ตอนที่ 20 การสนทนากับบิดา
เหว่ยหลิงหายใจหอบแต่รู้สึกภูมิใจ “ข้ารู้สึกขอบใจเ้าหยางจิ้น ข้าหวังว่าเราจะสามารถเรียนรู้และพัฒนาความสามารถของเราได้ต่อไป”
ยามเย็นในสถาบันหลงหยวน หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดจบลง บรรยากาศในสนามฝึกซ้อมเริ่มเงียบสงบลง แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องสว่างผ่านต้นไม้สูงใหญ่ สร้างลำแสงสีทองที่ตกกระทบพื้นหญ้าและใบไม้ที่ร่วงลงมาจากต้น นักเรียนทุกคนที่ชมการต่อสู้ต่างรู้สึกถึงความสำเร็จและความภาคภูมิใจในตัวเหว่ยหลิง
เหว่ยหลิงยืนอยู่กลางสนาม สายตาของทุกคนมองมาที่เขาด้วยความชื่นชมและยอมรับ ซ่งหลินเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น “เหว่ยหลิง เ้าเก่งมาก ข้าภูมิใจในตัวเ้า”
เหว่ยหลิงหายใจหอบเล็กน้อย แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ “ขอบใจเ้าซ่งหลิน ข้ารู้สึกว่าข้าได้พิสูจน์ตนเองและความสามารถของข้า”
ทันใดนั้น เสียงปรบมือดังขึ้น นักเรียนทุกคนเริ่มปรบมือให้กับเหว่ยหลิง เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อยๆ เป็สัญญาณของการยอมรับและการชื่นชมในความสามารถของเขา
อาจารย์หวังชางเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น “เหว่ยหลิง เ้าได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและความพยายาม ข้าภูมิใจในตัวเ้ามาก เ้าพิสูจน์ให้เห็นว่าเ้ามีความสามารถและจิตใจที่แข็งแกร่ง”
เหว่ยหลิงยิ้มและโค้งคำนับ “ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้ารู้สึกขอบคุณสำหรับคำแนะนำและการสนับสนุนของท่าน”
หลิวหยาก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เหว่ยหลิง ข้ารู้สึกภูมิใจในตัวเ้ามาก ข้ารู้ว่าเ้ามีความสามารถและความมุ่งมั่น เ้าทำให้ทุกคนเห็นถึงความพยายามของเ้า”
เหว่ยหลิงมองไปที่หลิวหยาด้วยความขอบคุณ “ขอบใจเ้าหลิวหยา ข้ารู้สึกว่าการที่มีเ้าคอยอยู่ข้างๆ ทำให้ข้ามีกำลังใจและความมั่นใจมากขึ้น”
บรรยากาศในสนามฝึกซ้อมเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสามัคคี นักเรียนทุกคนเข้ามาร่วมกันแสดงความยินดีกับเหว่ยหลิงและซ่งหลิน พวกเขาต่างรู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็การพิสูจน์ความสามารถของเหว่ยหลิง แต่ยังเป็การเสริมสร้างความสัมพันธ์และความเข้าใจระหว่างนักเรียนทุกคน
“เหว่ยหลิง เ้าคือแรงบันดาลใจให้กับพวกเรา ข้ารู้สึกว่าพวกเราทุกคนสามารถเรียนรู้จากความมุ่งมั่นและความพยายามของเ้า” นักเรียนคนหนึ่งพูดขึ้น
“ข้าหวังว่าเราจะสามารถพัฒนาความสามารถของเราและฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน” เหว่ยหลิงตอบด้วยรอยยิ้ม
การยอมรับและความสำเร็จที่เหว่ยหลิงได้รับในครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็การยืนยันความสามารถของเขา แต่ยังเป็การสร้างความมั่นใจและแรงบันดาลใจให้กับนักเรียนทุกคนในการพัฒนาตนเองและเผชิญหน้ากับความท้าทายต่อไปในอนาคต
บรรยากาศยามเย็นในสถาบันหลงหยวนเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง นักเรียนทุกคนต่างรู้สึกถึงความสามัคคีและความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น การยอมรับและความสำเร็จของเหว่ยหลิงเป็สิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกภาคภูมิใจและมีกำลังใจในการเดินหน้าต่อไป
ยามเย็นที่เงียบสงบในคฤหาสน์ของตระกูลหยาง แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างกระจกใสเป็ลำแสงทองสาดส่องลงบนพื้นหินขัดสะอาดสะอ้าน ภายในห้องทำงานกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารการทหารและแผนที่ที่กระจายอยู่บนโต๊ะ บิดาของหยางจิ้นนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและความตั้งใจ
หยางจิ้นเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยความกังวลใจ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความกดดัน เขาหยุดยืนที่ประตูสักครู่ก่อนที่จะก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของบิดา
"เ้ามาทำอะไรที่นี่ หยางจิ้น?" บิดาของเขาถามด้วยน้ำเสียงเ็าและแฝงไปด้วยความเข้มงวด สายตาเคร่งขรึมจับจ้องไปที่ลูกชาย
"ข้ามาขอคำแนะนำ ข้ารู้สึกว่าข้ายังไม่เก่งพอ ข้ายังไม่สามารถเอาชนะเหว่ยหลิงได้" หยางจิ้นตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความทุกข์ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย รู้สึกถึงความกดดันที่หนักอึ้ง
บิดาของเขาพยักหน้าเบาๆ และมองตรงไปที่หยางจิ้นด้วยสายตาที่เฉียบคม "เ้าเป็ลูกชายของข้า เ้าไม่ควรมีข้อแก้ตัว ข้าคาดหวังให้เ้าพิสูจน์ตัวเองและไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค"
หยางจิ้นรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เขากำมือแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะพยายามให้ดีที่สุด ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าข้าสามารถทำได้"
บิดาของเขาพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง "ข้ารู้ว่าเ้าเป็ลูกชายของข้า เ้าจะต้องทำได้ จำไว้ว่าเ้ามีเกียรติของตระกูลหยางที่ต้องรักษา"
หยางจิ้นหายใจลึกๆ แล้วพูด "ข้ารู้ดีท่านพ่อ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ข้าจะพยายามฝึกฝนให้หนักขึ้น ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าข้ามีความสามารถ"
บิดาของเขาพยักหน้าอีกครั้ง "ข้าหวังว่าเ้าจะทำได้อย่างที่พูด จำไว้ว่าเ้ามีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบ"
หยางจิ้นก้มหน้าลงอีกครั้ง "ข้าสัญญา ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าจะไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ"
บิดาของเขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหยางจิ้น "ข้าเชื่อในตัวเ้า หยางจิ้น เ้าต้องจำไว้ว่าเ้าไม่ได้ต่อสู้เพื่อตัวเ้าเอง แต่เพื่อตระกูลหยางด้วย"
หยางจิ้นเงยหน้าขึ้นมองบิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ข้าจะทำให้ตระกูลหยางภาคภูมิใจ"
บิดาของเขายิ้มบางๆ และตบไหล่ลูกชายเบาๆ "ข้าภูมิใจในตัวเ้า หยางจิ้น ข้าเชื่อว่าเ้าจะทำได้ดี"
การสนทนาครั้งนี้ไม่เพียงแต่ทำให้หยางจิ้นรู้สึกถึงความกดดันและความคาดหวังจากครอบครัว แต่ยังเสริมสร้างความมุ่งมั่นและความตั้งใจในการพิสูจน์ตัวเองของเขาอีกด้วย เขารู้สึกว่าตนเองมีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบ และต้องทำให้ตระกูลหยางภาคภูมิใจในตัวเขา
ยามบ่ายในสนามฝึกซ้อมของตระกูลหยาง ท้องฟ้าเป็สีฟ้าสดใส แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบและความกดดัน พื้นหญ้าที่ร่มรื่นถูกแดดอ่อนๆ สาดส่อง มีเสียงนกร้องเบาๆ แว่วมาไกลๆ สนามฝึกกว้างขวางเต็มไปด้วยอุปกรณ์ฝึกซ้อมและเป้าหมายการโจมตีที่ถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย
หยางจิ้นยืนอยู่กลางสนาม ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาหายใจหอบและกำลังพยายามรวบรวมพลังปราณเพลิงทมิฬอีกครั้ง เขายกมือขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี แต่ร่างกายของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งและเหนื่อยล้า
“ทำไมข้าถึงยังไม่สามารถเอาชนะเหว่ยหลิงได้?” หยางจิ้นพูดกับตัวเอง พลางล้มลงกับพื้นหญ้า เขามองไปที่เป้าหมายการโจมตีที่ยังคงไม่ถูกทำลาย ความหงุดหงิดและความท้อแท้ก่อตัวขึ้นในใจ
ในขณะที่หยางจิ้นนั่งพักเพื่อนสนิทของเขา ซ่งหลง เดินเข้ามาหาและพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น “หยางจิ้น เ้าต้องพักผ่อนบ้าง เ้าฝึกฝนอย่างหนักจนร่างกายของเ้าทนไม่ไหว”
หยางจิ้นเงยหน้ามองเพื่อนสนิท ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและความเครียด “ข้าไม่สามารถพักได้ ข้าต้องพิสูจน์ตัวเอง ข้าต้องเอาชนะเหว่ยหลิง”
ซ่งหลงนั่งลงข้างๆ หยางจิ้น และพูดด้วยความเห็นใจ “ข้าเข้าใจว่าเ้า้าพิสูจน์ตัวเอง แต่การฝึกฝนที่หนักเกินไปจะทำให้เ้าหมดแรงและไม่มีพลังที่จะต่อสู้ เ้าต้องรู้จักพักผ่อนบ้าง”
หยางจิ้นถอนหายใจลึกๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้ารู้ แต่ข้าไม่มีทางเลือก ข้าต้องพิสูจน์ให้บิดาเห็นว่าข้าสามารถทำได้ ข้าจะไม่ยอมให้ใครเห็นว่าข้าอ่อนแอ”
ซ่งหลงยิ้มเบาๆ และตบบ่าเพื่อนสนิท “ข้าเชื่อว่าเ้ามีความสามารถ แต่การที่เ้าฝึกฝนอย่างหนักหน่วงแบบนี้จะไม่ช่วยให้เ้าเก่งขึ้นในทันที เ้าต้องมีความอดทนและรู้จักวิธีการฝึกฝนที่เหมาะสม”
หยางจิ้นฟังคำแนะนำของซ่งหลงและรู้สึกว่าตนเองได้รับความเข้าใจมากขึ้น “ข้าจะพยายามปรับปรุงวิธีการฝึกฝน ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าจะไม่ยอมแพ้”
ซ่งหลงยิ้มและพยักหน้า “ข้าจะคอยสนับสนุนเ้าเสมอ หยางจิ้น เ้าต้องรู้จักรักษาสมดุลระหว่างการฝึกฝนและการพักผ่อน เพื่อให้เ้ามีพลังในการต่อสู้ในระยะยาว”
หยางจิ้นพยักหน้าและรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนและมองไปที่เป้าหมายการโจมตี “ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าข้ามีความสามารถ”
82K
