ไม่มีใครสักคนมายืนต้อนรับนางที่หน้าประตูจวนแม้กระทั่งสาวใช้สักคนก็ยังไม่มีนางจึงเดินไปยังห้องโถงใหญ่ด้วยตนเองอันที่จริงนางเองก็ไม่ได้คาดหวังให้คนพวกนั้นมาทำดีกับนางต่างคนต่างอยู่กันเสียจะดีกว่า
เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในห้องโถงใหญ่ก็เห็นหลินฮูหยินกำลังนั่งพูดคุยกับฟางเฟยเซียนสองคนแม่ลูกพูดคุยหัวเราะคิกคักกันจนไม่ได้สังเกตว่ามีคนเดินเข้ามาในห้องจนสาวใช้ข้างกายหลินฮูหยินต้องสะกิดบอกผู้เป็นายหลินฮูหยินจึงได้ละความสนใจจากบุตรสาวมาสนทนากับผู้มาเยือน
"เป็ซินเอ๋อร์นี่เองมาั้แ่เมื่อใดกันเหตุใดถึงไม่มีใครมาแจ้งข้าเลยเล่าเ้าเองก็นั่งลงก่อนเถิด"น้ำเสียงที่แสร้งทำเป็ประหลาดใจที่ได้เห็นลูกเลี้ยงอีกครั้งทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรวันนี้นางก็ต้องกลับบ้าน
"เ้าค่ะ"ฟางซูซินตอบรับก่อนจะนั่งลงรับถ้วยชาที่สาวใช้นำมาให้
"พี่ใหญ่สบายดีหรือไม่เ้าคะ"ฟางเฟยเซียนเอ่ยทักทายพี่สาวอันที่จริงก็ทักทายตามมารยาเพียงเท่านั้น
"ข้าสบายดีเ้าเองก็คงเช่นกัน"ดูจากสีหน้าแล้วก็รู้คำตอบได้ไม่ยาก
"สบายดีเ้าค่ะ เฮ้อ~จะยุ่งก็แต่เื่จัดงานวันปักปิ่นของข้านี่แหละข้าเองก็ไม่ได้อยากจะจัดงานใหญ่โตอะไรแต่ท่านพ่อนี่สิ้าจะเชิญแขกมากมายมาร่วมงาน่นี้ข้าก็เลยยุ่งๆอยู่บ้างเ้าค่ะ"ท่าทางที่แสดงคล้ายว่าจะไม่เต็มใจให้เป็เช่นนั้นแต่ดวงตาของนางกลับส่องประกายอย่างชัดเจนว่าความพึงพอใจ
"นั่นสิแม่เองก็เอ่ยห้ามพ่อของเ้าไปแล้วว่าอันที่จริงเราจัดงานภายในครอบครัวก็ได้แต่พ่อของเ้าก็ไม่ยอมบอกว่าบุตรสาวเข้าพิธีปักปิ่นทั้งทีก็ควรจะจัดให้สมเกียรติหน่อย"หลินฮูหยินเอ่ยสำทับอีกคนคนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับเข้ากับดีสมกับเป็แม่ลูกกันเสียจริง
"ว่าแต่พี่เขยอยู่ที่ใดหรือเ้าคะข้ายังไม่เห็นเขาเลย"ว่าพลางสอดส่ายสายตาตามหาบุคคลที่กล่าวถึง
"นั่นสิซินเอ๋อร์สามีเ้าอยู่ที่ใดทำไมไม่พามาเคารพแม่ด้วยเล่า"หลินฮูหยินเองก็อยากจะเห็นหน้าลูกเขยของนางผู้นี้เหมือนกันดูซิว่าจะเป็ดังคำล่ำลือที่ว่ากันหรือไม่
"ท่านแม่ทัพติดธุระจึงไม่สามารถมากับข้าได้เ้าค่ะ"ฟางซูซินตอบกลับเสียงเบา
"แย่จังเลยนะเ้าคะวันกลับบ้านภรรยาทั้งทีก็ยังมีธุระอีกแต่ไม่เป็ไรนะเ้าคะวันหน้าพี่ใหญ่ค่อยพาพี่เขยมาบ้านเราอีกก็ได้เ้าค่ะ"เสียงสดใสเอ่ยปลอบใจพี่สาวทั้งยังส่งยิ้มให้ด้วย
"นั่นสิๆไว้คราวหน้าเ้าก็พาสามีของเ้ามาด้วยซินเอ๋อร์คงเดินทางมาเหนื่อยเ้ากลับไปพักที่เรือนเดิมของเ้าเถิดถึงเวลามื้อเที่ยงแล้วแม่จะให้คนไปตาม"หลินฮูหยินแสร้งเอ่ยเป็ห่วงเป็ใยลูกเลี้ยงให้นางกลับไปพักผ่อนแต่อันที่จริงนางอยากจะพูดคุยเื่การจัดงานปักปิ่นของบุตรสาวมากกว่า
"เ้าค่ะ เช่นนั้นลูกขอลา" ฟางซูซินกล่าวลานางไม่ได้คิดที่จะอยู่พูดคุยกับสองแม่ลูกนี้ต่ออยู่แล้วนางไม่อยากรับฟังว่าพวกนางจะทำอะไรกันบ้างในวันงานพิธีปักปิ่น
นางเองก็ผ่านพิธีนี้มาแล้วเช่นกันจะต่างกันก็ตรงที่ไม่มีงานเลี้ยงหรือแม้กระทั่งคำอวยพรจากบิดา...ไม่มีเลย
เมื่อฟางซูซินก้าวออกจากห้องไปแล้วฟางเฟยเซียนก็โผกอดมารดาแน่น
"ท่านแม่ขอบคุณมากเ้าค่ะที่ท่านไม่ให้ข้าแต่งกับแม่ทัพผู้นั้นไม่เช่นนั้นคนที่ต้องอับอายวันนี้ก็คงเป็ข้า"สามีไม่กลับบ้านเดิมพร้อมภรรยารู้ถึงไหนก็คงอับอายไปถึงนั่นเป็โชคดีของนางจริงๆ
"แม่จะให้เ้าไปแต่งกับคนพรรค์นั้นได้อย่างไรนิสัยใจคอรึก็โเี้หากเขาทำร้ายลูกแม่จะทำใจได้อย่างไร"เื่เช่นนี้ก็ควรจะให้คนไร้ประโยชน์อย่างฟางซูซินเป็คนรับไป
"ลูกรักท่านแม่ที่สุดเลยเ้าค่ะ"ฟางเฟยเซียนเอ่ยออดอ้อนเสียงหวานทั้งยังยื่นหน้าไปหอมแก้มมารดาหนึ่งฟอดใหญ่เป็การขอบคุณ
"ฮะฮะ เ้าลูกคนนี้"เสียงหยอกล้อดังลอดออกมาให้คนที่หน้าห้องโถงใหญ่ได้ยิน
สองนายบ่าวพากันเดินกลับเรือนหลังเดิมที่เคยอาศัยอยู่พลันนึกย้อนไปเมื่อครั้งอาศัยอยู่ที่นี่ฟางซูซินไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับที่แห่งนี้มากนัก่เวลาที่นางมีความสุขมีเพียงตอนที่ได้อยู่กับท่านแม่เท่านั้น
"ฮูหยินเ้าคะท่านอย่าคิดมากเลยนะเ้าคะต่อไปพวกเราก็ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพวกนางแล้ว พวกนางจะพูดหรือทำอะไรก็ให้พวกนางทำไปเถิดพวกเราอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวเลยนะเ้าคะ"ลี่ซือที่เดินอยู่ข้างเ้านายกล่าวขึ้นนางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสองแม่ลูกนั่น้าโอ้อวดเื่จัดงานปักปิ่น
"ข้าเข้าใจแล้วพวกเรากลับเรือนไปพักผ่อนกันเถิด" หากไม่พอใจนางจะทำอะไรได้ขุ่นเคืองไปพวกเขาก็ไม่สนใจนางอยู่ดี
เมื่อเดินมาถึงเรือนที่เคยอาศัยภาพที่เห็นนั้นช่างให้ความรู้สึกหดหู่เหลือเกินพวกนางเพิ่งจะจากไปเพียงสามวันไม่มีใครเข้ามาดูแลทำความสะอาดฝุ่นเกาะหนาใบไม้แห้งหล่นเกลื่อนกลาดเต็มลานเรือนมองอย่างไรก็ไม่ต่างกับเรือนร้างแต่จะทำอย่างไรได้พวกนางจึงช่วยกันทำความสะอาดโดยเลือกห้องนอนที่พอจะไม่ต้องทำความสะอาดมากนักเพราะก่อนจากไปได้นำผ้ามาคลุมเอาไว้
หลังจากทำความสะอาดเสร็จแล้วลี่ซือก็เตรียมน้ำชาให้คุณหนูของนางที่หน้าประตูพลันมีเสียงเรียกลี่ซือจึงเดินออกไปดูแล้วกลับมาแจ้งว่าผู้ที่มาคือคุณหนูสาม
ฟางซูซินไม่้าจะพบนางแต่ก็ไม่ทันจะได้ปฎิเสธฟางซีหรูก็เดินเข้ามาก่อนที่จะได้รับอนุญาตเสียอีกนางเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ด้านข้างฟางซูซิน
"พี่ใหญ่ท่านกลับมาั้แ่เมื่อใดเ้าคะไม่เห็นมีใครมาแจ้งข้าเลย"ฟางซีหรูกล่าวทักทายด้วยเสียงสดใสวันนี้นางตั้งใจมาทักทายพี่ใหญ่ที่กลับมาเยี่ยมบ้าน
"มาถึงได้สักครู่แล้ว"นางไม่ใคร่อยากจะสนทนาแต่ก็ต้องตอบกลับไปอย่างเสียมิได้
"เช่นนั้นหรือเ้าคะแล้วพี่เขยอยู่ที่ใดเล่าข้าอยากเห็นหน้าเขา"ที่นางมาก็ด้วยเหตุผลนี้นี่แหละผู้คนต่างก็ล่ำลือกันว่าท่านแม่ทัพใหญ่นั้นโเี้ทั้งยังหน้าตาอัปลักษณ์เป็ที่สุดวันนี้นางก็อยากจะมาพิสูจน์เสียหน่อย
"วันนี้ท่านแม่ทัพไม่ได้มาด้วย"นางตอบไปเพียงเท่านั้นไม่ได้บอกเหตุผลว่าเหตุใดท่านแม่ทัพจึงไม่มา
"ว้า! แย่จัง ข้ารึก็อุตส่ารีบมาดูหน้าพี่เขยพี่ใหญ่นี่ก็เหลือเกินเหตุใดถึงให้ท่านแม่ทัพทำเช่นนี้ได้เ้าคะไม่ไว้หน้าท่านบ้างเลยกลับบ้านเดิมภรรยาทั้งทีก็ควรจะต้องมาแสดงความเคารพท่านพ่อท่านแม่สิเ้าคะเช่นนี้ผู้อื่นคงจะเอาท่านไปนินทาว่าร้ายเป็แน่"ฟางซีหรูนางไม่เคยคิดจะเห็นใจพี่ใหญ่ผู้นี้อยู่แล้วที่พูดก็เพื่อให้อีกฝ่ายเจ็บช้ำน้ำใจก็เท่านั้น
"..." ฟางซูซินไม่ได้พูดอะไร
"แต่ก็อย่างว่าแหละเ้าค่ะคนไม่ได้รักกันจะใส่กันได้อย่างไรข้าได้ยินผู้อื่นเล่ากันว่าที่จวนของท่านแม่ทัพมีคนรักของเขาอยู่ด้วยจริงหรือไม่เ้าคะ"ฟางซีหรูยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึกแล้วจึงพูดต่อ"ท่านแม่ทัพนี่ก็จริงๆเลยมีคนรักอยู่แล้วจะมาแต่งงานกับท่านทำไมเช่นนี้ไม่เท่ากับว่าพี่ใหญ่ไปแย่งสามีของคุณหนูผู้นั้นหรอกหรือเ้าคะเฮ้อ~พี่ใหญ่หนอพี่ใหญ่"
"..." ฟางซูซินยังคงเงียบ
"แต่ก็คงโทษว่าเป็ความผิดพี่ใหญ่ไม่ได้เช่นกันก็ท่านแม่เป็คนจัดการงานแต่งให้ท่านเองหากจะโทษก็ต้องโทษมารดาของท่านที่ทอดทิ้งท่านไว้ผู้เดียวพี่ใหญ่ช่างน่าสงสารเสียจริง" เชอะ!เป็ลูกฮูหยินเอกแล้วอย่างไรข้าที่เป็ลูกอนุยังมีชีวิตที่ดีกว่าเ้าเป็ไหนๆ"อีกอย่าง..."ยังไม่ทันที่ฟางซีหรูจะได้พูดต่อใบหน้าด้านซ้ายก็รู้สึกชาหนึบๆก่อนจะค่อยๆเริ่มเจ็บแปลบๆ
เพียะ!
ฟางซูซินตบหน้าฟางซีหรูเสียงดังสนั่น
1K
