๘
นานเท่าใดหนอ ที่จะต้องทนอยู่กับสิ่งเลวร้ายพวกนี้ และอีกนานเท่าใดหนอที่เื่เลวร้ายนี้จะผ่านพ้นไปสักที
เขาไม่เคยเหลียวแลหัวใจดวงนี้เขาไม่เคยนึกถึงหัวใจดวงนี้ว่ามันจะเ็ปรวดร้าวสักเพียงใดทุกความเ็ปที่เขามอบให้ ทุกวาจา ทุกการกระทำของเขามันกัดกร่อนหัวใจให้เจ็บลึกอย่างร้าวรวดความเฉยชาทุกอย่างก้าวเหยียบย้ำซ้ำลงบนาแแห่งใจ
ความเ็ปที่ถูกตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันยิ่งเจ็บลึก แผลยิ่งกว้าง จนมันไม่สามารถมีวันแห้งสนิทได้
ในโลกของความฝันชีวิตช่างสดใสประดุจท้องนภาในยามเช้าหากความเป็จริงต้องทนกับความปวดร้าวที่ซัดสาดเข้ามากันอย่างโหมกระหน่ำราวคลื่นทะเลที่ไม่มีวันหยุดมันเป็เื่ยากสำหรับเด็กผู้ชายคนหนึ่งจะรับได้หากเขาเลี่ยงไม่ได้ จึงต้องจำยอมต่อทุกการกรทำนั้นทุกอย่าง
ถ้าความเศร้าที่มีอยู่ในใจตอนนี้หากเปรียบได้มันคงมากมายรวมกับคลื่นทะเลอันมหาศาล หากความเ็ปที่มีอยู่ในตอนนี้ถ้ามันมีเสียงมันคงดังสนั่นเหมือนสายฟ้าฟาด
เจี๊ยบยกมือขึ้นปาดน้ำตา
"ต้องผ่านมันไปให้ได้เจี๊ยบเด็กกำพร้าอย่างแกมันไม่เคยมีค่ากับใครอยู่แล้วมีชีวิตอยู่ไปเพื่อเป็ของเล่นของเขา เขาเบื่อเมื่อไหร่เขาก็คงโยนแกทิ้งเอง"
คนร่างบางพูดกับตัวเองเบา ๆ
"อ้าวเห้ย...ลูกเจี๊ยบ…"เสียงหนึ่งทักขึ้นจากทางด้านหลัง ในขณะที่เจี๊ยบนั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะเพื่อรอเวลาเข้าเรียน"หายไปไหนมาวะ โทรฯหาก็ไม่ติด"
เจี๊ยบรีบเอามือเช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้ามองตามต้นเสียงนั้น
"อ้าวไอ้ภู"
"มึงหายไปไหนมารู้มั้ยว่าทุกคนตามหามึงแทบแย่"
ภูพูดพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามเจี๊ยบ
"เออ…"คนร่างบางก้มหน้ามองต่ำ ก่อนจะพูดต่อ "พอดีที่บ้านมีปัญหานิดหน่อยเลยไม่ได้ติดต่อใคร"
"เออพวกกูก็เป็ห่วงมึงกลัวว่าจะเป็อะไรไปว่าแต่หลานรหัสมึงโทรฯ มารึยัง"
"หลาน"
คนพูดขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยเกือบสองอาทิตย์ที่เขาไม่ได้ติดต่อเพื่อนเลยไม่รู้ว่าที่มหาลัยจัดกิจกรรมอะไรบ้าง
"ก็เออดินี่เขาจับสายรหัสกันแล้วนะกูก็เลยเอาเบอร์โทรศัพท์มึงเป็โค๊ดใส่ลงไปให้น้องเขาจับ แต่ใส่ไปแค่เก้าตัวอีกหนึ่งตัวให้น้องมันสุ่มเอา เพราะกูไม่รู้จะเอารหัสลับอะไรให้น้องมันดีเอาแบบนี้ล่ะง่าย ๆ น้องมันจะได้ไม่เหนื่อยตามหาลุง"
"กูไม่ได้ใช้เบอร์เดิมแล้วน่ะสิทำไมไม่ให้น้องรหัสกูจัดการล่ะ"
"มันเป็สโมฯมึงก็รู้อีกอย่างทางสโมฯเขาพาพวกมันไปดูงานนู้น"
"แล้วแบบนี้กูจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็หลายรหัสกู"
"เดี๋ยวถ้ามันตามหาไม่เจอมันก็เข้ามาถามพวกสตาฟเองล่ะ"
"อืม…"
และระหว่างที่เจี๊ยบกำลังพูดอยู่กับภูนั้นอีกสองเสียงก็ดังประสานกันพูดขึ้น
"ลูกเจี๊ยบ"
"หายไปไหนมา"
มีนถาม
"ใช่หายไปไหนมาไปทำอะไรมา นี่กูไปตามหามึงที่บ้านด้วยนะ แต่ก็ไม่เจอใคร"
เปเปอร์พูด และคำพูดของเปเปอร์ทำให้เจี๊ยบตาลุกวาวแล้วถามด้วยความใปนสงสัยออกไป
"ว่าไงนะไปตามหาที่บ้าน"
"ใช่ไปตามหาที่บ้าน"
ภูตอบ
"แล้วทำไมไม่เจอใคร"
เจี๊ยบรีบถามต่อ เพราะั้แ่วันนั้นเขาก็ไม่ได้ติดต่อกับพ่อแม่บุญธรรมอีกเลยอีกอย่างัก็สั่งห้ามอย่างเด็ดขาด
ถ้าเขาขัดคำสั่งเขาก็คงต้องเจ็บตัวอีก
และไอ้งูพิษนั้นทำอะไรกับพ่อแม่เขารึเปล่านะ
"อ้าว…มึงไม่รู้แล้วกูจะไปรู้เหรอลูกเจี๊ยบตอนแรกก็นึกว่ามึงไปต่างประเทศกับพ่อแม่มึง อีกอย่างโทรฯหาก็ไม่ติดปิดเครื่องตลอด"
มีนพูดขึ้น
"เออ…ช่างมันเถอะไม่มีอะไรหรอก" เจี๊ยบพูดพร้อมกับแสดงรอยยิ้มสดใสเพื่อให้กลบเกลื่อนความเ็ปเอาไว้"ตอนนี้กูเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วนะพอดีว่าโทรศัพท์เครื่องเก่าหาย"
"เออ ๆไหนเอาเบอร์มา เอาไลน์มาด้วย"
ภูพูดขึ้น
เจี๊ยบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโปรแกรมไลน์ที่ตอนนี้ในนั้นมีเพื่อนแค่หนึ่งคนคือั แล้วส่งให้เพื่อนแสกนคิวอาร์โค๊ด
"คราวหน้าคราวหลังก็ติดต่อทางอื่นมาบอกกันบ้างนะครับคุณหนูลูกเจี๊ยบ"
ภูพูดขึ้นแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้กับเจี๊ยบ
"ไปกันเถอะได้เวลาเข้าเรียนแล้วล่ะ"
เจ๊๊ยบพูดพร้อมกับลุกขึ้น คนล่างบางถอนหายใจโล่งเมื่อสามารถตัดบทจากคำถามของเพื่อน ๆ ได้
ภายในหัวสมองเจี๊ยบตอนนี้เขาเป็ห่วงพ่อกับแม่ไม่รู้ว่าท่านทั้งสองจะเป็ยังไงบ้าง ท่านจะสบายดีไหม ใครจะช่วยท่านทำงานบ้างนะแม่จะเหงาไหมเพราะปกติเจี๊ยบจะอยู่เป็เพื่อนแม่ดูละครหลังข่าวแทบทุกวัน
ภายในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งเครียดของเหล่านิสิตหากเจี๊ยบไม่สนใจและไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น
พวกเพื่อน ๆได้แต่มองร่างบางที่นั่งเหม่อลอยอย่างไม่กล้าถามเพราะพวกเขาเองก็คิดว่าเจี๊ยบต้องมีปัญหาอะไรสักอย่าง
เด็กร่าเริงและเรียนเก่งอย่างเจี๊ยบไม่เคยขาดกิจกรรมไม่เคยนั่งหลับ และไม่เคยนั่งเหม่อลอยในท้องเรียน
เจี๊ยบมีปัญหาอะไรกันแน่นะ
"วันนี้เอาไว้แค่นี้ค่ะนิสิต"
สิ้นเสียงอาจารย์พูดเจี๊ยบยังคงนั่งเหม่อจนภูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเรียก
"ลูกเจี๊ยบ"
"ลูกเจี๊ยบ"
"เจี๊ยบ"
คราวนี้คนพูดเสียงดังเล็กน้อย
"ห๊ะ...ว่าไง"
"เรียกตั้งนานนั่งเหม่อลอยคิดถึงใครอยู่"
"ปะเปล่า…อาจารย์ปล่อยแล้วเหรอ"
"ปล่อยนานแล้ว"
"นี่แล็คเชอร์…"เปเปอร์ยื่นแผ่นกระดาษให้เจี๊ยบ"คิดว่าคาบนี้คุณหนูลูกเจี๊ยบคงไม่ได้ตั้งใจเรียน"
คนพูดยิ้ม ๆ หากแววตามีแต่ความสงสัย
"ขอบคุณนะ"
เจี๊ยบพูดด้วยรอยยิ้ม
"วันนี้คาบบ่ายอาจารย์งดคลาสเรียนอีกทีอาทิตย์หน้า"
ภูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ
"ดีเหมือนกันเดี๋ยวกูต้องไปช่วยพี่กูเฝ้าร้านกาแฟ่นี้คนยิ่งเยอะๆอยู่ด้วย"
เปเปอร์พูดพร้อมกับเก็บเอกสารลงในกระเป๋า
"ให้กูไปช่วยมั้ยเปอร์ยังไม่อยากกลับบ้านน่ะ คือว่าพ่อกับแม่ท่านยังอยู่ต่างประเทศอยู่เลย"
"แล้วแต่ แต่ว่าไม่มีค่าจ้างให้นะ"
"อืม"
เจี๊ยบคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้เปเปอร์ เกือบสองอาทิตย์แล้วสินะที่ถูกขังอยู่ในกรงทองไม่ได้ออกไปไหน
"กูไม่ไปนะเดี๋ยวจะไปดูหนังกับไอ้ภู"
มีนพูดขึ้น
"แล้วแต่กูก็ไม่อยากให้มึงสองตัวไปหรอกอย่าทำอะไรไอ้ภูมันมากนะมึง"
"พ่องมึงสิหยุดความคิดของมึงไว้เลยไอ้เปอร์"
ภูพูดเสียงแข็ง
"หรือกูพูดไม่ถูกเพื่อนกันเอากันมัน(ส์)ดี"
"ไอ้เปอร์"
ภูพูดเสียงดังลั่นห้องทำเอาทุกคนหันมามอง เปเปอร์จึงรีบดึงแขนเจี๊ยบให้ลุกตามเขาออกมาทันที
ร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนักคนตัวเล็กคิดว่าเขาคงไม่มาถึงที่นี่หรอกน่า และอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงตอนเย็นขอเปิดหูเปิดตา ขอเวลาทำใจก่อนที่จะกลับไปสู่กรงทองของคนใจร้ายนั่น...สักหน่อยก็ยังดี
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในร้าน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเค้ก และกลิ่นกาแฟก็โชยเข้ามาเตะจมูกของคนร่างบาง
เจี๊ยบคลี่ยิ้มเล็กน้อยดวงตากลมโตคู่สวยเป็ประกายกลิ่นขนมทำให้คนตัวเล็กลืมเื่เศร้าไปได้บ้างแล้ว
"อ่า…หอมจัง"
เจี๊ยบพูดพลางคลี่ยิ้ม เปเปอร์มองดูคนตัวเล็กแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เพราะแววตาของเจี๊่ยบตอนนี้ดูมีความสุขขึ้นมาบ้าง ต่างจากตอนที่เจอกันเมื่อตอนเช้าที่แววตานั้นดูเศร้าเหมือนมีเื่หนักใจที่ไม่สามารถบอกใครได้…รวมถึงรอยที่คอ
มันคงไม่ใช่เื่เล็ก ๆแต่ถ้าเขาถามเจี๊ยบไป เจี๊ยบก็คงไม่ตอบเขาเป็แน่
อาทิตย์ที่ผ่านมานี้เกิดเื่อะไรขึ้นกับเจี๊ยบกัน
"อ้าว…ไหนบอกว่าวันนี้มีเรียนทั้งวันไม่ใช่เหรอเปอร์"
ผู้หญิงร่างเล็กที่ใบหน้าละม้ายเปเปอร์เดินออกจากหลังร้าน
"อาจารย์งดคลาส…"เปอร์เปอร์ตอบผู้หญิงร่างบาง แล้วหันมามองเจี๊ยบ"เจี๊ยบนี่พี่ป๊อปพี่สาวกู"
"สวัสดีครับ"
เจี๊ยบยกมือไหว้ผู้หญิงที่หน้าละม้ายเปอร์หากตัวเล็กต่างจากเปอร์ที่เป็ผู้ชายร่างโต หุ่นดี มีกล้ามเพราะเ้าตัวเคยเป็นักกีฬาของมหาวิทยาลัย
"สวัสดีจ้ะ เพิ่งได้เห็นก็วันนี้พี่นึกว่าน้องเจี๊ยบเป็ผู้หญิงซะอีกเห็นเปอร์ชอบเล่าเื่ของน้องเจี๊ยบให้ฟังบ่อย ๆ"
"ป๊อบบางเื่ก็ไม่ต้องพูดได้"
คราวนี้เปเปอร์เสียงดุใส่พี่สาวตัวเอง
"เอ๊ะไอ้น้องคนนี้นี่…"ป๊อบพูดพร้อมกับสายหน้าไปมา แล้วหันมามองทางเจี๊ยบ"อยากทานอะไรไหมเจี๊ยบทานได้เต็มที่เลยนะ"
"ไม่เป็ไรครับวันนี้ผมตั้งใจมาช่วยครับ"
"มาช่วย"
คนพูดน้ำเสียงใเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มบางๆ
"ใช่ครับพอดีผมยังไม่อยากลับบ้านครับ"
"เอางั้นก็ได้จ้ะแต่่นี้ลูกค้าไม่ค่อยมี ไปนั่งทานอะไรก่อนก็ได้ค่ะไม่ต้องเกรงใจพี่นะเพราะพี่สวยและรวยมาก"
ยังไม่ทันที่เจี๊ยบจะได้พูดเปอร์ก็เข้ามาดึงแขนเจี๊ยบไปนั่งอีกมุ่มหนึ่งของร้านกาแฟ
"นั่งลงเดี๋ยวจะไปทำโกโก้แล้วเอาเค้กชาเขียวมาให้"
"รู้ได้ไงว่ากูชอบ"
เจี๊ยบยิ้มละไม
"ก็เห็นกินบ่อยๆ จะไม่รู้ได้ไง โกโก้ต้องเป็โกโก้นมสดผสมชาไทย หวาน ๆ ใส่มุกด้วย…" รอยยิ้มเปเปอร์ที่ส่งให้เจี๊ยบนั้นนุ่มนวล อบอุ่น"นั่งตรงนี้รอนะแป๊บเดียว"
คนร่างบางเพียงพยักหน้าตอบ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าเฟซบุ๊กแล้วกดดูตรงคำขอเป็เพื่อนที่มีการแจ้งเตือนเข้ามา
โดยปกติแล้วเจี๊ยบจะไม่รับเพื่อนที่ไม่รู้จักเพราะเ้าตัวเองก็มีความเป็ส่วนตัวค่อนข้างสูงเหมือนกันแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเลื่อนลงมาเจอคำของเป็เพื่อของคนที่ไม่อยากเจอคนที่เขาอยากจะหนีไปให้ไกล
"ั"
เจี๊ยบพูดเบา ๆแล้วคิดอยู่สักพักว่าควรจะรับเขาเป็เพื่อนดีไหมแต่แล้วเจี๊ยบก็เลือกที่จะปล่อยผ่านไม่สนคำขอเป็เพื่อนนั้น
จากนั้นเสียงเปเปอร์ก็ะโมาจากทางเค้าท์เตอร์
"ลูกเจี๊ยบรับลูกค้าให้หน่อยพอดีพี่ป๊อบออกไปซื้อของ"
ทันที่ได้ยินเสียงเปเปอร์เรียก คนร่างบางก็วางมือจากโทรศัพท์แล้วรีบลุกไปทันที
"โต๊ะไหน"
"โต๊ะนั้นไง"เปเปอร์ชี้นิ้วไปทางโต๊ะที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านซึ่งติดกับกระจกใส มีผู้ชายกับผู้หญิงนั่งอยู่"คนนั้นพี่เมย์พี่รหัสเจี๊ยบรึเปล่า"
เจี๊ยบรีบมองไปทางนั้นทันทีแล้วพยักหน้าตอบเปเปอร์
หากผู้ชายที่นั่งหันหลังให้ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นจังแวบหนึ่งที่ภาพเขาผุดขึ้นมาในหัว แต่ก็คงไม่ใช่หรอกน่า เขาไม่น่ามาทานไกลขนาดนี้
เจี๊ยบเดินไปตรงที่โต๊ะนั้นและผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นเจี๊ยบเธอจึงทักขึ้นด้วยความสนิท
"อ้าวเจี๊ยบทำไมวันนี้มาอยู่ที่นี่ล่ะ"
แต่สิ่งที่ทำให้เจี๊ยบต้องใคือผู้ชายคนนั้นเป็เขา
ัมองเจี๊ยบด้วยแววตาโกรธหากเขาไม่พูดอะไรเขาทำทุกอย่างเป็ปกติ ส่วนเจี๊ยบได้แต่นิ่งมองหน้าัเมื่อเห็นว่าเจี๊ยบนิ่งและเงียบผู้หญิงที่นั่งอยู่กับัจึงเรียกเจี๊ยบอีกครั้ง
"เจี๊ยบ"
"คะครับ"
"นี่คุณั ผู้ชายคนสนิทของพี่"
เธอพูดด้วยรอยยิ้มละไมอย่างมีความสุขหากทำไมหัวใจดวง น้อย ๆของเจี๊ยบถึงได้รู้สึกเจ็บ
มันเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางหัวใจทั้งเจ็บ ทั้ง รู้สึกชาไปทั้งตัวแต่มันก็เื่ของเขา เพียงแต่เจี๊ยบไม่คิดว่าจะเป็คนใกล้ตัวที่เขาสนิทด้วย
"ครับ"
"แล้วทำไมวันนี้มาอยู่นี่วันที่เขาจับสายรหัสพี่ตามหาตัวแทบแย่ โทรฯ ก็ไม่ติดปิดเครื่องตลอด"
"โทรศัพท์ผมหายน่ะครับ"
"ออ"
"อ้อ…ลืมบอกไปเลยค่ะกรนี่เจี๊ยบเป็น้องรหัสของเมย์เองค่ะ"
"ครับ"
น้ำเสียงเยือกเย็นที่พูดออกมาและแววตาที่มองเจี๊ยบ เกรี้ยวกราดราวกับซาตาน ทำเอาหญิงสาวชะงักเล็กน้อยเพราะัไม่เคยแสดงทีท่าแบบนี้เมื่ออยู่กับเธอแล้วเธอจึงพูดต่อ
"แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
"มาช่วยเพื่อนครับพอดีวันนี้่บ่ายอาจารย์งดคลาส อีกอย่างผมไม่อยากกลับบ้านด้วย"
ประโยคสุดท้ายคนพูดเน้นชัดทุกคำ
"อ้อ…นี่ร้านของน้องเปอร์ใช่ไหม"
"ครับ"
"งั้นวันนี้พี่เอา…."คนพูดพลางมองเมนู หากสายตาใครอีกคนที่กำลังเหลือบมองเจี๊ยบเป็ระยะ สายตาที่มองมานั้นกำลังบอกเขาว่าเธอขัดคำสั่งฉัน ความเยือกเย็นของเขาเป็สิ่งที่น่ากลัวที่สุด "พี่เอาสตอว์เบอร์รี่โซดา แล้วเอาเค้กช็อกโกแลคลาวา กรล่ะคะอยากทานอะไรวันนี้อุตส่าห์มารับเมย์ถึงที่คณะ"
"เอาอะไรก็ได้ครับ"
"งั้นเอาเป็กาแฟหวานมันก็แล้วกันค่ะ"
มันกรไม่พูดอะไรทั้ง ๆที่เขาไม่ชอบทานกาแฟที่ใส่น้ำตาล ใส่ครีมเทียม
"รอสักครู่นะครับ"
พูดเสร็จเจี๊ยบก็เดินเอาออร์เดอร์ไปให้เปเปอร์ตรงเค้าท์เตอร์
"นี่ของเจี๊ยบ…"เปเปอร์ส่งโกโก้กับเค้กชาเขียวให้เจี๊ยบ "ไปนั่งกินเลยเดี๋ยวตรงนี้กูจัดการเอง"
เจี๊ยบพยักหน้าตอบ แล้วหยิบแก้วโกโก้กับเค้กชาเขียวไปนั่งที่มุมเดิมเมื่อครู่แต่ยังนั่งไม่ถึงเสี้ยววินาทีเสียงแจ้งเตือนจากไลน์ก็ดังขึ้นคนร่างบางรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ั : กูให้เวลามึงครึ่งชั่วโมง ถ้ากูถึงบ้านแล้วต้องเจอมึงอยู่ที่บ้าน
สรรพนามเรียกที่เปลี่ยนไป เจี๊ยบนั่งถอนหายใจเล็กน้อยและลุกหยิบกระเป๋าเป้ เดินกลับมาหาเปอร์ที่หน้าเค้าท์เตอร์แต่ระหว่างนั้นเสียงเมย์พี่รหัสของเจี๊ยบก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
"กรคะ นี่เราเพิ่งได้เจอกันเองนะเมย์อยากอยู่กับคุณนานๆ"
"ผมบอกว่าผมมีธุระก็คือมีธุระ"
น้ำเสียงเยือกเย็น ไม่สนใจ
"ทำไมกรพูดเฉยชาใส่เมย์แบบนี้คะ"
ัไม่พูดอีกเพราะเขาไม่ชอบพูดอะไรซ้ำ ๆ กับคำถามเดิม ๆเขาเดินมาจ่ายเงินตรงหน้าเข้าเตอร์พร้อมกับกับที่เจี๊ยบยืนอยู่ตรงนั้นพอดี เขามองเจี๊ยบด้วยแววตาคาดโทษแต่คนตัวเล็กก็ไม่ปฏิเสธอะไรเพราะเขาเป็คนผิดจริง ๆและเขาก็ไม่คิดว่าจะมาเจอัที่นี่
"ไม่ต้องทอน"
เขาวางแบงค์พันไว้ตรงเคาน์เตอร์แล้วเดินออกไปทันที
"กรคะรอเมย์ด้วยค่ะ"
"ผู้ชายคนนี้แปลกๆ รูปร่างหน้าตาก็ดีอย่างกับพระเอกละครหลังข่าว แต่สายตาโคตรน่ากลัวเลย"
เปเปอร์พูดขึ้น
"เปอร์พอดีกูมีธุระน่ะต้องรีบกลับไปช่วยงานพ่อกับแม่ กูไปก่อนนะ"
"ให้กูไปส่งมั้ยเจี๊ยบ"
"ไม่เป็ไรมึงต้องดูแลร้าน"
"เออลืมไปเลยว่าพี่ป๊อบยังไม่กลับมาแล้วจะกลับเองได้เหรอคนขับรถไปไหน"
"กลับได้ไว้เจอกันเพรุ่งนี้นะ"
"อืม…กลับดี ๆ ล่ะ เป็ห่วง"
เจี๊ยบยิ้มบาง ๆ ให้เปเปอร์แล้วเดินออกจากร้านมาทันที
อยากจะหนีไปให้ไกล ๆแต่ก็คงหมีเขาไม่พ้น เพราะขามีทั้งอำนาจและเงินทอง อำนาจของเงินทำลายได้ทุกอย่างซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตของเจี๊ยบเอง
สักวันถ้ามียี่สิบล้านเจี๊ยบก็คงหลุดพ้นจากกรงทองที่ขังเขาไว้เอง
989
