สายตาพึงพอใจหยุดอยู่ที่ตัวหลันเฟิงอยู่นานเห็นได้ชัดว่าการเติบโตที่น่าตกตะลึงของชายหนุ่มทำให้หยางเซียวดีใจเป็อย่างยิ่ง
จนกระทั่งาุโใหญ่หยางเอ้าที่อยู่ข้างกายกระแอมดัง‘แค่ก’ ออกมาเบาๆถึงได้ทำให้เขาได้สติจากภวังค์ความดีใจ
“พวกเ้านั่งลงก่อน”หยางเซียวส่งสัญญาณให้กับหลันเฟิงพ่อลูกพลางเอ่ยปากอย่างแช่มช้า
รอจนทั้งสองนั่งลงแล้วหยางเซียวก็หยิบคัมภีร์เล็กบางเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักพลิกไปสองสามหน้าแล้วถึงได้หยุดลง
เขาบันทึกข้อมูลของหลันเฟิงลงไปอย่างง่ายดายทันใดนั้นก็ปิดคัมภีร์เล็กๆ เล่มนั้นแล้ววางกลับไปที่เดิม
หยางเซียวพลันออกคำสั่งว่า“ข้าบันทึกลงไปแทนเ้าแล้ว อีกเดี๋ยวเ้าก็ไปหาพ่อบ้านสามแล้วรับทรัพยากรที่ควรได้รับได้เลย”
หลันเฟิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า“ขอรับ”
เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า“หากไม่มีเื่อะไรอีก ข้าและท่านพ่อขอตัวก่อนขอรับ”
ทว่าไม่รอให้เขาสาวเท้าออกไปข้างหูพลันมีเสียงหยางเซียวดังขึ้น “อย่าเพิ่งรีบร้อนจากไปนักสิ”
หลันเฟิงหันมามองชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าเคร่งครัดสง่างามด้วยสีหน้าสงสัยเผยสีหน้าไม่เข้าใจออกมา
หลันเสียนหลงที่อยู่ด้านข้างเขาเองก็ประหลาดใจเล็กน้อยจึงเอ่ยถามอย่างแช่มช้าว่า“ยังมีเื่อะไรอีกหรือ”
หยางเซียวไม่ได้เอ่ยปากแต่บุ้ยปากไปทางาุโหยางเอ้าสองสามคน ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายพูด
าุโสองสามคนนั้นมองสบตากันสุดท้ายหยางเอ้าก็เอ่ยปากว่า “ให้ข้าพูดก็แล้วกัน การล่าประสบการณ์สามปีครั้งใกล้จะมาถึงแล้วตามกฎในอดีตแล้วยอดฝีมือระดับดาราที่อายุสิบห้าปีขึ้นไปและไม่มากกว่ายี่สิบปีของตำบลเฟิงล้วนมีคุณสมบัติเข้าร่วมการล่าประสบการณ์นี้อย่างแรกเราสามารถใช้โอกาสนี้ทำพิธีชะโลหิตด้วยเืสดๆ เพื่อกลายเป็ยอดฝีมือที่สามารถรับผิดชอบสิ่งต่างๆได้ด้วยตัวคนเดียว อย่างที่สองเราจะเลือกอัจฉริยะที่แท้จริงของตำบลเฟิงด้วยวิธีนี้อัจฉริยะสามอันดับแรกของทุกครั้งจะถูกสามตระกูลใหญ่อย่างพวกเราเสนอชื่อให้สำนักศึกษาเมิ่งอู่ของเมืองหงสือ”
“สำนักศึกษาเมิ่งอู่?”เมื่อได้ยินชื่อนี้ดวงตาของหลันเฟิงก็เปล่งประกาย
สำนักศึกษาเมิ่งอู่คือสำนักที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหงสือเหล่าอัจฉริยะวัยเยาว์ของตำบลและเมืองต่างๆ ที่อยู่บริเวณรอบจะมารวมตัวกันที่นี่และผู้ที่โดดเด่นได้ท่ามกลางบรรดายอดอัจฉริยะของสำนักศึกษาเมิ่งอู่นั้น ทุกความสำเร็จของพวกเขาล้วนเป็สิ่งที่น่าตกตะลึงโดยไม่มีข้อยกเว้น
ทว่าสิ่งที่ทำให้หลันเฟิงหน้ากระตุกกลับเป็เพราะหอคัมภีร์ของสำนักศึกษาเมิ่งอู่
ว่ากันว่าในหอคัมภีร์ของสำนักศึกษาเมิ่งอู่มีเศษคัมภีร์ทักษะปราณสีม่วงระดับต่ำส่วนหนึ่งสะสมอยู่!
แม้ว่าจะเป็แค่เศษของคัมภีร์แต่กลับยังคงแฝงไว้ด้วยอานุภาพที่น่าหวาดกลัวหากฝึกฝนเศษคัมภีร์นั้นได้ก็จะทำให้พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้นมหาศาลอย่างหาที่เปรียบมิได้แม้กระทั่งต่อสู้ข้ามระดับขั้นก็ไม่ใช่เื่ยาก
ที่หลันเฟิงรู้เพราะสำนักเช่นนี้มีชื่อเสียงเกรียงไกรจึงบังเอิญได้ยินมาเมื่อหลายปีก่อน
“ใช่แล้ว สำนักศึกษาเมิ่งอู่”หยางเอ้าพยักหน้าอย่างแช่มช้า ส่วนท่าทีของชายหนุ่มนั้น เขาย่อมเข้าใจดี อัจฉริยะวัยเยาว์นับไม่ถ้วนที่อยู่ในห้าเมืองเจ็ดสิบสองตำบลรอบๆจะมีผู้ใดเล่าปฏิเสธความเย้ายวนใจของสำนักศึกษาเมิ่งอู่ได้
ไม่ต้องพูดถึงชายหนุ่มอายุสิบหกปีเลยขนาดเขาที่เป็ไม้ใกล้ฝั่งยังเคารพยำเกรงสำนักในตำนานแห่งนี้เลย
เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อว่า“การล่าประสบการณ์ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนถึงจะเริ่ม ในเมื่อเ้าทะลวงระดับไอปราณกลายเป็ยอดฝีมือระดับดาราได้แล้วแน่นอนว่าย่อมมีคุณสมบัติเข้าร่วมได้ ทว่าข้ายังต้องยืนยันก่อนเ้ายินดีจะเข้าร่วมหรือไม่”
“ข้ายินดี!” คำตอบของหลันเฟิงหลุดออกมาจากปากโดยไม่ลังเลสักนิด
แต่หลันเสียนหลงที่อยู่ด้านหลังเขากลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนมีสิ่งใดอยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้ แค่มองท่าทีรอคอยของหลันเฟิงสุดท้ายก็โคลงศีรษะแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ปล่อยให้หลันเฟิงเป็คนเลือกเอง
คำตอบของชายหนุ่มไม่ได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคนหยางเอ้าพลันเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดีมาก ข้าเชื่อว่าผู้ที่กล้าเข้าร่วมการล่าประสบการณ์ความสำเร็จในภายภาคหน้าย่อมเหนือกว่าพวกที่ขี้ขลาดเ่าั้อย่างแน่นอน”
การล่าประสบการณ์ต้องอาศัยความสมัครใจทว่าตระกูลส่วนใหญ่ล้วนสนับสนุนให้คนในตระกูลเข้าร่วม แต่หากคนในตระกูลไม่สมัครตระกูลก็จะไม่บีบบังคับ
ถึงอย่างไรเสียการล่าประสบการณ์ก็อันตรายมากแม้จะเป็ยอดฝีมือระดับดาราก็อาจจะกลับมาไม่ครบสามสิบสอง
ในการล่าประสบการณ์ทุกครั้งจะสูญเสียอัจฉริยะรุ่นเยาว์ไปสองสามคนและมีอีกยี่สิบสามสิบคนที่ได้าแกลับมา
หลังจากที่ยืนยันเื่นี้แล้วหยางเอ้าก็เอ่ยกับชายหนุ่มว่า “เ้ากลับไปเตรียมตัวเถอะอีกหนึ่งเดือนพวกเราจะส่งคนไปแจ้งเ้า ยามนั้นข้าและาุโรองจะเป็คนพาพวกเ้าไปด้วยตัวเอง”
หลันเฟิงคารวะทุกคนในเรือนอย่างมีมารยาท“ชนรุ่นหลังขอตัวลาขอรับ!”
หลันเสียนหลงเองก็พยักหน้าให้ทุกคนแล้วออกไปพร้อมกับหลันเฟิง
หลังจากที่ทั้งสองจากไปหยางเอ้าก็กล่าวชื่นชมพลางยิ้ม “ไม่เลว ทั้งที่ประสบความสำเร็จขนาดนี้แต่กลับไม่หยิ่งยโส ยังคงถ่อมตัวและสุภาพทุกการกระทำและคำพูด ข้าชอบเด็กผู้นี้”
“ความสำเร็จในภายภาคหน้าของเขาเกรงว่าคงเหนือกว่ากวงเอ๋อร์”แม้ว่าจะไม่อยากเชื่อ แต่าุโรองหยางเจิ้นกลับจำใจต้องยอมรับในจุดนี้
พอโยนความขัดแย้งก่อนหน้าทิ้งไปเขาก็ชื่นชมหลันเฟิงเป็อย่างมาก อายุน้อยแค่นี้ก็มาอยู่ในระดับนี้ได้แล้วอนาคตจะต้องเป็คนที่มีความทะเยอทะยานมากแน่ๆ
แต่เมื่อคิดเช่นนี้เขาก็รู้สึกกังวลอย่างอดไม่ได้ ภายใต้เงาดำของชายหนุ่มผู้นี้เกรงว่าบุตรชายของตนคงต้องทุกข์ทรมานไม่น้อย
พ่อบ้านรองท่านลุงฝูยิ่งไม่ปกปิดว่าตนเองชอบเด็กคนนี้เลยสักนิด“เ้าเด็กนี่ช่างรู้ความยิ่งนัก”
พ่อบ้านใหญ่อย่างท่านลุงเหลียงเองก็ถอนหายใจออกมาเบาๆเฮือกหนึ่ง เขาชื่นชมหลันเฟิงเช่นกัน แต่แววตากลับเผยแววเสียดายออกมา “น่าเสียดายหากไม่มีอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน บางทีอันดับหนึ่งในการล่าประสบการณ์ครั้งนี้คงจะเป็เด็กคนนี้แต่ยามนี้...”
เมื่อได้ยิน ทุกคนก็เงียบขรึมไป
เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดคิดว่าผู้ที่เพิ่งทะลวงระดับไอปราณตะติดหนึ่งในสามของงานล่าสัตว์ท่ามกลางยอดฝีมือขั้นดาราได้
ในสายตาของทุกคนหลันเฟิงเข้าร่วมการล่าประสบการณ์ครั้งนี้ก็เพื่อสั่งสมประสบการณ์เท่านั้นเพื่อเตรียมตัวในการล่าประสบการณ์ครั้งต่อไป
ถึงอย่างไรเสียหลันเฟิงในยามนี้ก็เพิ่งอายุสิบหกปีหลังจากนี้อีกสามปีเขาก็เพิ่งอายุสิบเก้าปี ยังคงมีคุณสมบัติในการเข้าร่วมการล่าประสบการณ์
การล่าประสบการณ์หลังจากนี้สามปีถึงจะเป็ใต้หล้าของหลันเฟิง
การล่าประสบการณ์ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าหลันเฟิงยังไม่ถึงมาตรฐานอย่างน้อยก็ในสายตาคนนอก
ต้องบอกว่านี่เป็เื่น่าเสียดายจริงๆถึงอย่างไรเสียหากไม่มีอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน หลันเฟิงคงถูกแนะนำชื่อไปที่สำนักศึกษาเมิ่งอู่ในอายุสิบหกปีแล้วแม้แต่ในสำนักเมิ่งอู่เอง อัฉริยะวัยเยาว์เช่นนี้ก็ถือเป็สิ่งที่หายากเช่นกัน
รอยยิ้มจางๆประดับอยู่บนใบหน้า หยางเซียวชักสายตากลับมาอย่างแช่มช้ามองรอบด้านรอบหนึ่งแล้วโบกมือเล็กน้อยก่อนเอ่ยกับทุกคนว่า “เอาล่ะๆ เื่ของหลันเฟิงค่อยคุยกันยามว่างก็แล้วกันยามนี้ต้องจัดการเื่สำคัญก่อน”
หยางเซียวมองทุกคนที่ยุ่งกับงานอีกครั้งมุมปากก็หยักรอยยิ้มจางๆ
ท่าทางของเขาเหมือนจะมองแตกต่างจากทุกคน
ยามที่ลานชุมนุมเงียบสงัดลงอีกครั้งหลันเฟิงสองพ่อลูกก็มารับเงินและวัตุดิบปรุงยาหายากที่พ่อบ้านสามแล้วจากนั้นก็กลับไปที่เรือนหมายเลขสอง
“เ้าพักผ่อนเถอะพ่อจะไปเตรียมอาหารเย็นชุดใหญ่ให้ มาฉลองกันหน่อย” หลันเสียนหลงหันกายเดินเข้าไปในครัวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
หลันเฟิงมองเงาร่างของบิดาที่จากไปแล้วฉงนเล็กน้อยแม้ว่าบิดาจะซ่อนมันไว้เป็อย่างดี แต่เขาก็ยังััได้ถึงความแปลกประหลาดเล็กๆเหมือนท่านพ่อจะมีเื่อะไรในใจ
ขบคิดสักพักหลันเฟิงก็ยังไม่เข้าใจสุดท้ายก็ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ แล้วเดินเอาเงินและวัตถุดิบปรุงยาไปเก็บไว้ในห้อง แล้วถึงได้เดินออกจากห้องไปนั่งสมาธิในลาน ถือโอกาสที่ท้องฟ้ายังไม่มืดฝึกฝนอีกสักประเดี๋ยว
หนึ่งเดือนจะบอกว่ายาวนานก็ยาวนานจะบอกว่าสั้นก็แสนสั้น หากอยากติดอันดับดีๆในการล่าประสบการณ์ก็ต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อเสียหน่อย
แน่นอนว่าหากปลุกิญญาศาสตราก้านเจี้ยงให้ตื่นขึ้นได้ใน่เวลานี้ก็ยิ่งเป็สิ่งที่ดีกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
“ข้าััลวดลายได้มากขึ้นเรื่อยๆแล้ว บางทีอีกไม่นานข้าก็คงััลวดลายทั้งหมดบนเหล็กก้อนได้ ยามนั้นก็จะเริ่มทดลองตีเหล็กได้แล้ว”หลันเฟิงเอ่ยพึมพำด้วยเสียงแ่เบา
ทุกอย่างที่เขาทำในยามนี้ล้วนเพื่อเตรียมตัวตีเหล็ก
รอให้เวลานั้นมาถึงบางทีเขาที่เป็ช่างตีเหล็กงูๆ ปลาๆ อาจจะกลายเป็ช่างตีเหล็กที่แท้จริงก็ได้!
และวันนั้นก็น่าจะอีกไม่ไกล
ยามที่เขาสงบอารมณ์ได้สิ่งของรอบด้านก็รางเลือนไป ลวดลายไร้รูปร่างบนเหล็กก้อนก็ค่อยๆปรากฏภายใต้พลังการรับรู้ทางจิติญญาของหลันเฟิง
ลวดลายเหล่านี้ดูราวกับมีชีวิตมีความรู้สึกของตนเอง พวกมันตัดสลับและพุ่งผ่านบนเหล็กก้อนไปมาเหมือนกับปีศาจตัวน้อยที่ซุกซนมักจะเล่มซ่อนหากับหลันเฟิงอยู่เสมอ
ทว่าพอหลันเฟิงเข้าสู่สภาวะละเอียดอ่อนหลายครั้งมากขึ้นและคุ้นชินมากขึ้นเรื่อยๆเขาก็กลายเป็ผู้ชนะในเกมซ่อนหานี้แล้ว
ณ ห้องครัว
เงาร่างจางๆสายหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น กำลังจ้องอยู่บนเรือนร่างของชายหนุ่ม
สีหน้าของหลันเสียนหลงสลับซับซ้อนเขาอยากบอกหลันเฟิงว่าอย่าเข้าร่วมการล่าประสบการณ์ แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปาก
หากทำได้เขาก็อยากให้บุตรชายของตนเติบโตอยู่ภายในเรือนที่อบอุ่นไม่ต้องไปเผชิญลมฝนภายนอกใดๆ
เพราะหลันเฟิงเผชิญกับความทุกข์ทรมานมามากกว่าที่คนในวัยเดียวกันต้องเจอแล้วไหล่เล็กๆ คู่นั้นแบกรับความกดดันมามากเกินไปแล้ว
ทุกครั้งที่คิดถึงสิ่งที่หลันเฟิงเผชิญมาหลันเสียนหลงก็รู้สึกละอายใจ
ในฐานะบิดา เขากลับทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่นให้กับความไร้ความสามารถของตนเองเท่านั้น
หลังจากเงียบขรึมไปเนิ่นนานหลันเสียนหลงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เฮือกหนึ่งพยายามโคลงศีรษะชักจูงตนเองว่าต้องเชื่อมั่นในบุตรชาย เขาเป็อัจฉริยะ ไม่มีทางถูกแรงกดดันภายนอกทำลายหรอกตนควรภูมิใจในตัวเขาสิ ไม่ใช่เป็ตัวถ่วง
“ถงเอ๋อร์ข้าขอโทษ ตอนนั้นข้าช่วยเ้าไว้ไม่ได้ยามนี้ก็ยังปล่อยให้ลูกของเราต้องเผชิญกับความยากลำบากอีก ข้ามันไร้ค่ายิ่งนัก” เขากำหมัดแน่นสีหน้าสุขุมค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยการโทษตนเองและความเ็ปเกิดเป็เส้นเืปูดโปนสองสามเส้นบนใบหน้า
939
