แสงอรุณแรกของวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านผืนผ้าม่านบางเบาสีเทาอ่อนเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของ Penthouse สุดหรู แสงแดดอ่อนยามเช้ากระทบเข้ากับดวงตาคู่สวยของ นารา ที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มผืนหนาแสนสบาย ผิวเนื้อนุ่มหยุ่นัักับเตียงกว้างราคาแพงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอรัก ความรู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นใจในคราแรกกลับมลายหายไปสิ้นในเสี้ยววินาทีเมื่อสติสัมปชัญญะของเธอกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ หญิงสาวหันหน้าไปมองข้างกายและพบกับร่างสูงใหญ่กำยำของ เดวิท ที่ยังคงนอนหลับใหลอยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าคมคายยามหลับดูสงบ ทรงเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ และไร้ซึ่งความกังวลใดๆ แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขายังคงพาดโอบเอวบางของเธอไว้หลวมๆ แสดงถึงความผูกพันและหวงแหนแม้ในยามนิทรา
ความทรงจำเกี่ยวกับบทรักอันเร่าร้อนลึกซึ้งในค่ำคืนที่ผ่านมาหลั่งไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองของ นารา ราวกับกระแสน้ำป่าพัดกระหน่ำทำลายเขื่อนกั้น ภาพเนื้อตัวบดเบียดเสียดสี เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานเสียงพายุฝน และััอุ่นร้อนของแก่นกายแกร่งของเดวิทที่สอดแทรกหลอมรวมเข้ามาในร่องรักที่คับแน่นของเธอจนสุขสม์รำไร ทำให้แก้มเนียนร้อนผ่าวและตัวสั่นสะท้านด้วยความอับอายระคนรู้สึกผิดบาปอย่างรุนแรง ความเป็จริงอันโหดร้ายที่ว่าเธอเพิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้งทางกายกับ เดวิท ชายผู้เป็พ่อแท้ๆ ของ เกรซ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอฟาดฟันเข้าใส่จิติญญาจนปวดร้าวสะท้านทรวง ร่างกายของเธอยังคงหลงเหลือร่องรอยของพายุรัก ทั้งความระบม อุ่นวาบ และรอยจูบจางๆ ที่ซอกคอและเนินอก
"ไม่จริง... นี่ฉันทำสิ่งที่เลวร้ายและน่าละอายที่สุดลงไปแล้วจริงๆ งั้นเหรอ..." นารา พึมพำเสียงสั่นระริก หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบแก้มเนียนอีกครั้งในความเงียบสงบยามเช้า
ความหวาดกลัวต่อผลลัพธ์ที่จะตามมาและมโนสำนึกเื่ศีลธรรมเกาะกุมหัวใจจนเธอไม่อาจทนอยู่บนเตียงนี้ได้อีกต่อไป นารา ค่อยๆ ยกท่อนแขนแกร่งที่หนักหน่วงของเดวิทออกจากเอวบางอย่างเบามือและระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เขาตื่นขยับตัวตื่นขึ้นมาสบตาในยามนี้ เธอพยุงร่างกายที่อ่อนล้าสะท้านสั่นก้าวลงจากเตียงกว้างอย่างเงียบเชียบ หญิงสาวรีบกวาดสายตาเก็บรวบรวมเสื้อผ้าชุดเดิมของเธอที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องนอนและห้องนั่งเล่นมาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทาอย่างรีบร้อน ยามที่สวมใส่กระโปรงและเสื้อตัวเก่าที่ยับยู่ยี่ เธอรู้สึกเหมือนกำลังสวมใส่หน้ากากของคนทรยศ เธอไม่ลืมที่จะถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของเดวิทพับวางคืนไว้บนโซฟาอย่างเรียบร้อยเพื่อละทิ้งหลักฐานแห่งความผิดบาป
โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำลาหรือเขียนโน้ตชี้แจงทิ้งไว้ นารา แอบเปิดประตู Penthouse หรูและวิ่งหนีออกมาในตอนเช้าตรู่ที่เงียบสงัดไร้ผู้คน ความรู้สึกผิดบาปบีบคั้นจนเธออยากจะหายตัวไปจากโลกใบนี้ เธอรีบโบกเรียกแท็กซี่กลับไปยังหอพักของตัวเองอย่างรวดเร็ว จัดการอาบน้ำชำระล้างคราบรอยรักปนน้ำหวานที่ยังคงติดค้างอยู่บนผิวกาย และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดนักศึกษาอย่างรีบร้อนเพื่อเดินทางไปเรียนมหาวิทยาลัย หวังใจลึกๆ ว่าการจดจ่ออยู่กับการเรียนและการทำตัวให้ยุ่งวุ่นวายจะช่วยบดบังหรือลบเลือนภาพความทรงจำบาปในค่ำคืนนั้นออกไปจากสมองได้บ้าง
ทว่าความหวังลมๆ แล้งๆ นั้นก็กลับพังทลายลงเมื่อเธอเดินทางมาถึงตึกคณะที่มหาวิทยาลัย นารา เดินใจลอยก้มหน้าก้มตาเข้ามาใต้ตึกเรียนด้วยดวงตาที่อ่อนล้า ทันใดนั้น เสียงใสคุ้นหูของเพื่อนรักที่เป็เหมือนโลกทั้งใบของความไว้วางใจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"นารา! ยัยนารา!"
เกรซ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มสดใสบริสุทธิ์ ก่อนจะโผเข้าสวมกอด นารา ไว้แน่นด้วยความดีใจและห่วงใยเป็ที่สุด "ยัยบ้า! หายไปไหนมาเนี่ย? รู้ไหมว่าฉันเป็ห่วงเธอแทบตาย โทรหาตั้งหลายสายก็ไม่ยอมรับสายเลย ข้อความส่งไปก็ไม่ตอบ โทรหา พีท หมอนั่นก็บอกว่าทะเลาะกันรุนแรงแล้วเธอก็วิ่งหนีหายไป ฉันกลัวว่าเธอจะคิดสั้นหรือเกิดอันตรายอะไรขึ้นมาซะอีก!"
อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความจริงใจไร้เดียงสาของ เกรซ เปรียบเสมือนลิ่มแหลมคมทิ่มแทงลงกลางหัวใจของ นารา ความรู้สึกผิดบาปบีบคั้นรัดรึงจนเธอแทบหายใจไม่ออก ร่างกายบอบบางสั่นเทาจนต้องฝืนเกร็งตัวไว้สุดกำลัง นารา พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นระริกและปั้นรอยยิ้มเจื่อนๆ ส่งกลับไปเพื่อปิดบังความจริงอันโสมม "ขอโทษทีนะ เกรซ... พอดีเมื่อคืนโทรศัพท์ฉันแบตหมดน่ะ แล้วก็... รู้สึกไม่ค่อยสบาย ตัวร้อนรุมๆ เหมือนจะมีไข้หวัด ก็เลยนอนซมหลับยาวอยู่ที่ห้องน่ะ ไม่ได้ออกไปไหนเลยจริงๆ ขอโทษที่ทำให้เป็ห่วงนะ"
คำโกหกคำโตหลุดออกจากปากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพื่อความอยู่รอด เกรซ มองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความสงสารและห่วงใย มือเรียวของเพื่อนรักเอื้อมมาแตะหน้าผากของ นารา เบาๆ "จริงด้วย หน้าเธอซีดมากเลย แถมตัวรุมๆ จริงๆ ด้วย ป่วยขนาดนี้ยังจะฝืนมาเรียนอีกเหรอเนี่ย? พักผ่อนบ้างนะนารา มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้เลยนะ เราเป็เพื่อนรักกันไม่ใช่เหรอ มีอะไรก็ต้องบอกกันทุกเื่สิ" คำพูดของเกรซยิ่งกระตุ้นความรู้สึกผิดในใจของนาราให้เจ็บแสบราวน้ำกรดราดรด
ตลอดคาบเรียนในห้องเรียนที่แสนยาวนาน นารา ไม่มีสมาธิฟังการบรรยายของอาจารย์เลยแม้แต่น้อย สมองของเธอขาวโพลน สับสนมึนงง และหวั่นวิตก ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงก็กระพริบหน้าจอแจ้งเตือนข้อความเข้า นารา ลอบหยิบขึ้นมาเปิดดูใต้โต๊ะเรียนและพบว่าเป็ข้อความจาก เดวิท ชายรุ่นใหญ่ผู้ร่างกายของเธอเมื่อคืน
'ตื่นมาไม่เจอเธอ... รู้สึกเหงาและคิดถึงจังครับ เด็กดีของฉัน กลับถึงห้องอย่างปลอดภัยใช่ไหม? อย่าลืมทานอาหารและกินยาลดไข้ด้วยนะ ฉันเป็ห่วงเธอมาก... แล้วเจอกันนะ นารา'
ข้อความสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและนัยยะแอบแฝงทำให้ นารา หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ลอบมอง เกรซ ที่นั่งตั้งใจจดเลคเชอร์อยู่ข้างๆ ด้วยความระแวงระคนหวาดผวาว่าเพื่อนรักจะเห็นข้อความนั้น ความตึงเครียดบีบหัวคิ้วจนปวดหนึบไปทั้งหัว
เมื่อหมดเวลาเรียนครึ่งวัน นารา เดินทางกลับมาที่หอพักเพื่อพักผ่อนร่างกายที่เหนื่อยล้า ทันทีที่มาถึงหน้าห้องพัก แม่บ้านผู้ดูแลหอพักได้ยื่นช่อดอกไม้ช่อเล็กๆ ที่ประกอบด้วยดอกคัตเตอร์สีขาวสะอาดและกุหลาบสีชมพูอ่อนแสนสวยงามส่งให้เธอด้วยรอยยิ้ม "มีแมสเซนเจอร์นำมาส่งให้หนูนาราเมื่อตอนสายๆ จ้ะ มีการ์ดเขียนถึงหนูด้วยนะ ดูท่าทางจะมีหนุ่มมาตามจีบแน่เลย" นารา รับช่อดอกไม้มาด้วยความใปนเปความระทึก เมื่อเปิดการ์ดออกดูก็พบลายมือบรรจงเขียนสั้นๆ ว่า *'หายป่วยเร็วๆ นะครับเด็กดีของฉัน - D'* หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกเร่งเร้าด้วยความหวาดกลัวว่าความลับนี้จะรั่วไหลเข้าหูคนอื่น เธอรีบนำช่อดอกไม้นั้นเข้าไปเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของตู้เสื้อผ้าในห้องพักอย่างมิดชิดเพื่อไม่ให้ใครมาพบเห็น
เย็นวันนั้น ขณะที่ นารา กำลังจะเดินออกไปหาซื้ออาหารเย็นที่ร้านสะดวกซื้อหน้าหอพัก ร่างสูงคุ้นตาของ พีท ก็ยืนรออยู่ตรงลานจอดรถด้านล่างในสภาพอิดโรย พีท เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีอึกอัก ใบหน้าบูดบึ้งเล็กน้อยแต่แววตาฉายความรู้สึกผิดที่พยายามซ่อนไว้ตามประสาคนฟอร์มจัด เขายื่นถุงขนมปังอบร้านโปรดที่ นารา ชอบทานส่งให้เธอหวังจะใช้มันเป็เครื่องมือง้อคืนดี
"อ่ะ... ฉันซื้อขนมปังร้านโปรดที่เธอชอบมาให้" พีท เอ่ยเสียงห้วนแบบลวกๆ ตามนิสัยของเขา "เื่เมื่อวันก่อน... ฉันอาจจะพูดจาแรงไปหน่อยเื่บอกเลิก คืนนั้นฉันอารมณ์เสียเพราะเกมแพ้ด้วยแหละ เธอก็รู้ว่าฉันปากเสียแบบนี้อยู่แล้ว อย่าคิดมากเลยนะ หายโกรธได้แล้ว วันหยุดนี้เราไปดูหนังกันเถอะเสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ"
นารา จ้องมอง พีท และถุงขนมปังตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรัก ความอ่อนไหว และความโหยหาที่เธอเคยมีให้ พีท มาตลอดสามปี บัดนี้กลับกลายเป็ความเ็า ว่างเปล่า และความรู้สึกผิดหวังที่ตกตะกอนอยู่ก้นบึ้งหัวใจ คำขอโทษแบบส่งเดชและไร้ความจริงใจของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ยามนี้เธอมองเห็นแต่ความเห็นแก่ตัวของพีท ยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับการเอาใจใส่ ความอ่อนโยน และการดูแลอย่างสุภาพบุรุษของ เดวิท แล้ว พีท ช่างดูไร้เดียงสา ละเลย และไม่เคยเข้าใจความ้าลึกๆ ในหัวใจของเธอเลยแม้แต่น้อย
"ขอบคุณสำหรับขนมปังนะ พีท... แต่ฉันคงไปดูหนังกับคุณไม่ได้หรอก ่นี้ฉันต้องเตรียมตัวสอบและวุ่นเื่วิจัยจบจริงๆ" นารา ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและเ็าอย่างไร้ร่องรอยของอารมณ์สั่นไหวห่วงใยเช่นกาลก่อน
พีท ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจทันที "อะไรกัน นารา? อุตส่าห์ซื้อของโปรดมาง้อขนาดนี้แล้วนะ ทำไมต้องทำตัวเ็าปั้นปึ่งใส่กันแบบนี้อีก? หรือว่าเธอแอบมีคนใหม่ปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?!"
"ไม่มีค่ะ... ฉันแค่เหนื่อย อยากพักผ่อน ขอตัวก่อนนะ" นารา ตัดบทและหมุนตัวก้าวเดินขึ้นบันไดหอพักไปทันที ปล่อยให้ พีท ยืนหัวเสียบ่นพึมพำอยู่เื้ัโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีก
นารา ปิดประตูห้องพักและทรุดตัวลงพิงหลังพิงบานประตูอย่างหมดแรง ความรู้สึกที่เธอมีต่อ พีท ได้ตายจากไปแล้วอย่างสิ้นเชิงและยากจะประสานรอยร้าว ทว่าความรู้สึกผิดบาปต่อเขาและ เกรซ กลับทวีคูณเพิ่มสูงขึ้นเป็เท่าทวีคูณจนอกแทบะเิ ความสัมพันธ์ลับแสนหวานที่เต็มไปด้วยตราบาปกับ เดวิท ชายรุ่นใหญ่กำลังดึงดูดเธอให้ดิ่งลึกลงสู่หุบเหวแห่งตัณหาความผิดบาปที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาพบแสงสว่างได้อีกเลยตลอดชีวิต
427
