ผมนั่งมองร่างบางที่ตอนนี้กำลังตักอาหารเข้าปากแถมยังเคี้ยวท่าทางน่าอร่อย ผมรู้แหละว่านอกจากข้าวมันไก่ทอดแล้ว ผัดผักรวมมิตรก็เป็นอีกอย่างที่เธอชอบมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะชอบขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ระหว่างที่นั่งรถมาเธอมีสีหน้าที่เป็นกังวลอยู่ไม่น้อย แต่พอมาถึงทะเลเท่านั้นแหละ สีหน้าที่เคร่งเครียดกลับหายไป เธอดูเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยทีเดียว นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สร้างความประหลาดใจให้ผม นอกจากการที่เธอเป็นนักกีฬาแล้ว ใครจะคิดว่าคนรูปร่างแลดูบอบบางแบบนี้จะชื่นชอบการเล่นกีฬาแบบจริงจัง
" มาถึงทะเลแต่สั่งผัดผักอ่ะนะ " ผมว่าพลางตักผัดผักของโปรดใส่จานให้เธอ
" ก็มันอร่อยนี่ ร้านนี้เค้าก็ทำอร่อยดีนะ นอกจากร้านป้าที่คณะวิศวะฯ แล้วร้านนี้ก็ถือว่าทำอร่อยใกล้เคียงกับฝีมือแม่พิชเลยล่ะ " เธอว่าพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก
" อ่ะ..อร่อยก็กินเยอะๆ "
" วินก็กินด้วยซิ แกะให้พิชอย่างเดียวตัวเองยังไม่ได้กินสักคำเลย ม่ะ พิชทำให้ " เธอว่าพลางตักผัดผักลงใส่ช้อนของผมแถมมีกุ้งที่ผมเป็นคนแกะใส่จานให้เธอวางด้านบนอีกด้วย
" มือเลอะอ่ะ ป้อนหน่อยสิ " ผมพูดพร้อมกับส่งสายตาขอร้องเธอ
" เห็นแก่ที่วินแกะกุ้งให้นะนี่ อ่ะ...." เธอว่าพร้อมกับยกช้อนมาใส่ปากของผม
" อร่อยจริงๆด้วย " ผมว่า
" วินรู้มั้ย นานหลายปีแล้วที่พิชไม่ได้มาเที่ยวทะเลแบบนี้ ก่อนหน้านี้ทุกปีพ่อกับแม่จะพาพิชมาอย่างน้อยก็ปีละครั้ง แต่หลังๆมานี่พ่อกับแม่งานยุ่งมาก เลยอดอ่ะ " เธอว่าพร้อมกับทำหน้าเศร้า
" ไม่เป็นไรต่อจากนี้ถ้าพิชอยากไปไหน อยากทำอะไร บอกวิน วินจะอยู่ข้างๆพิชเอง พิชไม่ต้องกลัวเรื่องฐานะอะไรทั้งนั้น วินไม่เคยรังเกียจ " ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ครอบครัวของเธอคงลำบากพ่อกับแม่ถึงงานยุ่งแบบนี้
" วินว่าอะไรนะ พิชไม่เข้าใจ "
" ก็วินกำลังบอกว่า ....." ติ๊ดดดดดด ๆ ผมล้วงมือหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับกดรับสาย
" ครับ " ผมกดรับสายของคนที่โทรเข้ามา
" มีเรื่องดีๆไม่เห็นเล่าให้แม่ฟังบ้างเลย " ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส
" ก็กะจะพาไปเซอร์ไพรส์หน่ะครับ ไม่คิดว่าคุณป้าจะมาเจอซะก่อน " ผมเอ่ยบอกท่านพร้อมกับถอนหายใจเสียงดัง
" งานนี้ดูท่าว่าสุดหล่อของแม่จะเจองานหินเข้าแล้วล่ะ เมื่อเช้าพอกลับถึงบ้านคุณป้าหน้าเครียดเชียว "
" คุณแม่ว่าผมควรทำยังไงดีครับ "
" พามาบ้านเราสิ แม่อยากเจอ มาเสาร์หน้าเลยนะ "
" โธ่ !!!.... แม่ครับ แล้วเรื่องคุณป้าจะว่าไงครับ "
" ก็ไม่ไง...ถ้าวินมั่นใจในตัวเธอ วินจะกลัวอะไรล่ะลูก " คำตอบของแม่ทำให้ความเครียดของผมบรรเทาเบาบางลง ผมมั่นใจในตัวพิช ถ้าใครได้รู้จักนิสัยของเธอ ได้เห็นตัวตนในแบบที่เธอเป็นก็ต้องหลงรักเธอเหมือนกับผมแน่ๆ
" รักแม่นะครับ "
" แล้วเจอกันที่บ้านเสาร์หน้านะจ๊ะ "
,,,,,,,===,,,,,,,,,,===,,,,,,,,,,
" วันเสาร์หน้านี้ไปบ้านวินกันนะ " ร่างสูงตรงหน้าเอ่ยบอกฉัน
" เอ่อ..จะดีเหรอ " ฉันพูดเบาๆออกไปอย่างหวั่นๆ ก็เมื่อเช้าพึ่งเจอคุณป้าของคนตรงหน้าไป ฉันยังใจเต้นตุ๊บตั๊บไม่หายเลย เกิดมายังไม่เคยถูกมองด้วยสายตาที่ดูรังเกียจแบบนั้นเลย
" ดีซิ..แม่วินบอกเองเลยนะว่าอยากเจอว่าที่ลูกสะใภ้"
" ก็เมื่อเช้าคุณป้ายังยอกว่าาา "
" นั่นมันคุณป้า ... แม่วินอ่ะใจดี " เขาพูดพร้อมกับเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้
หลังจากที่กินข้าวเสร็จเราสองคนก็เดินเที่ยว แวะตามร้านต่างๆที่ตั้งอยู่ริมทะเล ตกเย็นเขาพาฉันมานั่งที่ริมชายหาด ตรงที่ที่เราสองคนนั่งดูเหมือนจะเป็นที่ส่วนบุคคลนะ แม้มองดูแล้วจะอยู่ในส่วนของโรงแรม แต่ก็ไม่มีใครเดินไปเดินมา ไม่เหมือนโซนอื่นๆที่ฉันเดินผ่าน
:
:
แอดดดดด..... ฉันแตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้ามาในห้องของตัวเอง หลังจากที่เขาและฉันกินข้าวเย็นเสร็จ เราสองคนก็แวะเดินที่ริมชายหาดอีกครั้งก่อนที่เขาจะขับรถมาส่งฉันที่คอนโด
" ว่าไงจ๊ะคนสวย มานี่เลย มาให้ตีซะดีๆ แอบไปเที่ยวกันสองคนได้ไง ไม่ชวนพวกชั้นไปด้วย " ฉันหันไปตามเสียงที่เอ่ยทักหลังจากเดินเข้ามาในห้อง นิวกำลังนอนเล่นโทรศัพท์โดยเอาหัวหนุนบนตักชมพูอยู่ ฉันเองเห็นภาพนี้แล้วก็ยังไม่ชินสักเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ที่รู้จักนิวมาก็เห็นแต่ภาพทั้งสองทะเลาะกันตลอด
" แกกกก..." ฉันเอ่ยลากเสียงยาวเรียกชมพู พร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาเล็กอีกด้านของขมพู
" เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น ทำไมแกทำหน้าอย่างนั้น " ชมพูเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย พร้อมกับนิวเองก็ลุกขึ้นนั่งเพื่อฟังคำตอบจากฉัน
" เมื่อเช้าคุณป้าของวินมาที่คอนโด แล้วเจอชั้นเข้าพอดี "
" แล้วไง"
" ท่านทำหน้าเหมือนไม่พอใจชั้น อีกอย่างเสาร์ที่หน้านี้แม่วินชวนชั้นไปกินข้าวที่บ้าน ชั้น เอ่อ...ชั้น "
" ชั้นอะไร ? แกจะกลัวอะไร แม่ไอ้วินอ่ะ..ใจดีจะตาย ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ " ชมพูว่า
" แต่ป้ามันนี่ก็เอาเรื่องอยู่นะ " นิวเอ่ยขึ้น
" เอาเรื่องยังไง... ชั้นก็ไม่เห็นท่านจะมีอะไร ไปบ้านไอ้วินทีไร ท่านก็พูดดีนะ " ชมพูเอ่ยท้วงนิว
" พูดไม่ถูกอ่ะ...รู้แค่ว่าถ้าท่านพูดอะไร ทำอะไรส่วนใหญ่คนในบ้านจะไม่ขัดใจท่านหรอก " นิวว่า
โอ้ยยยย!!!! เสียงนิวร้องลั่นหลังจากโดนฝ่ามือของชมพูฟาดเข้าที่กลางหลัง
" ตีมาได้ เค้าเจ็บนะ "
" ก็แกจะพูดให้พิชมันไม่สบายใจทำไมเนี้ย " ชมพูเอ่ยขึ้น
" ก็เค้าพูดเรื่องจริงอ่ะ "
" ไม่ต้องไปฟังไอ้นิวหรอกพิช แกไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น " ชมพูพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับหัวของฉันและโยกไปโยกมาเพื่อปลอบใจ โชคดีที่ฉันมีชมพูอยู่ข้างๆตั้งแต่เล็กจนโต ชมพูจะเข้มแข็งกว่าฉันมาก เวลาฉันมีเรื่องไม่สบายใจก็มีชมพูนี่แหละที่คอยอยู่ข้างๆ
:
:
:
" หน้าเครียดเชียว...ทำใจให้สบาย...ที่บ้านวินหน่ะ ใจดีทุกคน อีกอย่างวินก็อยู่นี่ วินไม่ให้ใครมาทำอะไรพิชหรอก " ร่างสูงที่กำลังขับรถอยู่หันมามองดูฉันแป็บนึงเขาก็หันหน้ากลับไปมองเส้นทางที่เราสองคนกำลังมุ่งหน้าไป
วันนี้เป็นวันเสาร์ ใช่แล้วล่ะ...เราสองคนกำลังไปที่บ้านของกวินตามที่ได้นัดกับคุณแม่ของเขาไว้ หลังจากไปรับฉันที่คอนโดเราแวะซื้อวุ้นกะทิที่เป็นร้านชื่อดัง กวินบอกว่าวุ้นร้านนี้ทุกคนในบ้านของเขาชอบกินมาก
" ป่ะ เข้าบ้านกันเถอะ " เขาเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งซึ่งภายนอกรอบๆตัวบ้านถูกตกแต่งด้วยพันธุ์ไม้นานานาชนิด แถมดอกไม้ก็หลากสีสัน ฉันยืนมองไปรอบๆบ้านอยู่สักพักจนรู้สึกถึงมืออุ่นๆมาจับเข้าที่มือของฉัน
" สวยใช่มั้ย แม่วินทำเองแหละ ท่านจบด้านนี้มา พอไม่ได้ทำงานเลยเอาความรู้มาลงที่บ้านหมดเลย "
" .... " ฉันส่งยิ้มแทนคำพูดให้เขา
" ว่าไงเด็กๆ มากันแล้วเหรอ " เราสองคนหันไปตามเสียงที่ได้ยินทันที
" หวัดดีครับแม่ " คนตัวสูงเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้แล้วเดินเข้าไปสวมกอดผู้หญิงตรงหน้า สวย..สวยมากจริงๆ ฉันยืนจ้องผู้หญิงตรงหน้าที่สวมกอดกับลูกชายของท่านอยู่อย่างไม่วางตา
" นี่ใครเอ่ย? หน้าตาน่ารักเชียว " ท่านผละออกจากลูกชายแล้วหันมาทางฉัน
" นี่พิชชาครับแม่ "
" พิช..นี่แม่ของวินเอง "
" สวัสดีค่ะ "
" พิช...พิชชา ชื่อเพราะจังเลยค่ะ ได้ยินชื่อจากพี่เจนตั้งนานแล้ว แม่ก็รออยู่ว่าเมื่อไหร่ลูกชายแม่จะพามาให้รู้จักสักที "
" นี่พี่เจนแอบมาเล่าให้แม่ฟังเหรอครับ อย่างงี้แม่ก็รู้มานานแล้วซิ "
" ก็ถ้ารอวิน แม่ก็คงยังไม่ได้เจอหนูพิชหรอกว่ามั้ย อีกอย่างถ้าวันนี้แม่ไม่นัดมาก็คงจะยังไม่เจอหน้าเราหรอก ป่ะหนูพิช เราเข้าบ้านดีกว่า " ท่านว่าพร้อมกับทำตาค้อนใส่ลูกชายพลางมือของท่านก็ยกขึ้นมาโอบเอวของฉันแล้วพาเดินเข้ามาภายในบ้าน
" นั่งรอตรงนี้กันก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปตั้งโต๊ะอาหารก่อน "
" เดี๋ยวหนูไปช่วยนะคะ "
"......" ท่านพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน ฉันหันไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาเองก็ยืนยิ้มให้ฉันเช่นเดียวกัน
" อาหารหน่ะเสร็จหมดแล้วล่ะลูกเหลือแค่ยกไปตั้งโต๊ะแค่นั้นแหละ " ท่านว่าพลางเดินไปหยิบชามใบใหญ่มาตักแกงเผ็ดใส่ลงไป
" ให้หนูยกไปที่โต๊ะเลยมั้ยคะ "
" ได้เลยจ๊ะคนสวย " ฉันเดินถือชามแกงใบใหญ่เข้ามาภายในห้องอาหารที่อยู่ถัดมาจากห้องครัว
" ลดาจ๋า...นี่กวินหลานชายของป้าจ้ะ รู้จักกันไว้สิจ๊ะเผื่อมีเรื่องได้ช่วยเหลือกัน " เสียงที่ทำให้ใจของฉันหวาดหวั่นดังขึ้น ใช่ล่ะ...ฉันกลัวท่าน กลัวสายตาที่ท่านมองตำหนิฉันในวันนั้น ฉันเองไม่เคยถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นมาก่อน ฉันทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน
ติดตามเป็นกำลังใจให้พิชชาของเรากันหน่อยนะคะ
*** ฝากอีบุ๊คนิยายแอบรักนะคะ ติดตามได้ที่ธัญวลัยและ mebmarket นะคะ
433
