น้ำตาของเธอไหลออกมาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะความรู้สึกที่ท่วมท้นเกินห้ามใจ
เธอพลิกตัวนอนตะแคง กอดหมอนแน่นเหมือนกำลังกอดน้าศร ความอบอุ่นที่ยังค้างอยู่ในร่างกายทำให้เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ฉัน... หลงเขาแล้วจริงๆ” เธอยอมรับกับตัวเองในใจ “ไม่ใช่แค่หลงแท่งใหญ่ของเขา... แต่หลงความรู้สึกที่เขาให้ฉัน... ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มทั้งกายและใจ... ความรู้สึกที่ถูก้า ถูกทำให้เสียว ถูกทำให้สุขสมอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้”
ครูหนิงนึกย้อนไปถึง่แรกที่เธอมาถึงโรงเรียน เธอเคยมองน้าศรว่าเป็เพียงภารโรงธรรมดา คนที่เธอไม่ค่อยสนใจ แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกลับกลายเป็ตรงข้าม เธอเริ่มรู้สึกผูกพันกับเขา เริ่มรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าที่สุภาพและสายตาที่มองเธออย่างเข้าใจ
“ฉันติดใจเขาแล้ว... ติดใจแท่งใหญ่ของเขา... ติดใจวิธีที่เขาทำให้ฉันเสียวจนตัวสั่น... ติดใจเสียงกระซิบใกล้หู... ติดใจมือที่บีบเนินอกฉันแน่น... ติดใจทุกอย่างที่เขาให้ฉันคืนนี้”
เธอรู้สึกถึงความร้อนวาบขึ้นมาอีกครั้งที่ส่วนลึกของร่างกาย แม้จะเพิ่งผ่านความสุขมาหลายรอบ แต่ความคิดถึงเขายังทำให้เธอรู้สึกกระหายไม่หาย
“ฉัน... เริ่มมีใจกับเขาแล้วสินะ” เธอคิด “ไม่ใช่แค่เื่กายภาพ... แต่ฉันอยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ ฉันอยากคุยกับเขา อยากให้เขาช่วยงาน อยากให้เขามาหาฉันบ่อยๆ... ฉันอยากเป็มากกว่าแค่คนที่เขาแอบมาเยี่ยมตอนดึก...”
น้ำตาไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอยิ้มพร้อมกัน
“ทศ... ขอโทษนะ... แต่ฉันคิดว่า... ฉันอาจจะไม่สามารถกลับไปรักเธอแบบเดิมได้อีกแล้ว... เพราะน้าศรทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวา... ทำให้ฉันรู้สึกว่าเป็ผู้หญิงที่ถูก้าจริงๆ”
เธอนอนนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ มือลูบไล้เนินอกและหน้าท้องตัวเองเบาๆ อย่างอ่อนโยน เหมือนกำลังระลึกถึงััของเขา
“ฉันหลงรักแท่งใหญ่ของเขาแล้ว... และฉัน... เริ่มหลงรักตัวเขาเองด้วย...”
แสงแรกของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านหน้าต่าง ครูหนิงหลับตาลงด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและความรู้สึกผูกพันที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจอย่างแน่วแน่
เธอรู้ดีว่า... ชีวิตของเธอในโรงเรียนเล็กๆ แห่งนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
และเธอ... ยินดีกับการเปลี่ยนแปลงนั้น