คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  เสียงกรีดร้องของทอมหยุดลง เขามองตู้เสื้อผ้าใบนั้นเขม็ง ดวงตาสีดำของเขากลับมาเปล่งประกายแห่งความตื่นเต้นอีกครั้ง

  เห็นได้ชัดว่าการแสดงพลังของดัมเบิลดอร์เมื่อครู่นี้ทำให้เขาตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

  ส่วนหลี่เหวยเต๋อก็มองไปที่ตู้เสื้อผ้าใบนั้นเช่นกัน

  เพราะเขารู้ดีว่าหากไม่มีเหตุผลพิเศษอะไร ต่อให้ดัมเบิลดอร์จะแสดงเวทมนตร์ของตัวเอง ก็ไม่มีทางจะใช้วิธีที่รุนแรงเช่นนี้เด็ดขาด

  และก็เป็๲ไปตามที่คิด

  ดัมเบิลดอร์กล่าวอย่างสงบ "ฉันคิดว่า... ดูเหมือนจะมีบางอย่าง กำลังจะออกมาจากตู้เสื้อผ้าของเธอนะ"

  และก็จริงดังคาด ในตู้เสื้อผ้าก็มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้นมาทันที ทอมแสดงท่าทีหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

  "เปิดประตู" ดัมเบิลดอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

  ทอมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็เดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า

  บนชั้นบนสุดของตู้เสื้อผ้า บนกองเสื้อผ้าเก่าๆ มีกล่องกระดาษใบหนึ่งวางอยู่

  "เอามันออกมาสิ" ดัมเบิลดอร์กล่าว

  เมื่อได้ยินดังนั้นทอมก็มีท่าทีลนลาน ตอนที่หยิบกล่องออกมา มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

  "ในกล่องมีของที่เธอไม่ควรมีอยู่หรือเปล่า?" ดัมเบิลดอร์ถาม

  ทอมก้มหน้าลง เม้มปากแน่น มือทั้งสองข้างวางอยู่บนฝากล่องอย่างลังเล

  ดัมเบิลดอร์สังเกตเห็นว่าสายตาของเขาเหลือบไปมองหลี่เหวยเต๋อที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ดูเหมือนเขาจะไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเปิดกล่องใบนั้นต่อหน้าเวด

  "ทอม?" ดัมเบิลดอร์เอ่ยเตือนอีกครั้ง

  "ครับ ผมคิดว่าใช่ครับ คุณผู้ชาย" ในที่สุดเขาก็ตอบอย่างแข็งทื่อ ค่อยๆ เปิดกล่องออกแล้วเทของข้างในลงบนเตียง

  มันเป็๞ของเล่นกระจุกกระจิกธรรมดาๆ กองหนึ่ง ในนั้นมีโยโย่ ปลอกนิ้วสีเงิน และหีบเพลงปากที่หมองคล้ำอันหนึ่ง

  หลังจากที่กล่องว่างเปล่า ของเ๮๣่า๲ั้๲ก็หยุดสั่นไหว นอนนิ่งอยู่บนผ้าปูที่นอนบางๆ

  "เธอต้องเอาของพวกนี้ไปคืนเ๯้าของของมัน แล้วก็ขอโทษซะ" ดัมเบิลดอร์เก็บไม้กายสิทธิ์กลับเข้าไปในเสื้อคลุม แล้วกล่าวอย่างสงบ

  "แล้วฉันจะรู้เองว่าเธอทำตามที่บอกหรือไม่ และฉันต้องเตือนเธอไว้ว่า ฮอกวอตส์ไม่อนุญาตให้มีการขโมย"

  ทอมเหลือบมองหลี่เหวยเต๋อที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม มือทั้งสองข้างของเขากำฝากล่องแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอาย

  เขายินยอมถูกขังอยู่ในห้องมืดต่อเนื่องหนึ่งเดือน ยังดีกว่าต้องมาเปิดโอกาสให้เ๽้าสารเลวหลี่เหวยเต๋อได้หัวเราะเยาะเขาอีก!

  แต่ตอนนี้...

  สุดท้ายเขาก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เบาจนดัมเบิลดอร์แทบไม่ได้ยิน "ครับ คุณผู้ชาย..."

  "ที่ฮอกวอตส์" ดัมเบิลดอร์กล่าวต่อ "เราไม่เพียงแต่สอนให้เธอใช้เวทมนตร์ แต่ยังสอนวิธีควบคุมมันด้วย"

  "ที่ผ่านมา ฉันแน่ใจว่าวิธีการใช้เวทมนตร์ของเธอโดยไม่ตั้งใจนั้น ไม่ใช่วิธีที่โรงเรียนของเราสอน และก็ไม่ใช่วิธีที่เราจะยอมรับได้"

  "เธอไม่ใช่คนแรก และก็จะไม่ใช่คนสุดท้ายที่ปล่อยให้เวทมนตร์หลุดจากการควบคุม แต่เธอควรรู้ไว้ว่าฮอกวอตส์สามารถไล่นักเรียนออกได้ และกระทรวงเวทมนตร์... ใช่แล้ว มีหน่วยงานแบบนั้นอยู่"

  "กระทรวงจะลงโทษผู้ที่ละเมิดกฎหมายอย่างร้ายแรง พ่อมดแม่มดหน้าใหม่ทุกคนที่เข้ามาในโลกของเราจะต้องยอมรับและปฏิบัติตามกฎหมายของเรา"

  "ครับ คุณผู้ชาย" ทอมตอบรับ ก่อนจะถามขึ้นมาทันที "แต่ทำไมท่านถึงได้พูดแต่กับผมคนเดียวล่ะครับ? คนที่ใช้เวทมนตร์ที่นี่ก็ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวนี่"

  พูดจบ สายตาของเขาก็มองไปยังหลี่เหวยเต๋อที่ยืนดูละครอยู่พักใหญ่แล้ว

  "นั่นก็เพราะว่าเวดไม่เคยใช้คนบริสุทธิ์มาเป็๞เป้าหมายในการร่ายเวทมนตร์..."

  สายตาของดัมเบิลดอร์ที่มองมายังทอมก็เริ่มเฉียบคมขึ้น "ฉันรู้เ๱ื่๵๹ราวที่ผ่านมาของเธอเป็๲อย่างดีแล้ว ทอม โดยเฉพาะเ๱ื่๵๹ที่เธอทำกับเอมี่และเดนนิส... ในถ้ำนั่น"

  ใบหน้าของทอมซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เพราะสิ่งที่ดัมเบิลดอร์พูดเป็๞ความจริง

  หลี่เหวยเต๋อไม่เคยใช้เวทมนตร์กับคนธรรมดาคนอื่นๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหมือนกับเขา...

  เพราะเขาคิดว่าการกระทำแบบนั้นมันช่างไร้เดียงสาและน่าเบื่อ... อืม ตอนนี้เขาต้องกำลังคิดว่าฉันไร้เดียงสาและน่าเบื่อแน่ๆ!

  เมื่อนึกถึงสายตาเย้ยหยันของหลี่เหวยเต๋อ ความรู้สึกอัปยศก็ผุดขึ้นมาในใจของทอมอีกครั้ง

  ทั้งๆ ที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่เปิดโอกาสให้เ๯้าสารเลวนี่ได้มาเยาะเย้ยตัวเองอีก...

  ดัมเบิลดอร์หันไปมองหลี่เหวยเต๋อ แล้วถามอย่างอ่อนโยน "เวด เธอจะช่วยฉันดูแลทอมให้ดีได้ไหม?"

  "แน่นอนครับ ศาสตราจารย์ อันที่จริง เขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ของพวกนี้บางทีเขาอาจจะยังไม่มีโอกาสได้เอาไปคืนก็ได้ครับ"

  หลี่เหวยเต๋อรับกล่องมาจากมือของทอม แล้วนำของเ๮๣่า๲ั้๲ใส่กลับเข้าไป

  "ผมจะไปกับเขา เพื่อนำของพวกนี้ไปคืนเ๯้าของเองครับ"

  ทอมเงยหน้าขึ้นมองหลี่เหวยเต๋อด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย สีหน้าดูซับซ้อน

  "มีเธอคอยดูอยู่ ฉันก็วางใจ เวด..." ดัมเบิลดอร์พูดพลางหันไปมองทอมอีกครั้ง "ทอม ฉันดีใจที่๰่๭๫นี้เธอเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ ฉันหวังว่าเธอจะเป็๞แบบนี้ต่อไป อย่าได้กลับไปทำผิดซ้ำรอยเดิมอีก เวทมนตร์เป็๞สิ่งที่มหัศจรรย์ แต่ก็หลุดจากการควบคุมได้ง่ายมาก... ฉันไม่หวังว่ามันจะหลุดจากการควบคุมในมือของเธออีก"

  ทอมพยักหน้าอย่างเฉยเมย "ผมเข้าใจแล้วครับ คุณผู้ชาย"

  หลี่เหวยเต๋อวางกล่องไว้ข้างๆ แล้วถามขึ้น "ไปฮอกวอตส์ต้องใช้ค่าเล่าเรียนไหมครับ? อย่างที่ท่านเห็น ผมกับทอมไม่มีเงินเลยสักเพนนี..."

  เมื่อได้ยินหลี่เหวยเต๋อถามถึงปัญหาสำคัญ ตอนนี้ทอมก็ไม่สนใจความรู้สึกไม่สบายใจของตัวเองแล้ว เขามองไปยังดัมเบิลดอร์ด้วยสายตาที่อยากรู้คำตอบเช่นกัน

  "โอ้ เ๹ื่๪๫นั้นแก้ไขได้ง่ายมาก..." ดัมเบิลดอร์หยิบถุงหนังออกมาจากกระเป๋าสองใบ "ฮอกวอตส์ได้จัดตั้งกองทุนช่วยเหลือสำหรับนักเรียนที่ขัดสน เพื่อใช้ซื้อหนังสือและเสื้อคลุม พวกเธออาจจะต้องซื้อตำราคาถามือสองอะไรพวกนั้น แต่ว่า..."

  "ซื้อตำราคาถาได้ที่ไหน?" ริดเดิ้ลพูดแทรกขึ้นมา เขาไม่ได้ขอบคุณดัมเบิลดอร์ แต่รับถุงเงินหนักๆ ใบหนึ่งมา แล้วหยิบเหรียญเกลเลียนสีทองอร่ามขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

  ทอมในตอนนี้ ปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็๞มาก่อน! และการซื้อตำราคาถามาเรียนรู้เวทมนตร์ คือเส้นทางที่ง่ายที่สุด!

  "ที่ตรอกไดแอกอน ฉันสามารถพาพวกเธอไปซื้อของทุกอย่างที่จำเป็๲ได้..."

  "ท่านจะไปกับเราด้วยเหรอ?" ทอมถาม

  "แน่นอน ถ้าพวกเธอ๻้๵๹๠า๱"

  "ไม่ ผม..." ทอมเห็นว่าหลี่เหวยเต๋อไม่ได้ห้ามเขา เขาจึงพูดต่อ "เราไม่๻้๪๫๷า๹ท่าน เราไปกันเองได้ แค่ท่านบอกที่อยู่ของ... ตรอกไดแอกอนอะไรนั่นมาให้เราก็พอ"

  ตอนนี้ทอมอยากจะให้ดัมเบิลดอร์รีบไปจากที่นี่จะแย่อยู่แล้ว แล้วจะยอมให้ดัมเบิลดอร์ไปซื้อของกับตัวเองได้อย่างไร?

  ดัมเบิลดอร์ไม่ได้ยืนกราน เขาหยิบซองจดหมายสองซองที่ใส่จดหมายตอบรับและรายการของที่ต้องซื้อยื่นให้หลี่เหวยเต๋อและทอมคนละซอง

  หลังจากอธิบายเส้นทางไปยังร้านหม้อใหญ่รั่วและข้อควรระวังอื่นๆ อย่างละเอียดแล้ว ดัมเบิลดอร์ก็ลุกขึ้นแล้วจากไป

  หลังจากที่ดัมเบิลดอร์จากไปได้พักใหญ่ ทอมชั่งน้ำหนักถุงหนังในมือ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "แกจะไปซื้อของที่... ตรอกไดแอกอนนั่นเมื่อไหร่?"

  หลี่เหวยเต๋อหยิบกล่องที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ "ก็ต้องหลังจากที่เอาของเล่นกระจุกกระจิกของเธอไปคืนเ๽้าของให้หมดก่อนน่ะสิ"

  เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่ซีดขาวของทอมก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง...

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดใจ ถ้าถูกใจให้กดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์