“ยอม ยอมแล้ว ยอมแพ้แล้ว!”
เสียงร้องตะโกนก้องดังออกมาจากจอร์จหลังจากเขาถูกแอนเดอร์สันล็อกตัว จากเดิมพยายามจะขัดขืนเพื่อสลัดตัวเองให้หลุดเขากลับพบว่าวิธีกอดของแอนเดอร์สันมันยากเกินไปที่จะสลัดตัวเองออกมา เขาจึงขอยอมแพ้ดีกว่าเพราะไม่อยากไปฟื้นห้องพยาบาล
“เอาล่ะ ไม่มีใครสนใจหรือติดใจอะไรอีกแล้วใช่ไหม มีใครยังคิดว่าอันดับ 1 ไม่เหมาะกับเขาหรือเปล่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้สู้กับเขามีใครอยากจะลองต่อสู้กับอันดับ 1 ไหม”
วิเอร่ากวาดตาออกไปรอบๆ มองนักเรียนทุกคนที่อยู่ในลานกว้าง เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของนักเรียนที่ปฎิเสธจะท้าทายแอนเดอร์สัน เธอก็เริ่มบอกให้ทุกคนได้ลองจับคู่ต่อสู้อีกครั้งในทันที วันนี้ยังคงเป็นการปูพื้นฐานการฝึกเวทย์ระยะประชิดที่จะนำไปต่อยอดในตอนที่พวกเขาก้าวเข้าสู่สาขาย่อยที่แยกไปตามประเภทของธาตุ
แอนเดอร์สันที่ไม่มีใครยุ่งเกี่ยวนั้นเขาก็ขอตัวกลับ แต่อาจารย์กลับรั้งเขาไว้ ส่งผลให้แอนเดอร์สันต้องนั่งมองนักเรียนคนอื่นๆในสนามจับคู่ต่อสู้กัน
“หึหึหึ รับมือได้ดีกว่าที่คิดสินะ”
ผู้อำนวยการมองไปยังลานกว้างที่ 2 พลางยิ้มกว้าง หลังจากเห็นปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อวานถูกแก้ไขในวันนี้เรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินกลับไปนั่งทำงานต่อไป ปล่อยให้วิทยาลัยถูกควบคุมด้วยการสอนของเหล่าอาจารย์ตามเดิม
—----------------------------
“เอาล่ะ วันนี้จบเพียงเท่านี้และฉันขอจบหลักสูตรการแนะแนวเพียงเท่านี้ พรุ่งนี้เช้าเราคงไม่ต้องพบกัน ใครที่อยากเข้าสาขาย่อยใดคงไม่ต้องให้ฉันแนะนำหรอกใช่ไหม แต่ถ้ายังมีคนที่ไม่มั่นใจมาหาฉันได้ที่ห้องพักเอาล่ะแยกย้ายได้ ทว่าแอนเดอร์สันอยู่ก่อน”
นักเรียนยกมือทำความเคารพอาจารย์วิเอร่าก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องด้วยใบหน้าตื่นเต้นดีใจ พรุ่งนี้จะเป็นก้าวที่สองของการเข้าวิทยาลัยที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขา ก้าวแรกของนักเรียนคือการก้าวสู่วิทยาลัยแห่งนี้ ก้าวที่สองคือการเลือกสาขาย่อยที่เต็มไปด้วยรุ่นพี่และเวทมนตร์มากมาย พวกเขาไม่จำเป็นต้องเรียนและศึกษาด้วยตัวเองแล้วเพราะมีคนอีกมากมายคอยช่วยเหลือ
“อาจารย์มีอะไรอย่างนั้นเหรอครับ” แอนเดอร์สันที่อยู่กับอาจารย์เพียงสองคนได้ถามอาจารย์เกี่ยวกับความต้องการของอาจารย์ที่พยายามให้เขาอยู่ที่นี่
“นายรู้แล้วเหรอเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันสอนในช่วงที่หายไป”
“ยังครับ” แอนเดอร์สันส่ายหน้า เขาไม่รู้เลยว่าอาจารย์วิเอร่าแนะนำอะไรนักเรียนปี 1 ที่เลือกเข้ามาเรียนสาขาศาสตร์แห่งเวทมนตร์ไปบ้างเพราะตัวของเขายุ่งอยู่กับตระกูลเฟียร์
“แล้วตกลงนายหายไปไหนมา”
“ผมมีปัญหาทางตระกูลครับ แต่ตอนนี้น่าจะหมดห่วงแล้ว”
“งั้นฉันจะสรุปสิ่งที่นายควรจะรู้ให้ฟัง”
แอนเดอร์สันยืนเงียบๆพลางมองอาจารย์วิเอร่าที่กำลังสรุปสิ่งที่เขาจำเป็นต้องรู้และปรับตัว จนทำให้เขารู้ว่านักเวทย์ต้องพึ่งอาวุธเวทมนตร์ ไม่ว่าจะเป็นอาวุธ รองเท้า ปลอกแขน ชุดเกราะ หมวก ทุกอย่างต้องเป็นอาวุธเวทย์เพื่อทำให้นักเวทย์เข้าประชิดได้ง่ายและเอาตัวรอดได้ในทุกสถานการณ์ แม้ในคลาสแนะแนวนักเรียนจะถูกห้ามให้ใช้ชุดเกราะและของชิ้นอื่นนอกจากอาวุธก็ตาม แต่หลังจากแยกย้ายกันเข้าสาขาย่อยนักเรียนจะได้รับอนุญาตให้พกสิ่งที่คิดว่าทำให้ตัวเองปลอดภัย
แอนเดอร์สันจึงรู้ว่าตัวเองไม่สามารถพึ่งการร่ายเวทย์ด้วยมือได้ จำเป็นต้องหาอาวุธชุดเกราะมาใช้งาน รองเท้าของเขาจำเป็นต้องมีเวทย์หนึ่งบทสลักเอาไว้ ชุดเกราะต้องมีเวทย์ลดพลังการโจมตี ปลอกแขนต้องมีเวทย์เสริมกำลัง ส่วนอื่นๆนั้นจำเป็นต้องมีเวทย์ที่คิดว่าสามารถใช้พลิกสถานการณ์ได้ ในช่วงที่ต่อสู้ทุกคนไม่มีเวลาในการร่ายเวทย์จึงจำเป็นต้องหาทางช่วยให้ตัวเองใช้เวทย์ให้เร็วที่สุด
“เอาล่ะ ที่ทุกคนได้รู้ก็มีเพียงเท่านี้ ส่วนเรื่องที่ทุกคนต้องทำต่อจากนี้คือการเลือกสาขาย่อย ภายในสาขาจะมีระบบที่ต่างกับที่นายรู้จัก พอเข้าไปเดี๋ยวนายก็จะได้รู้เอง”
“อาจารย์ครับ สาขาย่อยสามารถย้ายได้ไหม”
“ได้ นายสามารถย้ายสาขาย่อยได้ตามที่นายต้องการ เพียงแต่ว่าสาขาย่อยสาขาแรกที่นายเลือกจะติดตัวนายไปจนนายเรียนจบเพราะงั้นเลือกให้ดี”
“มันไม่มีผลอะไรใช่ไหมครับ”
“ไม่มี หากมองในมุมบุคคลภายนอกสาขาเวทย์ที่จบมีไว้ให้คนที่รับสมัครงานตัดสินใจได้ดีขึ้นเท่านั้น”
“ขอบคุณครับ”
“เดี๋ยว ยังไม่หมด ยังเหลืออีก 1 อย่างที่ฉันยังไม่สอน”
“อะไรเหรอครับ”
“นำอาวุธของนายออกมา”
แอนเดอร์สันย่นคิ้วแต่เขาก็เข้าใจในทันทีเลยว่าอาจารย์วิเอร่ากำลังจะทำอะไร เมื่อรู้ว่าการสอนตัวต่อตัวสำหรับเขาเริ่มขึ้นแล้ว แอนเดอร์สันจึงชักปืนออกมาจากข้างเอวพลางรับมีดจากอาจารย์ที่โยนมาให้หลังจากรู้ว่าเขาใช้มีดได้เชี่ยวชาญ
“หลักสูตรสุดท้ายในคาบแนะแนวที่ฉันจะสอนให้นายก็คือ มีคนอีกมากเอาชนะนายได้ เริ่ม!”
แอนเดอร์สันรีบร่ายเวทย์ในทันทีด้วยการใช้ปลายมีดในมือซ้ายวาดเวทย์ประจำตระกูลเฟียร์ ทางฝั่งอาจารย์ไม่ได้บุกเธอทำเพียงยืนรอให้แอนเดอร์สันร่ายเวทย์ให้จบเพียงเท่านั้น
“นายตายไปแล้ว 1 ครั้ง”
แอนเดอร์สันเข้าใจในสิ่งที่อาจารย์พูด การร่ายเวทย์ของเขาช้ามาก เวทย์ประจำตระกูลต้องใช้เวลาถึง 5 นาทีด้วยกัน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะยอมเสียเงินไปซื้อกระดาษมาวาดวงเวทย์เก็บเอาไว้ใช้งาน แม้มันจะแพงไปบ้างแต่ก็ทำให้เขาได้เปรียบ ทันทีที่เวทย์ประจำตระกูลร่ายเสร็จสิ้น ลมมหาศาลก็ได้กระจายออกมารอบๆตัวแอนเดอร์สันจากนั้นเขาก็พุ่งเข้าหาอาจารย์ด้วยความรวดเร็วทั้งหมดเท่าที่มี พริบตาที่มีดของเขามุ่งตรงไปยังคออาจารย์นี้ ดาบในมือของอาจารย์วิเอร่ากลับตวัดมารับมีดของเขาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า แอนเดอร์สันจึงใช้ปืนในมือขวายิงอาจารย์ด้วยศรสายลม ทว่าเธอกลับใช้บาเรียสีแดงเพลิงป้องกันเอาไว้ก่อนจะใช้เท้าถีบแอนเดอร์สันจนเขากระเด็นออกมาไกล
“นายตายไปแล้ว 2 ครั้ง”
พรวด!
เลือดสีแดงไหลออกมาจากจมูกของแอนเดอร์สันพลางเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ เมื่อครู่เขารู้สึกเหมือนกับกระโดดลงมาจากตึก 10 ชั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะถูกเตะรุนแรงถึงขั้นกระอักเลือดออกมา ทันใดนั้นเขาก็พบว่าอาจารย์ที่อยู่ตรงหน้าได้มาปรากฎตัวอยู่ด้านหลังส่งผลให้เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศใช้เท้าเหยียบสายลมพลิกตัวหลบการโจมตี ถึงอย่างนั้นดาบที่ฟันมานี้กลับเร็วมากส่งผลให้บาเรียสายลมที่เขาใช้ความคิดสร้างขึ้นมาป้องกันร่างกายแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนร่างของเขาลอยกระเด็นอีกครั้งหนึ่ง
“นายตายไปแล้ว 3 ครั้ง”
การนับจำนวนการตายยังคงดำเนินต่อไป แอนเดอร์สันยังคงพยายามสู้ต่อเพราะนี้เป็นโอกาสดีที่เขาจะได้รู้ว่าตัวเองต้องพัฒนามากแค่ไหนเพื่อให้สู้กับนักเวทย์ระดับที่สูงกว่าตนได้ ด้วยพลังของเขาในตอนนี้แอนเดอร์สันคิดว่านักเวทย์ 200 ปีหากได้ปะทะกันกับเขาก็คงมีโอกาสแพ้ แต่จากการโจมตีของอาจารย์วิเอร่าที่เหมือนกับกำลังหยอกเด็ก ทำให้เขารู้ว่าการเอาชนะนักเวทย์ 200 ปีของเขาที่ต้องสู้อย่างยากลำบาก ไม่สามารถใช้ต่อต้านผู้ที่เป็นอาจารย์และมีระดับพลังเวทย์ที่มากกว่านี้ได้
ตู้ม!
“นายตายไปแล้ว 8 ครั้ง”
“นายตายไปแล้ว 9 ครั้ง”
แอนเดอร์สันไม่สนใจว่าเขาจะตายไปแล้วกี่รอบ ทุกครั้งที่อาจารย์วิเอร่าโจมตีเขาจะฝืนตัวเองลุกขึ้นมาตลอด การที่เขาทนลุกไม่ใช่ว่าต้องการแค่อยากรู้ความสามารถของตนเองเท่านั้น ความตายที่ได้สู้กับผู้ที่เหนือกว่ากำลังเดินทางเข้ามาหาเขาเช่นเดียวกัน ส่งผลให้ตอนนี้ระบบยั่วยุความตายที่เปิดใช้งานกำลังคำนวณตั๋วสุ่มรางวัลที่เขาจะได้
“ครั้งที่ 21”
“ครั้งที่ 22”
…
“นายตายไปแล้วทั้ง 45 ครั้ง ต่อไปนายจะไม่สามารถตายได้อีก”
แอนเดอร์สันพยายามสูดลมหายใจพลางดึงสติให้จับจ้องไปยังสิ่งอื่น ตอนนี้ร่างกายของเขาเจ็บปวดมาก หากนำสติมาจับจ้องร่างกายของเขาจะต้องพบกับความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึง ทันใดนั้นแอนเดอร์สันกลับตื่นตะลึงเมื่อบนท้องฟ้ามีลูกไฟขนาดใหญ่ปรากฎบนปลายดาบของอาจารย์วิเอร่า
“บทเรียนสุดท้าย นักเวทย์เปลี่ยนการโจมตีไปเป็นระยะประชิดก็จริง แต่ไม่มีใครห้ามให้ใช้เวทย์ระยะไกลและเวทย์โจมตีวงกว้าง หากนายรู้ว่าอีกฝ่ายมีโอกาสตายสูงด้วยเวทย์ระยะไกล นายก็ควรจะใช้เวทย์ของนายฆ่ามัน”
ตู้ม!
ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง มีเพียงแค่เสียงฟันที่ขบเข้าด้วยกัน แอนเดอร์สันไม่รับรู้สิ่งใดนอกจากความรู้สึกร้อนที่ผิวหนังก่อนที่เขาจะสติดับไป
“วิเอร่า เธอทำเกินไปไหม”
“ถ้าไม่เจ็บ เด็กของฉันจะจำอย่างนั้นเหรอ”
อาจารย์สวมชุดขาวมองจ้องไปยังร่างของแอนเดอร์สันที่ถูกห่อหุ้มด้วยเวทย์รักษาระดับ 6 การโจมตีของวิเอร่าเมื่อครู่เผาผิวหนังและกล้ามเนื้อไปถึง 60 % จนทำให้แอนเดอร์สันไม่ต่างจากมนุษย์ย่าง ยังดีที่เวทย์รักษาทำงานจึงทำให้บาดแผลที่เกิดขึ้นกลับมาเป็นปกติในระยะเวลาเพียง 2 วินาทีเท่านั้น
“ฝากดูแลด้วยนะคะ หากเขาฟื้นแล้วมีอะไรสงสัยบอกให้เขามาหาฉันที่ห้องพักได้”
“จ้าๆ ถ้าเป็นฉันจะไม่ไปหาเธอแน่นอน เล่นเผาซะนักเรียนเกือบตายแบบนี้”
หมอประจำวิทยาลัยใช้เวทย์ยกร่างแอนเดอร์สันไปยังห้องพยาบาล สิ่งที่เขาต้องทำมีเพียงแค่นอนพักเท่านั้น
—-------------------------
ปริบปริบ
เปลือกตาอันหนักอึ้งลืมตื่นในตอนเช้า แอนเดอร์สันพบว่าตัวของเขาสวมใส่ชุดของห้องพยาบาล ชุดของเขาที่สวมต่อสู้กับอาจารย์วิเอร่านั้นหายไป เขาไม่แปลกใจเลยเพราะลูกไฟที่โจมตีเขาล่าสุดเผาไหม้ทั่วร่าง แม้เขาไม่รู้ว่าตัวเองถูกเผาไปมากแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้ร่างกายของเขากลับอยู่ในสภาพปกติไม่มีบาดแผล
“ได้เท่าไหร่นะ”
แอนเดอร์สันรีบเข้าไปดูตั๋วสุ่มรางวัลก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างกับจำนวนตั๋วที่ตกค้างอยู่ในระบบ
“ระบบฉันรอดจากอาจารย์วิเอร่าได้ตั๋วมาถึง 126 ใบเลยเหรอ”
[ใช่ค่ะ]
จำนวนตั๋วที่มีอยู่ 126 เมื่อรวมกับตั๋วเดิมที่มีอยู่ 1 ใบทำให้แอนเดอร์สันยิ้มดีใจ เขาไม่รอช้าเข้าไปในระบบสุ่มรางวัล พลางมองหาวิธีการที่จะทำให้เขาได้ประโยชน์สูงสุดจากตั๋วเหล่านี้ แต่ทันใดนั้นเขากลับพบว่าภายในห้องพยาบาลไม่ได้มีเขาอยู่คนเดียว ผู้หญิงอีกหนึ่งที่สลบไปก่อนหน้าด้วยฝีมือของเขาและถูกนำมายังห้องพยาบาลเธอยังคงอยู่และตอนนี้กำลังมองเขาด้วยสายตาสงสัยและระแวง หลังจากเห็นเขานั่งยิ้มและหัวเราะคนเดียวตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา
“ว่าไงโซเดียร์ ฟื้นแล้วเหรอ ขอโทษนะสำหรับเมื่อวาน”
“อืม ฉันไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายล่ะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าเห็นยิ้มคนเดียว”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เปล่าหรอก มันเป็นเรื่องปกติหากฉันรอดตายมาได้ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะ อย่าลืมล่ะวันนี้มีเลือกสาขาย่อย”
“อืม” แอนเดอร์สันพยายามก้าวเท้ายาวๆออกจากห้องพยาบาล พลางมีโซเดียร์มองตามด้วยสายตาจับผิดเหมือนกำลังมองดูตัวประหลาด
161K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
