ถิงถิงนอนทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยใจและเผลอหลับไปจริงๆ โดยไม่รู้ตัว ผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ อยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงสัญญาณดัง ติ๊ง ติ๊ง
ถิงถิงจึงเด้งตัวลุกขึ้นมาอย่างแรง เพราะติดนิสัยตอนฝึกในองค์กรลับ เธอคิดว่าคงเป็สัญญาณแจ้งเตือนให้ลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่างแน่ๆ แต่พอมองเห็นเพียงห้องกลมๆ ในรูปทรงบอลนี้ที่ยังล่องลอยไปตามแสงสีรุ้งอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจ จนเธอก้มลงจนมองเห็นชุดเก่าซีดบนตัวเธอ เป็ผ้าอะไรก็ไม่รู้ทำไมมันหยาบกระด้างแบบนี้ แถมยังรุ่มร่ามอีก สักพักมันสัญญาณดังขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงของทามมี่ที่ดังขึ้น
“ใกล้ถึงจุดหมายแล้ว โปรดเตรียมตัวรับแรงกระแทก หากไปถึงจุดหมายแล้วทามมี่จะเปลี่ยนแปลงรูปร่างและยึดเกาะติดเข้ากับตัวของผู้เดินทางย้อนเวลาเพื่อป้งกันการสูญหายของกันและกัน เราสื่อสารผ่านคลื่นสัญญาณการเชื่อมต่อทางชิปของเราทั้งคู่ได้เหมือนเดิม ภาษาและวัฒนธรรมทุกอย่างในจุดหมายที่เรากำลังจะไปถึง ทามมีปรับเปลี่ยนใส่ข้อมูลภายในสมองให้ทั้งหมดแล้วเช่นเดียวกับเครื่องแต่งกายนี้ที่ได้ปรับเปลี่ยนให้ เตรียมตัวววว”
ตู๊มมมมมมม ตู๊มมมมม
เสียงการร่อนลงจุดหมายของเ้าเครื่องย้อนเวลาทรงกลมนามทามมี่นี่ทำไมรุนแรงขนาดนี้กัน ยังกะะเิลูกใหญ่เลยทีเดียว
ถิงถิงใกับเสียงร่อนลงแม้จะมีแรงกระแทกดังหน่อยแต่ก็พอรับได้ ไม่รู้ว่าจุดหมายที่ว่านี้อยู่ใน่ปีไหน เพราะถิงถิงไม่เคยเห็นชุดแบบนี้มาก่อนเลย
ชุดที่ถิงถิงใส่ตอนนี้ทั้งรุ่มร่าม ทั้งเนื้อหยาบ สีก็ซีดๆ ไม่รัดรูปเหมือนที่เธอเคยใส่ตลอดเวลา เลยรู้สึกแปลกๆ แถมยังเนื้อผ้าหยาบมาก แต่ก็ช่างเถอะ เวลาแค่ 1-2 ปี เธอคงพอเอาตัวรอดได้ เครื่องย้อนเวลานี้ทำไมมันชาร์จพลังงานนานจริงๆ คนสร้างมันเชยเกินไปหรือเปล่าที่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ มีระบบชาร์จพลังงานในปี ค.ศ.9999 ตั้งหลายรูปแบบ แถมยังไวมากกว่าด้วย ถิงถิงได้แต่คิดในใจก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเดินไปยังช่องที่กำลังเปิดอ้าออกให้เธอได้เดินออกไปสู่โลกภายนอก ซึ่งเป็จุดหมายในการย้อนเวลาครั้งนี้ หวังว่ามันคงไม่เลวร้ายเกินไปหรอกนะ หวังว่าคงไม่ใช่ยุคหินหรือยุคไดโนเสาร์ก็พอ เพราะหากเป็แบบนั้นคงยากมากสำหรับถิงถิงที่จะใช้ชีวิตแล้ว เธอเคยชินใช้แต่เทคโนโลยีใหม่ๆ อะไรที่ต้องทำด้วยตัวเองแทบทำไม่เป็ อาหารการกินก็ซื้อตลอด ที่พักอาศัยก็มีแม่บ้านจ้างประจำแบบไป-กลับตลอด เธอไม่เคยใส่ใจพวกงานเล็กน้อยพวกนี้ เก่งแต่เื่การทำภารกิจเท่านั้น
ได้แต่หวังว่าเธอจะไม่ตายก่อนครบกำหนดกลับก็พอ!!
ย่างก้าวแรกของถิงถิงที่ก้าวลงสู่พื้นหญ้านุ่มๆ ลมพัดโชยกลิ่นดินกลิ่นต้นไม้ลอยมาเตะจมูก ทำให้ถิงถิงรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างประหลาด เธอไม่เคยได้เดินเหยียบย่ำบนหญ้านุ่มนิ่มแบบนี้มานานมากแล้ว ในโลกยุคปี ค.ศ.9999 มีแต่พื้นแข็งๆ ของสิ่งก่อสร้างสูงลิ่วบังลมบังแสงอาทิตย์ไปหมด จะมองหาต้นไม้แต่ละต้นก็ยากแล้ว
แม้ตอนแรกถิงถิงจะรู้สึกแย่ที่ถูกหลอกเข้าเครื่องย้อนเวลามา แต่ก็พอรับได้กับสิ่งใหม่ๆ ที่ได้พบเห็น แต่ในใจเธอก็ยังแค้นอี้หลางอยู่ดีที่หักหลังเธอ ทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของเธอ เธอปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้ว ว่าต่อไปนี้เธอจะไม่ไว้ใจผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น แม้แต่เพื่อนสนิทที่เติบโตด้วยกันมา ยังกล้าหักหลังเธอ...แล้วเธอจะไปกล้าไว้ใจใครได้อีก
ถิงถิงมองซ้ายมองขวาดูว่ามีอะไรที่บ้างในโลกที่เธอย้อนเวลามาเมื่อออกมาจากเครื่องย้อนเวลาแล้ว อยู่ดีๆ เธอก็เจ็บจี๊ดที่หูข้างหนึ่ง เหมือนมีเข็มอะไรมาทิ่มเข้าในใบหูของเธอกระทันหัน
“โอ๊ยยยย!! อะไรเนี่ย!!”
ถิงถิงรีบจับตรงจุดที่เธอเจ็บและพบว่ามีบางสิ่งห้อยอยู่เหมือนกับตุ้มหูมีลูกกลมๆ ห้อยอยู่ในใบหูของเธอ พร้อมทั้งได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง
“ทามมี่เอง!! ตอนนี้ทามมี่เปลี่ยนรูปร่างยึดติดกับตัวผู้ย้อนเวลาแล้ว รูปทรงนี้สวยงามและเหมาะสมที่สุด ชอบหรือไม่?”
ถิงถิงรับรู้แล้วว่าเ้าสิ่งที่ทิ่มเข้าใบหูเธอคือเครื่องย้อนเวลาย่อส่วนเป็ตุ้มหูอย่างงั้นเหรอ มันเปลี่ยนรูปร่างตัวเองได้เล็กขนาดนี้ ทำไมไม่พัฒนาเื่การชาร์จพลังงานบ้างเลย
“ก็ดีนะ แต่ถ้าจะให้ดีเ้าน่าจะอัพเกรดการชาร์จพลังงานของเ้าด้วยน่าจะดี ชาร์จพลังงานอะไรกันเป็ปีๆ แถมให้มาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ยังไม่เห็นใครสักคนเลย แล้วกินข้าวยังไง? มีที่นอนไหม?”
“ทำไมถามเยอะจัง เดินไปเรื่อยๆ ลองดู เครื่องย้อนเวลามีหน้าที่หลักคือย้อนเวลา หากอยากให้ทำหน้าที่อื่นต้องทำภารกิจถึงจะได้รางวัลเป็การสุ่มช่วยเหลือจากระบบรองของทามมี่ ถ้าไม่ทำเครื่องก็ไม่สามารถป้อนข้อมูลช่วยเหลืออื่นได้นะ นี่บอกขนาดนี้แล้วไม่คิดว่าจะทำภารกิจบ้างเหรอ แล้วถ้าทำภารกิจมากๆ ทามมี่สามารถอัพเกรดตัวเองแล้วอาจจะชาร์จพลังงานไวขึ้นก็ได้นะ ไม่ลองดูเหรอ?”
ถิงถิงเมื่อได้ยินว่าอาจจะชาร์จพลังงานเครื่องย้อนเวลาให้ไวขึ้นได้ และถ้าทำภารกิจสำเร็จแต่ละครั้งแล้วอาจจะสุ่มรางวัลได้กลับไวขึ้นด้วยก็ได้ จึงเริ่มสนใจ ก่อนจะตัดสินใจว่าจะทำภารกิจเหล่านี้ใน่ที่ว่างก็ได้
“ถ้าอย่างงั้นฉันจะทำภารกิจ! แต่ว่าต้องทำใน่เวลาที่เหมาะสม ห้ามรบกวนเวลาพักผ่อน และต้องไม่ทำร้ายผู้อื่นนะ ฉันไม่อยากฆ่าใครแล้ว”
ทามมี่เมื่อได้ยินคำตอบของถิงถิงก็มีแสงไฟกระพริบ 2 ครั้ง ขึ้นภายในลูกตุ้มกลมๆ ข้างหูของถิงถิงทันที
“ทามมี่บันทึกคำสัญญารับทำภารกิจของผู้เดินทางย้อนเวลาแล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ หากยกเลิกจะไม่สามารถย้อนเวลาไปที่ไหนได้อีกเลย”
ถิงถิงเมื่อได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งปวดหัวจี๊ด เหมือนคนที่ถูกต้มตุ๋น เธอนึกว่าแค่ทำภารกิจนิดๆ หน่อยๆ ก็พอแล้ว แต่นี่ต้องทำทุกภารกิจเลยเหรอ แถมยังมีบันทึกคำสัญญาของเธอไว้อีก เ้าเครื่องย้อนเวลานี่เ้าเล่ห์จริงๆ แล้วยังไม่รู้เลยว่าจะต้องทำอะไรบ้าง จากที่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตอิสระ ตอนนี้กลับกลายเป็ถูกผูกมัดจากคำสัญญาของตัวเองอีก ยิ่งคิดยิ่งเครียดหนักกว่าเดิม
หน้าตาของถิงถิงยุ่งเหมือนยุงตีกัน ทั้งขยี้หัวดึงทึ้งผมตัวเองจนยุ่งไปหมด เธออยากพบจิตแพทย์มากเลยตอนนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะบ้าจริงๆ
แม้ในหัวถิงถิงจะปวดตุบๆ แต่ขาและสายตาก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ เธอเดินไปเรื่อยๆ และมองหาผู้คน มองหาอาคารบ้านเรือนไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่ามีสิ่งมีชีวิตแบบเธอหรือเปล่า หรือว่าเธอมาอยู่ในยุคที่ไม่มีผู้คนเลยเหรอ
เดินไปเดินมาอยู่นาน สายตาถิงถิงก็พลันมองเห็นลำธารที่มีน้ำใสๆ ไหลเอื่อยๆ สายลมพัดโชยกระทบหน้าพาความชุ่มชื้นเข้ามา เธอรู้สึกอยากจะอาบน้ำมากเลยเมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลแบบนี้ อากาศก็ดี อะไรก็ดี คนก็แทบไม่มี ถ้าอย่างงั้นก็ลงแช่น้ำเล่นเลยแล้วกัน
จากที่เครียดๆ ตอนนี้ถิงถิงอยากลงแช่น้ำเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อของเธอที่มันเหมือนตึงเครียดไปด้วย มันคงรู้สึกดีขึ้นจากเื่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้สักหน่อย ไม่งั้นเธอคงกรีดร้องไม่ต่างกับควายถูกเชือดแน่ๆ แต่ละอย่างที่เจอมันประเดประดังเข้ามาทีเดียว วันเดียว จนเธอแทบจะทนไม่ไหว หากเป็เครื่องชั่งน้ำหนักก็คงต้องร้องว่า หนักเกินไปแล้วววว เกินจะแบกกกก
ในใจเธอตอนนี้เริ่มรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้เปลื้องผ้าแช่น้ำท่ามกลางธรรมชาติของแท้ เพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ถิงถิงไม่มีความเขินอาย เพราะเคยชินกับการอาบน้ำร่วมกับเพื่อนๆ ในองค์กรลับมาั้แ่เด็ก ทุกคนต้องอยู่ร่วมกันทั้งชายหญิงไม่แบ่งแยก เพื่อเรียนรู้สรีระร่างกายของแต่ละฝ่าย พวกเขายังเคยสอนเื่เพศศึกษา แต่บอกว่ามันเสี่ยงต่อการติดเชื้อโรคจึงไม่มีใครกล้าเสี่ยง ในสมัยยุคของเธอนิยมมีลูกด้วยการผสมเทียมหรือทำเด็กหลอดแก้ว การมองเห็นสรีระร่างกายของเพศตรงข้ามจึงไม่ทำให้ใครเกิดความรู้สึกอะไร เพราะทุกคนกลัวการติดเชื้อมากกว่า
เคยมีเชื้อโรครุนแรงที่เกิดขึ้นจากการมีเพสสัมพันธ์จนคนเสียชีวิตมากมายใน่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงเกิดการฉีดยาวัคซีนเพื่อลดความรู้สึกทางเพศให้คนหนุ่มสาวในวัยที่ฮอร์โมนเริ่มพลุ่งพล่าน จึงไม่มีความรู้สึกเกี่ยวกับสรีระของกันและกันเท่าไหร่นัก จนกลายเป็ความเคยชินมากกว่า
288
