หนึ่งเดือนผ่านไป
แก๊ง!! เสียงกระทบแก้วดังขึ้นภายในห้องอาหารของคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองเวลานี้เป็เวลาเกือบเที่ยง แต่บรรยากาศภายในกลับถูกทำให้เหมือนงานเลี้ยงยามค่ำคืนเพียงแต่งานเลี้ยงนี้มีผู้เข้าร่วมเพียงสามคนเท่านั้น
“ฉลองๆ ดื่มๆ ฮ่าๆๆๆ” ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง นั่นคือลุงนิติพ่อของน้ำที่แม้จะมีสภาพอิดโรยแต่ท่าทางร่าเริงยิ้มไม่หุบไม่ต่างจากยัยน้ำที่หัวเราะคิกคัก ทั้งสองสวมชุดกาวน์ ผมกระเซอะกระเซิงเพราะทำบางสิ่งบางอย่างสำเร็จด้วยความตื่นเต้นเลยเรียกเรไรมาฉลองทันที
ด้านหน้าเรไรคืนโต๊ะยาวที่ประดับด้วยอาหารมากมายอาหารนี้ทยอยเสิร์ฟโดยหุ่นยนต์ขนาดเล็ก ระบบเอไอ(ปัญญาประดิษฐ์) ฉายโฮโลแกรมพร้อมทำนองเพลงบรรเลงสร้างบรรยากาศนั่นทำให้เธอยิ้มอย่างสุขใจ
ในที่สุด ลุงนิติกับน้ำก็ร่วมกันพัฒนาเครื่องเชื่อมต่อคลื่นสมองแคปซูลไข่รุ่นพิเศษจนสำเร็จ!
นับว่าทั้งสองคือนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะโดยแท้จริงเพราะทำเพียงสองคนเท่านั้นมันเป็ความสำเร็จที่น่ายินดีที่สุด ใช้เวลาในการพัฒนาปรับปรุงร่วมยี่สิบปีจนในที่สุดก็ได้เครื่องต้นแบบแคปซูลไข่เชื่อมระบบคลื่นสมองที่มีประสิทธิภาพทางกายภาพสูงระบบป้องกันที่ให้ความปลอดภัยแก่ผู้ใช้ ความสามารถต่าง ๆ ที่ฉันก็ไม่สามารถอธิบายได้และที่สำคัญที่สุดคือ เรไรใช้แล้วมันไม่พัง
“ขอบคุณคุณลุงมากนะคะ” เรไรนึกถึงความพยายามของทั้งสองก็น้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้งมันเป็ความฝันที่ยาวนาน นานจนลุงนิติท้อใจล้มเลิกไปหลายครั้ง และในที่สุดลุงแกก็ทำสำเร็จ...คิดว่าจะไม่มีวันนี้แล้วแท้ๆ
“อย่าร้องไห้สิหนูเรไรวันนี้เป็วันดีที่ทำมันสำเร็จ! ไม่มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้วไหนลองเล่าให้ลุงฟังสิว่าเข้าไปในระบบลิ้งก์ครั้งแรกเป็ยังไงบ้าง?” ลุงนิติยิ้มไม่หุบแล้วถามหลานของเพื่อนรักที่สามารถเข้าไประบบลิ้งก์ครั้งแรกได้ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ลิ้งก์ คือพื้นที่โลกเสมือนคลื่นสมองที่สามารถสร้างเก็บข้อมูล หรือทำงานในนั้นได้โดยเวลาในนั้นเท่ากับสองเท่าโลกความจริงหรือก็คือหนึ่งชั่วโมงในลิ้งก์เท่ากับสองชั่วโมงในเกมต่างกับเกมแลนนิก้าที่หนึ่งชั่วโมงในโลกจริงเท่ากับแปดชั่วโมงในโลกแลนนิก้า
อาจฟังแล้วสู้เข้าเกมแลนนิก้าแล้วใช้เวลาในนั้นคุ้มกว่าแต่เกมก็คือเกม ต้องสวมบทบาทและทำภารกิจ แถมร่างกายยังอ่อนล้าทำให้ออนไลน์ได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นต่างจากลิ้งก์ซึ่งเป็โลกที่แสดงตัวตนจริง ๆเพียงแต่มีอิสระมากกว่าชีวิตจริง
แม้จะลิ้งก์จะสะดวกสบายในหลาย ๆ เื่แต่ก็ยังมีข้อจำกัดบางอย่าง เพื่อไม่ให้เสียสุขภาพร่างกายในชีวิตจริงจึงสามารถเชื่อมลิ้งก์วันละไม่เกินแปดชั่วโมงเท่านั้น
เรไรยิ้ม เธอนับถือลุงนิติและเชื่อใจอีกฝ่ายมากอาจเป็เพราะลุงนิติเป็เพื่อนกับพ่อของเธอและยังคอยดูแลเปรียบเสมือนลูกแท้ ๆอีกคน“ก็... รู้สึกแปลกๆ หน่วงๆ อืดๆ ทุกอย่างมันช้าไปหมดเลยค่ะ” หญิงสาวอธิบายไม่ถูกนักเพราะจำได้ว่าเข้าไปแล้วทุกอย่างเคลื่อนไหวช้าลงแปลกๆพอชายวัยกลางคนได้ฟังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเป็กังวลจนยัยน้ำที่นั่งข้างๆเอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องกังวลน่าพ่อ ครั้งแรกของทุกคนก็เป็อย่างงี้ล่ะเดี๋ยวก็ชิน” พูดไปน้ำก็หยิบไก่งวงที่หั่นเป็ชิ้นเล็กๆเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยพอลุงนิติได้ฟังดังนั้นก็มีสีหน้าผ่อนคลายทันที
“ฮืม นั่นสินะ ถ้ามีปัญหาอะไรบอกลุงเลยนะลุงจะได้หาทางแก้ไขปรับปรุง” ว่าเสร็จลุงแกกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิมในขณะที่ตัวเรไรไม่ได้คิดอะไรมาก อย่างที่น้ำว่า อาจเพราะยังไม่ชินจริงๆ
ตี๊ด ๆ อยู่ๆเสียงข้อความในนาฬิกาข้อมือสื่อสารก็ดังขึ้นสายตาเรไรเหลือบไปมองที่หน้าจอแล้วเผลอยกยิ้มมุมปาก นั่นทำให้ลุงนิติกับน้ำถึงกับมองเธอยิ้มๆ
“…อะไร?” เรไรตีหน้านิ่งเอ่ยถาม
“เปล๊า เปิดดูข้อความสิ” น้ำเอ่ยเสียงสูงปรี๊ดทำเอาคนได้รับข้อความรู้สึกหมั่นไส้ ส่วนลุงนิติก็ยิ้มขำๆให้ฉันแทน
ไม่ต้องเปิดก็รู้ว่าใครส่ง ลักซ์หลังจากวันที่ได้ไปดูดวงเด็กคนนี้ก็ส่งข้อความมาหาเธอทุกเหมือนไปสมัครโปรหมอดูรายวันผ่านทางการเชื่อมต่อเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจคิดแล้วก็ขำ จัดการกดเปิดข้อความซึ่งถูกเรียบเรียงเป็ยปริศนาอย่างเช่นทุกครั้งเมื่ออ่านก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดทันที
“ ‘เข้าสู่การเริ่มต้น โชคชะตาเรียกหาพรหมลิขิตกำหนด ผมจะรอคุณอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ล จากลักซ์ 16:15 น.’ ว๊าว! หนุ่มที่ไหนส่งข้อความมาเนี่ย จะรอคุณใต้ต้นเมเปิ้ล คิคิ” เสียงแหลมสูงดังขึ้นข้างหลัง เรไรได้ยินก็งสะดุ้งโหยงรีบกดปิดข้อความนั้นทันที
“ไปไกลๆเลย มาแอบอ่านข้อความฉันทำไม มารยาทน่ะ มีไหม?!”ถึงจะชินกับนิสัยของอีกฝ่ายก็เถอะ แต่เื่นี้เธอนั้นไม่อยากให้ใครรู้...ที่ไม่อยากให้รู้อาจเพราะคนส่งอายุยังไม่ถึงสิบห้านี่ละ!
“โอ๋ๆๆ ขอโทษนะไรจัง เอ๊า! ชิปเกมแลนนิก้า”น้ำพูดขำๆ ก่อนจะยื่นชิปสี่เหลี่ยมขนาดเล็กเท่านิ้วโป้งมาให้ เมื่ออีกฝ่ายเห็นก็รีบรับมันมาด้วยความยินดี“แล้วก็ข้อมูลเกม ฉันส่งไปให้แล้วนะ เข้าระบบลิ้งก์ไปอ่านได้เลยหรือถ้าี้เีก็เข้าเล่นเกมได้เลยก็ได้เพราะฉันลงทะเบียนให้แล้วเข้าเกมก็ติดต่อฉันด้วยล่ะ อ๋อ อย่าลืมเชื่อมนาฬิกาข้อมือสื่อสารก่อนเชื่อมระบบคลื่นสมองด้วยจะได้มีเชื่อมต่อกับรายชื่อเพื่อนในเกม”น้ำร่ายรายละเอียดซะยืดยาว ก็นะเธอคาดหวังให้เรไรเข้าไปแลนนิก้ามานานมากมันคือเกมที่ปู่เธอสร้างขึ้น และน้ำก็ช่วยปู่ของตนดูแลพัฒนาระบบจนไม่มีเกมไหนสามารถทำได้
พรวด! เสียงดังขึ้นจนทุกคนหันไปมองตามเสียง เรไรทันเห็นลุงนิติพ่นน้ำออกมาเป็ละอองอย่างสวยงามดีที่ไม่ได้พ่นใส่อาหารตรงหน้า ไม่อย่างนั้นคงน่าเสียดาย
“นะ...นี่ หนูเรไร จะเข้าเกม...”เสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ สีหน้าของลุงนิติซีดขาวยังกับกระดาษ
ด้วยท่าทางดังกล่าวเรไรก็พอจะเข้าใจได้ว่าเพราะปัญหาที่เธอมีอยู่แต่...ก็แค่เกมนี่นา เข้าลิ้งก์ได้แล้วก็น่าจะไม่เป็อะไร… เรไรได้แต่คิดในใจเงียบๆ
“โธ่พ่อ จะกลัวอะไรคะ เครื่องเชื่อมต่อนี่ถึงจะเป็ต้นแบบแต่ระบบก็สมบูรณ์แล้วอีกอย่าง...ระบบเกมแลนนิก้าออกจะเทพปู่โม้นักโม้หนาว่าต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีทางเสียหายแน่นอน ไรจังคงไม่ทำ...พังหรอก...มั้ง”
“...” เรไรหันไปมองน้ำที่พูดตะกุกตะกักในประโยคสุดท้ายสีหน้าเริ่มจะไม่มั่นใจแทน “ลุงนิติคะ เออ...” จริงๆตัวเองก็รู้สึกหวั่นๆอยู่เหมือนกันถึงการเล่นเกมแลนก็เป็ความฝันอย่างหนึ่ง แต่ถ้าทำให้เกิดปัญหากับเกมจริง ๆลุงนิติกับน้ำก็คงแย่เหมือนกัน มองดูลุงนิตินิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ สักพักทั้งสองก็มีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น
“ขอโทษนะที่ลุงคิดมากไปหน่อย พอมานึกๆแล้ว แลนนิก้าก็มีระบบป้องกันหลายขั้นซับซ้อนมากไม่ว่าจะเป็การป้องกันการแฮ็กเกอร์ ป้องกันความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับคลื่นสมองป้องกันที่จะเกิดอันตรายกับผู้เล่น ฮืม ก็ ...ลองๆดูจะได้รู้ว่าแลนนิก้าที่พ่อของลุงโม้นักโม้หนาจะเทพจริงไหมอีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ปรับปรุงเกมให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น...”
‘ไหงพูดๆไปเหมือนฉันจะทำให้เกมพังเลยนะ?’ เรไรคิดแล้วหัวเราะแห้ง หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็กลับมาเฮฮาเหมือนเดิม น่าเสียดายที่น้ำไม่สามารถออกมาเจอในโลกเกมได้เพราะตัวละครเธอต้องควบคุมดูแลพื้นที่ที่เรียกว่าใต้พิภพเช่นเดียวกัน ลุงนิติเองดูแลพื้นที่ส่วนกลาง ส่วนแม่ของน้ำควบคุมดูแลโลกลอยฟ้า เรไรลองถามน้ำดูว่าทำไมไม่สร้างตัวละครอีกตัวมาเล่นและปล่อยให้ระบบควบคุมตัวละครแทนแต่สุดท้ายน้ำก็บอกว่าทำไม่ได้เพราะบางเื่เอไอไม่สามารถตัดสินใจได้ และอีกอย่างถ้าทำอย่างนั้นค่าขนมเดือนนี้ก็อด
‘... อายุเท่าไหร่แล้วยะยัยน้ำ!’
…
“เฮ้อ... เรียบร้อยซะที” เสียงทุ้มของเรไรเอ่ยขึ้น ร่างโปร่งบิดตัวเล็กน้อยมองดูรอบ ๆ ห้อง จากนั้นจึงเดินไปนั่งพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย
หลังจากกลับมาจากงานฉลอง หญิงสาวรีบเดินทางกลับบ้านทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ งานที่ค้างคา เช็คดูความปลอดภัยของบ้าน แล้วจึงเข้ามายังห้องนอนเพื่อพักก่อนที่สายตาจะเหลือมองแคปซูลเชื่อมเข้าระบบในห้อง
‘คนอื่นเชื่อมต่อเข้าระบบแค่สวมแว่นตาแต่ฉันมาซะเป็ที่นอนเลย’ คิดแล้วก็เศร้า ข้อดีของเ้าแคปซูลไข่นี้คือระบบฟื้นฟูร่างกายที่ใช้ได้นานขึ้นกับไม่พังแต่ข้อเสียคือไม่สามารถนำไปใช้นอกสถานที่ได้และเกะกะมาก แต่... ก็ยังดีกว่าไม่มีใช้ละนะ
เรไรนั่งพักสักพักแล้วจึงลุกเดินไปปิดไฟห้องในความมืดมีเพียงแคปซูลไข่ที่ส่องสว่างเป็สีฟ้า เธอขยับร่างที่อยู่ในชุดนอนสีขาวเข้าไปนอนด้านในซึ่งเป็เตียงที่นุ่มเกินคาดแอร์ด้านในเย็นสบายสร้างความผ่อนคลายได้เป็อย่างดี เธอไม่ลืมหยิบนาฬิกาข้อมือสื่อสารขึ้นเชื่อมเข้ากับระบบก่อนเป็อันดับแรกจากนั้นหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อเข้าที่เหมือนหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมลงศีรษะมีเสียงดังแก๊กเกิดขึ้นแสดงว่าหมวกได้ล็อกเพื่อป้องกันไม่ให้หลุดเรียบร้อยแล้ว
'ตอนนี้เป็เวลาสี่ทุ่ม งั้นก็...เชื่อมสักสิบชั่วโมงในโลกจริงละกัน'คิดไปกดปุ่มตั้งเวลาไป เมื่อเสียบชิปเกมแลนนิก้าแสงสีฟ้ากะพริบบ่งบอกถึงการโหลดข้อมูล
-คุณเรไร จะเข้าระบบลิ้งก์ หรือเข้าเกมแลนนิก้าคะ?- เสียงแหลมสูงของน้ำดังขึ้น ใช่แล้วเพื่อนเธอเล่นเอาเสียงตัวเองเป็เสียงระบบ!
“...” นิ่งคิดชั่วครู่ จะมีอะไรที่เธอต้องทำที่ลิงค์ในเมื่อเข้าเกมก็ทำได้เหมือนกัน อีกอย่าง เธออยากเข้าเกมใจจะขาดแล้ว!
“เข้าเกมแลนนิก้า” พูดจบแสงรอบ ๆ ตัวเธอกลายเป็สีขาวจ้าร่างของเธอเบาขึ้น ดวงตาค่อยๆปิดลงพร้อมกับฝาเครื่องแคปซูลที่ค่อยๆเลื่อนลงมาปิดจนสนิท
...
สติของเรไรดับวูบไปพักใหญ่ก่อนที่จะรับรู้อะไรบางอย่าง
ความรู้สึกแรกคือความเชื่องช้าและหน่วงเพียงชั่วครู่ก็ััได้ถึงลมที่ปะทะหน้า สายลมพัดม้วนตัวอยู่รอบๆตัวเธออย่างอ้อยอิ่งพอมองไปรอบๆก็ต้องใเมื่อพบว่าตัวเองยืนอยู่บนปุยเมฆที่ใหญ่และกว้างจนไม่เห็นจุดสิ้นสุด
‘ที่นี่ที่ไหนนะ? ที่นี่คือ...อ๋อใช่แล้ว! เกมแลนนิก้า!’ ได้สติแล้วเรไรลืมตาทันที
-ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกมแลน คุณเรไรมินตราภพ รหัสชิป100115484 สถานะเครื่องปกติ กรุณาตั้งชื่อตัวละคร หรือจะให้ทางระบบสุ่มให้ก็ได้ค่ะ- เสียงของยัยน้ำดังขึ้นอีกครั้งนี่ยัยนั่นเอาเสียงตัวเองตามหลอกหลอนถึงในเกมเลยเหรอเนี่ย
“สุ่มค่ะ” ไม่ต้องคิดอะไรเลย ด้วยความที่เกมนี้เปิดตัวมานานชื่อปกติคงโดนใช่ไปหมดแล้ว เธอี้เีจะต้องมาไล่ชื่อไปเรื่อยๆละนะ
-เรมินไรชื่อนี้ใช้ได้ กรุณายืนยัน- เสียงระบบดังอีกครั้ง
“ยืนยัน”พูดออกไปในใจก็คิดว่าระบบมันเล่นง่ายดี แค่เอาชื่อกับนามสกุลมาผสมกันเนี่ยก็ได้แต่หัวเราะในใจเบาๆ
-สวัสดีค่ะ คุณเรมินไร จากนี้เป็การปรับรูปร่างหน้าตา สามารถปรับได้30%-ระบบแจ้งจบ ก็มีกระจกขอบทองบานใหญ่ดูหรูหราโผล่ขึ้นมาตรงหน้าสะท้อนเห็นร่างของตัวเองกำลังสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นอยู่
เรไรขยับตัวไปมา สายตาเหลือบมองด้านข้างกระจกซึ่งมีปุ่มให้กดเลือกปรับเปลี่ยนเยอะจนงงไปหมดแต่... ‘นี่ละ!คือสิ่งที่ฉันปรารถนา!!!’ กู่ร้องในใจด้วยน้ำตาในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง เกมเกิมอะไรเธอไม่สนขอเปลี่ยนตัวเองให้เป็สาวน้อยน่ารักก่อนละโว้ย
อย่างแรก เรไรปรับหน้าให้เล็กลงเพิ่มความหวานให้กับใบหน้า ดึงผมให้ยาวถึงกลางหลัง ถึงตรงนี้ก็ใช่ไป10%แล้ว เหลือ20% เธอตัดสินใจเอาลงหน้าอกจนหมด
ดันหน้าอกตัวเองที่อึ๋มขึ้นอยากพอใจหนึ่งรอบหมุนตัวสามที แล้วจัดการกดยืนยันอย่างอารมณ์ดีสุดๆ
-ขออภัยค่ะ ระบบไม่สามารถปรับรูปร่างหน้าตาตามที่ท่าน้าได้กรุณาลองใหม่อีกครั้ง-
“...”
‘โอเค ฉันเข้าใจ ได้อ่านบทความถึงเกมออนไลน์โบราณแล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ เช่นจัดเต็มตัวละครแล้วไม่สำเร็จเนี่ย ...คงเหมือนกันแหละ เอาใหม่ ๆ’ เหมือนเรไรยังคงมองโลกในแง่ดี คราวนี้เธอไม่คิดอะไรมากปรับแค่ผมให้ยาวถึงหลัง ที่เหลือลงหน้าอกแทนแล้วกดยืนยันอีกครั้ง
-ขออภัยค่ะ ระบบไม่สามารถปรับรูปร่างหน้าตาตามที่ท่าน้าได้กรุณาลองใหม่ค่ะ-
“...” หึ!คิดว่าเรไรคนนี้จะยอมแพ้งั้นเหรอ !!!!
-ขออภัยค่ะ ระบบไม่สามารถปรับรูปร่างหน้าตาตามที่ท่าน้าได้กรุณาลองใหม่ค่ะ-
“...”
-ขออภัยค่ะ ระบบไม่สามารถปรับรูปร่างหน้าตาตามที่ท่าน้าได้กรุณาลองใหม่ค่ะ-
“...”
-ขออภัยค่ะระบบไม่สามารถปรับรูปร่างหน้าตาตามที่ท่าน้าได้ กรุณาลองใหม่ค่ะ-
…
…
‘หือ? เดี๋ยวนะ นี่มันรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย?’ เรไรเริ่มมีสีหน้ามึนงงเธอปรับแต่งรูปร่างเยอะไปหน่อย ถึงมันก็สนุก แต่ตอนนี้ก็ชักจะหงุดหงิด!
-คุณ้าจะใช้รูปร่างหน้าตาเดิมของคุณหรือไม่- ระบบถามขึ้นหลังจากที่เรไรพยายามอยู่หลายต่อหลายครั้ง
‘...ให้ตายเหอะ!ความอดทนฉันมีจำกัดนะโว้ย!!!’
“เออ!” กระแทกเสียงด้วยอารมณ์ที่ปรี๊ดสุดๆจะบ้าตาย เนี่ยนะ เกมแลนนิก้าที่มีระบบที่ดีที่สุดในจักรวาล!
-ประมวลผล ระบบกำลังสุ่ม-
... สุ่ม?
-เสร็จสิ้นการสุ่มคุณเรมินไร้าทราบข้อมูลเกมก่อนเลือกเมืองเกิดหรือไม่-
ห๊ะ!
“เดี๋ยว...” ยังไม่ทันได้ส่องกระจกดูหนังหน้าตัวเองกระจกก็หายไปแล้วความรู้สึกวูบไปเลยเมื่อรู้ว่าหน้าอกของตัวเองเท่าเดิม กับผมที่ยาวขึ้นเล็กน้อย
“เดี๋ยวสิ!ขอดูกระจกก่อน! ไม่... ไม่นะ ไอ้ระบบบ้า ไอ้ระบบเฮงซวย!”โวยวายอยู่กับระบบที่ไม่เห็นตัวตนจนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะบ้าใช่ บ้า บ้าที่สุด!
-คุณเรมินไร้าทราบข้อมูลเกมก่อนเลือกเมืองเกิดหรือไม่-ระบบถามคำถามเดิมอีกครั้ง
“เอ่อ!” ตอนนี้หญิงสาวหมดอารมณ์จะเถียงกับระบบแล้วเธอนั่งรอมันบอกข้อมูลอย่างใจเย็น ‘เย็นไว้เรไร เย็นไว้...’
5 นาทีผ่านไป
“...”
ไหนฟะข้อมูล ยืนนิ่งอย่างคนไร้ิญญาบอกเลยว่า ณ ตอนนี้ชักไม่อยากเล่นเกมนี้แล้ว สงสัยเกมจะมีปัญหาอย่างแรง คิดแล้วก็จัดการหาปุ่มออกจากระบบแล้วกดปุ่มนั้นทันที
-ขออภัย เนื่องจากระบบเกิดเหตุขัดข้องไม่สามารถออกจากระบบได้ ทางระบบจะสุ่มคุณไปเกิดยังเมืองที่ดีที่สุด-
...อะไรนะ!? “เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ!” ความรู้สึกมากมายถ้าโถมเข้ามาเรไระโดังลั่น แต่ไม่ทันที่จะประท้วงอะไรอยู่ๆร่างเธอก็ค่อยๆลอยขึ้นช้าๆเหมือนไร้แรงโน้มถ่วงจากนั้นกลับดิ่งร่วงลงเหมือนตกจากที่สูงทันที
“แว๊ก!”
-ขอให้โชคดี- แล้วทิ้งท้ายด้วยเสียงระบบบอกเอ่ยลาหญิงสาวผู้ร่วงลงสู่ความเวิ้งว้าง
“อ๊าก!ยัยน้ำ ไม่ต้องมาโชคดงโชคดี ไอ้เกมบ้า ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย!” เรไรเริ่มสติแตก เมื่อมองลงไปด้านจากความว่างเปล่าค่อยๆเผยให้เห็นบางสิ่งบางอย่าง
ทะเลทราย?
มองดูด้านล่างด้วยความตื่นตระหนก หน้าเธอซีดจนไม่มีเสียงแต่
ติ๊ดๆ...ๆ
อยู่ ๆ เสียงข้อความบางอย่างก็ดังข้างหูแทบไม่มีสติที่จะไปสนมัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สน... กลับมีข้อความลอยขึ้นมาตรงหน้าให้ฉันอ่านเพื่อความสุนทรีย์ในการชมวิวทะเลทรายที่แสนร้อนระอุ
‘อย่าลืม…ผมจะรอที่ใต้ต้นเมเปิ้ล จากลักซ์ 22:45น.’
“...”
‘เออ! รอให้ตายอยู่ใต้ต้นนั้นไปเหอะ!’
...
2K
