหมาวัดอย่างนาย"
"เหอะ! ให้ฉันฝันหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร? ใจร้ายชะมัด"
หลังจากยูกิทำการรักษาคนเหล่านี้เสร็จ, ในจังหวะที่ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนก็มีหญิงสาวอายุราวสามสิบกว่าเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม, ชุดสีขาวกระโปรงสีโอรสและเด็กสาวม.ต้นมัดผมหางม้าสีดำในชุดนักเรียนสีขาวกระโปรงดำก้าวตรงมาหายูกิและคนอื่นๆ
"เอ่อ, คือ...."
หญิงสาวคนนั้นดูอ้ำๆอึ้งๆเหมือนลังเลว่าจะเอ่ยถามดีหรือไม่
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
ยูกิเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
"ไม่ทราบว่าพวกคุณเคยพบเห็นเด็กชายอายุประมาณแปดขวบบ้างไหมคะ? ชื่อของเขาคืออินาบะ ซาโตชิ"
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง, ผู้หญิงคนนั้นก็เอ่ยถาม, เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ
เมื่อได้ยินชื่อของอินาบะซาโตชิ, ยูกิและคนอื่นๆก็ได้หันมองกัน, จากนั้นร้อยตรีฮิรายามะก็ได้เอ่ยถาม
"ไม่ทราบว่าพวกคุณเป็อะไรกับอินาบะซาโตชิคุงหรือครับ?"
ได้ยินเช่นนี้บนใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ก็เผยถึงสีหน้ามีความสุข, จากคำพูดของเขาแน่ชัดแล้วว่าเขาจะต้องเคยพบเจออินาบะซาโตชิมาก่อน
"ฉันเป็แม่เขาค่ะ, อินาบะ เรียวโกะส่วนเด็กคนนี้อินาบะ เคียวโกะลูกสาวคนโต, ไม่ทราบว่าตอนนี้ซาโตชิเป็อย่างไรบ้างคะ, ปลอดภัยหรือเปล่า? แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"
อินาบะเรียวโกะกล่าวด้วยสีหน้าร้อนใจ, นั่นเพราะการบุกจับคนของทหารเคลมโบเดียทำให้เธอกับลูกชายต้องคลาดจากกัน, ตอนนี้ได้พบผู้ที่มีเบาะแสลูกของเธอ, แน่นอนว่าพวกเธอย่อมรู้สึกตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"คุณแม่และคุณลูกสาวใจเย็นๆก่อนนะครับ, ซาโตชิคุงปลอดภัยดี, ตอนนี้เขาอยู่ในสถานที่ปลอดภัย จริงสิ, หากไม่ว่าอะไรพวกเราไปหาซาโตชิคุงพร้อมกันไหมครับ?"
ร้อยตรีฮิรายามะกล่าวพลางรอยยิ้มอ่อน, เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าคุณแม่และพี่สาวของซาโตชิคุงจะอยู่ในหมู่คนญี่ปุ่นที่ถูกจับตัวด้วย, นับว่าโชคดีจริงๆ
"ไปค่ะ, ไปค่ะ!"
อินาบะเคียวโกะยกมือขึ้นและกล่าวด้วยท่าทางกระตือรือร้น, ขณะที่อินาบะเรียวโกะก็ผงกศีรษะตอบรับ
"เอาล่ะ, เช่นนั้นพวกเราก็ขึ้นรถกันเถอะ, คาดว่าซาโตชิคุงคงดีใจที่ได้เห็นพวกคุณแน่ๆ"
ร้อยตรีฮิรายามะกล่าวพร้อมชี้ไปที่รถจิ๊บทหารที่จอดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่มากนัก, ได้ยินเช่นนี้ทุกคนก็ผงกศีรษะและเดินตรงไปยังรถจิ๊บทหาร
"จริงด้วย, ยังมีอีกเื่ที่ต้องบอกให้พวกคุณทหารทราบ"
หลังจากที่ทุกคนขึ้นรถจิ๊บทหารแล้ว, อินาบะเรียวโกะก็นึกเื่บางอย่างขึ้นได้และรีบกล่าวออกมา
"เื่อะไรหรือคะ?"
ซูซูกิไอนะเอ่ยถาม, ในเวลานี้ทุกสายตาได้จับจ้องไปทางอินาบะเรียวโกะ, บรรยากาศเริ่มหนักอึ้ง
"มันเป็เื่ของคนที่ถูกจับตัวไปค่ะ, คนที่ถูกทหารเคลมโบเดียจับตัวไปไม่ได้มีแค่หนึ่งร้อยคนค่ะ, แต่มีหลายพันคน"
อินาบะเรียวโกะกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
"อะไรนะ? หลายพันคนเชียวหรือ?"
มาเอดะร้องอุทาน, ร้อยตรีฮิรายามะ, ยูกิและไอนะต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง, คนที่ถูกจับไปมีมากมายขนาดนี้เชียวหรือ? ฝ่ายเคลมโบเดียจับคนไปมากมายขนาดนี้ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่? ถึงอย่างนั้นย่อมไม่ใช่เื่ดีแน่นอน
"ไม่ทราบว่าเรียวโกะซังได้ข้อมูลนี้มาจากไหนหรือครับ?"
ร้อยตรีฮิรายามะเอ่ยถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
"เอ....ฉันได้ยินเื่นี้ตอนที่คนของอารากาวะกุมิพูดคุยกันค่ะ, ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่คิดจะปกปิดเื่นี้หรือตั้งใจพูดออกมาให้พวกเรากลัวก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน, ส่วนคนที่พวกเขาจับมาก็จะขังแยกไว้ตามสถานที่ต่างๆ, เอ...ตามที่ได้ยินมาพวกเขาจับคนที่เหลือขังไว้ที่ซาซากุสะ, อุเอฮาระและฮิงาชิ, ในชิบูยะเองก็มีส่วนหนึ่งที่ถูกจับขังไว้ในศาลเ้าเมจิเท็งกุ, ได้ยินมาว่าทางรัฐบาลส่วนกลางได้ส่งกำลังไปช่วยเหลือคนที่ซาซากุสะ, อุเอฮาระและฮิงาชิแล้ว, แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทางชิบูยะจะยังมาไม่ถึง"
อินาบะเรียวโกะกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
"หากเป็อย่างที่อินาบะซังกล่าว, เช่นนั้นจุดที่ต้องช่วยก็มีเพียงศาลเ้าเมจิเท็งกุสินะ? ดีล่ะ, เดี๋ยวฉันไปเอง"
ยูกิอาสาด้วยท่าทีสบายๆ
"หือ? พี่สาวจะไปศาลเ้าเมจิเท็งงุหรือคะ? เช่นนั้นฉันขอไปด้วย, เห็นอย่างนี้ฉันก็เป็ผู้ปลุกพลังเหมือนกันนะ"
อินาบะเคียวโกะกล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริง
เมื่อได้ยินว่าอินาบะเคียวโกะบอกว่าตนเป็ผู้ปลุกพลัง, ยูกิก็ได้ใช้เนตรจิ้งจอกประเมินทันที
ชื่อ : อินาบะ เคียวโกะ
เพศ : หญิง
คลาส : นักรบฝึกหัด
เลเวล : 15
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
โจมตี : 100
ป้องกัน : 80
ความว่องไว : 70
พลังเวท : 30
ััรับรู้ : 30
สกิล : ยั่วยุ (B), ความเชี่ยวชาญด้านอาวุธ (C), ปราการแกร่ง, ดาบประกายแสงหนึ่งสาย (C)
"เลเวลของเธอตอนนี้ยังต่ำเกินไป, ฉันคงพาเธอไปด้วยไม่ได้, จริงสิ, อาชีพของเธอคือนักรบสินะ, รับนี่ไว้สิ, มันอาจเป็ประโยชน์กับเธอใน่แรกๆ"
ยูกิส่ายศีรษะและกล่าว, คำพูดของยูกิทำให้เธอผิดหวังอยู่บ้าง, แต่เมื่อเห็นยูกิล้วงบางอย่างจากห้วงมิติเก็บของทำให้ดวงตาของเธอเปล่งประกายอีกครั้ง
"นั่นมันมิติเก็บของงั้นหรือ? ทำยังไงถึงได้มันมาหรือคะ?"
อินาบะเคียวโกะเอ่ยถามด้วยดวงตาเป็ประกาย
"อ๋อ, นี่น่ะหรือ? มันเป็สกิลที่ได้มาตอนที่ปลุกพลังน่ะ, ขอโทษนะที่ไม่สามารถบอกวิธีได้รับห้วงมิติเก็บของกับเธอ"
ยูกิส่ายศีรษะ, จากนั้นยื่นขวาน, หมวกรบ, เกราะรบและโล่ที่ดรอปมาจากบอสก็อบลินวอเรียให้อินาบะเคียวโกะ
ได้ยินคำของยูกิ, อินาบะเคียวโกะก็คอตกและอดที่จะรู้สึกผิดหวังอีกครั้งไม่ได้, ถึงอย่างนั้นเธอก็เข้าใจ, มันอาจเป็สกิลประจำตัวของเธอคนนี้, แม้เธออยากได้แค่ไหนก็ต้องตัดใจ, มันไม่สิ่งที่สามารถแย่งชิงได้, ยิ่งการใช้กำลังแย่งชิงก็ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
"อุปกรณ์เหล่านี้เป็สิ่งที่ดรอปมาจากบอสเกตก็อบลิน, เป็เซ็ตอุปกรณ์ระดับแรร์, มันจะทำให้ค่าสถานะเธอแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย, ถึงตอนนั้นเธอคงสามารถที่จะรับมือมอนสเตอร์ที่หลุดออกมาจากเกตได้, รีบแข็งแกร่งขึ้นนะ, เพื่อที่จะทำให้บ้านของพวกเรากลับคืนสู่ความสงบสุข"
ยูกิกล่าวด้วยรอยยิ้ม, หลังจากนั้นเธอก็ได้ลงจากรถจิ๊บทหาร, ในขณะที่ยูกิกำลังจะทะยานขึ้นฟ้าก็มีเสียงะโดังออกมา
"ยูกิจัง! ฉันจะรอเธออยู่ที่ศูนย์หลบภัย, เื่ทางนี้ไม่ต้องเป็ห่วงนะ"
เสียงะโของไอนะทำให้ยูกิต้องเหลียวหลัง, จากนั้นยูกิก็ผงกศีรษะแล้วโบกมือะโกลับ
"อื้ม, หลังจากที่ช่วยทุกคนออกมาได้แล้วพวกเราค่อยพบกันใหม่, แต่ถึงตอนนั้นขอฝากทุกคนด้วยนะ, ไอนะซัง"
"อื้อ, วางใจได้"
หลังจากไอนะผงกศีรษะตอบรับอย่างหนักแน่น, ยูกิก็เผยรอยยิ้มบาง, จากนั้นก็ได้พุ่งขึ้นฟ้าสูงและทะยานออกไปไกลอย่างรวดเร็ว, หลังจากร้อยตรีฮิรายามะและคนอื่นๆเห็นยูกิหายลับไปจากสายตา, พวกเขาก็สตาร์ทรถและมุ่งหน้ากลับบ้านพักที่ซาโตชิคุงอยู่
......................
ในเวลานี้ยูกิได้มาถึงน่านฟ้าเหนือสวนสาธารณะเมจิ, ยูกิสามารถเห็นถึงสถานการณ์ของที่นี่ได้อย่างชัดเจน, มันเลวร้ายกว่าที่คิด, บริเวณรอบๆเต็มไปด้วยมอนสเตอร์หลายร้อยตัว, มีทั้งก็อบลิน, แบล็ควูฟ, บลัดดี้แบทและโคโบทต์, นอกจากนี้ยูกิก็ได้เห็นกลุ่มผู้ปลุกพลัง, ทหารและตำรวจกว่าสามสิบคนกำลังตกอยู่ในวงล้อมของคลื่นมอนสเตอร์, สถานการณ์ย่ำแย่อย่างยิ่ง, แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะสามารถต้านทานการบุกของคลื่นมอนสเตอร์ได้, แต่คงอีกไม่นานก่อนที่พวกเขาจะหมดแรง
'อืม, ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีเกตแตกถึงสี่แห่ง, ยังดีที่บอสยังไม่ออกมาจากเกต, มิเช่นนั้นคนเหล่านี้คงไม่รอดแน่'
"โฮ่ย! แม่หนูที่อยู่บนฟ้าตรงนั้นน่ะ, ขอความร่วมมือหน่อยได้ไหม?"
ตำรวจนายหนึ่งอายุราวห้าสิบได้ะโไปทางยูกิ
'หืม? ท่ามกลางสถานการณ์ที่วุ่นวายขนาดนั้นยังััถึงฉันที่อยู่บนฟ้าสูงจากพื้นดินหลายสิบเมตรได้อีก, ไม่เบานี่ลุง'
ยูกิยกยิ้มบางและผงกศีรษะ
*************************
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
62
