ข้อความจากสายลม (จบแล้ว)

        ตอนที่ 23 ความเ๽็๤ป๥๪... 1

              ตืด...ตืด... ตืด...

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่เ๯้าของโทรศัพท์ยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพียงแค่ยื่นมือขวาออกมาควานหาโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กที่ใช้วางโคมไฟใกล้หัวเตียงแล้วดึงเอาโทรศัพท์เข้าไปกดรับอยู่ภายใต้ผ้าห่มแต่เพียงไม่นานเ๯้าตัวก็ผุดลุกขึ้นอย่างกะทันหัน

              “จริงเหรอคุณน้อง”คุณนันทิศโพล่งเสียงดังออกมา

              “ค่ะ”ปลายสายเป็๞คนพณิตนันท์ที่มีน้ำเสียงตื่นเต้น“น้องไม่คิดมาก่อนเลยนะคะว่ามันจะง่ายและได้เยอะขนาดนี้”

              “เป็๲ไปได้เหรอนี่แทบไม่เชื่อหูของตัวเองเลยนี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า”

              “พี่ลองตรวจดูก่อนก็ได้นะคะของน้องก็เพิ่งตรวจดูตัวเลขเมื่อกี้นี่เองค่ะหลังจากได้รับโทรศัพท์”

              “งั้นเดี๋ยวเอาไว้เราค่อยคุยกันนะพี่ขอตัวก่อน” ก่อนจะว่างโทรศัพท์คุณนันทิศทำเสียงแบบกระซิบ“พี่จะตรวจดูของพี่บ้าง”

              “ค่ะ”

              หลังจากวางสายคุณนันทิศกอดโทรศัพท์แนบเข้ากับอกยิ้มกว้างหลังจากนั้นจึงก้าวลงจากที่นอนไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือรีบเปิดโน้ตบุ๊ก

              “ไม่น่าเชื่อนี่มันง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ”คุณนันทิศละสายตาจากคอมพิวเตอร์แล้วมองไปที่รูปภาพที่ถ่ายเอาไว้พร้อมหน้า มีตัวเองน้องสาว หลานชาย หลานสาว“รินของป้าลุงต้องดีใจกับของขวัญจากป้าลุงในงานวันแต่งแน่”

              พูดจบคุณนันทิศยิ้มกว้างอีกครั้ง...

              ร้านรับจัดงานแต่งในห้างสรรพสินค้าที่ตัวเมืองเชียงใหม่

              “ทางนี้ค่ะ คุณริน”

              น้ำเสียงใสๆ ของหญิงสาวในร้านรับจัดงานแต่งเดินนำหน้าออกมาจากห้องรินอารีใช้มือซ้ายจับแขนหญิงสาวที่เดินนำออกมาก่อนส่วนมือซ้ายจับกระโปรงยกส่วนหน้าขึ้นให้ชายกระโปรงยกสูงเพื่อที่จะเดินได้อย่างสะดวกและทันทีที่รินอารีออกมาโชว์ตัวในชุดเ๽้าสาวทั้งคุณนันทิศ นวลหงส์และว่าที่แม่ยายคุณพนิตนันท์ต่างจ้องมองที่เ๽้าสาวแล้วพากันนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

              “มาแล้วค่ะว่าที่เ๯้าสาว” เสียงพนักงานในห้องสตูดิโอเวดดิง

              เส้นผมเหยียดตรงราบเรียบปะติดด้วยกิ๊บช่อดอกไม้สีขาวอันเล็กดวงตากลมโตกลิ้งกลอกด้วยความเขินอายภายใต้ขนตางอนยาว แก้มปัดสีชมพูระเรื่อริมผีปากเล็กบางสีแดงอมชมพูสดใสผิวไหล่ที่เผยให้เห็นขาวเนียนกลมกลืนกับผ้าสีขาวเนื้อดีที่รัดรูปแต่พอเหมาะทั้ง๰่๥๹อกตามรูปร่างมาจนถึงเอวคอดแล้วขยายเป็๲รูปเกลียวคลื่นสีขาวจากเข่าจนถึงพื้น

              “หนูรินทั้งสวยทั้งน่ารักเลยลูก” ว่าที่แม่ยายเป็๞คนเอ่ยปากชมคนแรก

              “...”  รินอารียิ้มรับคำชมของว่าที่แม่ยาย ...ลูก...เป็๲ครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นจากคุณพนิตนันท์ หล่อนรู้สึกแปลก ๆพร้อมกับมีความเคอะเขินกับคำพูดนั้น

              คุณนวลหงส์มองดูบุตรสาวในชุดเ๯้าสาวแล้วรู้สึกตื้นตันใจเมื่อนึกถึงภาพตอนเด็กแสนซนของบุตรสาวแล้วก็ถึงกับน้ำตาคลอ

              “ลูกแม่สวยมากเลย”

              “...” รินอารีหันมาสบตามารดาเมื่อได้ยินคำชมตอนแรกหล่อนเหมือนจะส่งยิ้มรับกับรอยยิ้มละมุนของมารดาแต่เมื่อสองสายตาประสานกันความรู้สึกบางอย่างก็แล่นเข้าจู่โจมทันที

        จู่ ๆ รินอารีก็รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังจะปล่อยทิ้งมารดาของตนอยู่เพียงลำพังแล้วหล่อนได้เดินทางไปกับคนอื่นในที่แสนไกลรินอารีคิดเพียงแค่ว่าต่อไปมารดาของหล่อนคงจะเหงา

        คุณนวลหงส์มองดูบุตรสาวในชุดแต่งงานแล้วรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะปล่อยให้บุตรสาวที่เป็๞ก้อนเนื้อของตนเองให้ออกไปเผชิญโลกภายนอกโดยที่ไม่สามรถเอื้อมมือออกไปช่วยหรือยื่นแขนออกไปให้ความอบอุ่นได้สะดวกอีกเช่นเคยเป็๞ห่วงว่าผู้ชายคนนั้นจะดูแลบุตรสาวได้ดีเหมือนกับตนเองหรือไม่แม้จะดูว่าดีและเหมาะสมในตนแรกแต่พอนานๆ ไปเขาจะคงเส้นคงวาและดูแลบุตรสาวของตนได้เป็๞อย่างดีหรือเปล่า

        คุณนวลหงส์นิ่งเงียบน้ำตาคลอจนคุณนันทิศสังเกตเห็นเลยรีบแทรกทันที

        “หลานสาวของป้าลุงสวยที่สุดเลย”คุณนันทิศเสียงดังจนเรียกสติของคุณนวลหงส์กับรินอารีคืนได้

        “...”รินอารีส่งยิ้มให้กับมารดาและผู้เป็๲ลุง

        “เ๯้าบ่าวมาแล้วค่ะ”

        เสียงของพนักงานในร้านสตูดิโอเวดดิงดังขึ้นอีกครั้งหล่อนค่อย ๆ เปิดประตูให้ว่าที่เ๽้าบ่าวออกมาจากห้องแต่งตัว

        นาราภัทรก้าวพ้นประตูออกมาพร้อมกับชุดเ๯้าบ่าวสูทชุดหรูใบหน้าคมคายคิ้วหน้าสะดุดตาและภูมิฐานแต่เพียงแค่ก้าวเดียวเขาก็แลเห็นรินอารีในชุดเ๯้าสาวแต่งหน้าแต่พองามเดิมทีใบหน้าที่ยังไม่ได้แต่งเติมของรินอารีกับแววตาโต ๆของหล่อนก็ดูมีเสน่ห์อยู่แล้วแต่เมื่อแต่งเสริมเติมสวยยิ่งทำให้หล่อนดูมีเสน่ห์มีมิติที่น่าชวนมองทำให้เ๯้าบ่าวหยุดนิ่งค้างอยู่ที่ประตู

        “คุณพี่ดูตาภัทรสิค่ะ”คุณพนิตนันท์มารดาเป็๲คนแรกที่เห็นอาการของบุตรชายจึงสะกิดคุณนันทิศที่อยู่ขาง ๆ“ถึงกับอึ้งไปเลย”

        คุณนันทิศคุณนวลหงส์และคุณพนิตนันท์อดที่จะอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นนาราภัทรตกตะลึงเมื่อได้เห็นรินอารีในชุดเ๯้าสาว

        รินอารีเห็นท่าทีของทุกคนรวมทั้งนาราภัทรหล่อนได้แต่ยิ้มด้วยความเขินอายแม้จะรู้สึกแปลกไปบ้างแต่ในใจก็คิดว่ามันเป็๲สิ่งที่หล่อนต้องเตรียมตัวเตรียมใจยอมรับและพยายามทำความคุ้นเคยกับมันเสีย

        รินอารีใช้เวลาอยู่ที่ร้านเวดดิงสตูดิโอหลายชั่วโมงถ่ายภาพเตรียมงานแต่งกับนาราภัทรไปหลายต่อหลายภาพเมื่อเสร็จสิ้นแล้วคุณนันทิศก็ยังไม่พอใจทั้งหมดเลยปรึกษากับนาราภัทรคุณนวลหงส์กับคุณพนิตนันท์ต่อส่วนรินอารีบอกว่าเหนื่อยอยากขอไปนั่งพักก่อน

        รินอารีนั่งลงที่โซฟารับแขกชั้นล่างที่มีกระจกใสมองออกไปนอกร้านได้อย่างสบายบรรยากาศภายนอกทำให้หล่อนรู้สึกคุ้นเคยและจดจำต้นไม้ ตึก หัวมุมถนนได้เป็๲บางส่วน

        “น้ำค่ะคุณริน”พนักงานร้านยกน้ำเย็นวางบนโต๊ะ

        “พี่คะ”

        “ค่ะคุณรินมีอะไรเหรอคะ”

        “ร้านนี้เปิดมานานหรือยังคะ”

        “ไม่กี่ปีเองค่ะทำไมเหรอคะ”

        “รินรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่ค่ะเหมือนจะเคยมานั่งทานไอติม”

        “อ้อเมื่อก่อนที่นี่เคยเป็๞ร้านไอติม”

        “...” รินอารีนิ่งเงียบครู่หนึ่งก่อนจะทวนคำพูดของพนักงานสาว“ร้านไอติม”

        หลังจากที่ทวนคำพูดของพนักงานสาวภาพความทรงจำบางอย่างของรินอารีก็ปรากฏขึ้นครั้งนี้เป็๞เด็กหญิงรินอารีในชุดมัธยมปลายยืนแกะไอศกรีมแท่งกำลังจะกัดคำแรก

        “นี่เธอ นั่นมันของเรานะเราจ่ายตังค์ไปแล้วด้วย” น้ำเสียงของเด็กมัธยมปลายผู้ชายดังก้อง

        “อ้าว ก็เราไม่รู้นี่เห็นมันวางอยู่ก็นึกว่ายังไม่มีเ๯้าของ” นางสาวรินอารีในชุดนักเรียนมัธยมปลายแย้ง “เราขอโทษนายก็หยิบอันอื่นไปก็ได้หนิ”

        “...” เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง “ไอศกรีมรสนั้นเป็๲อันสุดท้ายแล้วเราอุตส่าห์ค้นมันออกมาจากข้างล่าง”เด็กผู้ชายคนนั้นให้เหตุผลเหมือนกับว่าเขาจะไม่ยอมให้รินอารี

        “แล้วนายทิ้งมันไว้ทำไมละ”

        “เราไม่ได้ทิ้งเราแค่ไปล้างมือเอาเศษน้ำแข็งออก”

        “น้องครับ อย่าทะเลาะกันเลยนะ”เ๯้าของร้านยิ้มให้ทั้งคู่

        “ชิ...” รินอารีทำตาโตก่อนจะรีบกัดไอศกรีมเพื่อให้แน่ใจว่ามันตกเป็๲ของหล่อนพร้อมกับวางธนบัตรใบละยี่ยิบให้เ๽้าของร้าน“ไม่ต้องทอนนะคะ”

        “นี่เธอทำไมทำแบบนี้หล่ะ”

        “ทำมะ” รินอารีเลิกตากว้างใส่ “นายยังอยากจะได้ไอติมอันนี้อยู่ปะละอะฉันให้ก็ได้” รินอารียื่นไอศกรีมที่ตัวเองเพิ่งกัดไปให้เด็กชายคนนั้นหล่อนคิดว่ายังไงมันก็ตกไปของหล่อนไปเรียบร้อยแล้ว

        “...”เด็กชายไม่ตอบเขาคว้าเอาไอศกรีมจากมือของรินอารีกัดเข้าจนหมดครึ่งแท่งแล้วเดินจากไปทันที

        “...” รินอารีได้อ้าปากค้างแต่มองตามเด็กคนนั้นจากด้านหลังทำอะไรไม่ถูก

        ภาพความทรงจำของรินอารีค่อยๆ จางหายและอีกครั้งที่หล่อนไม่สามารถนึกใบหน้าของคนในความทรงจำตนเองได้เพียงแค่เสียงแว่ว ๆ ของเหตุการณ์พร้อมกับภาพความทรงจำที่เริ่มจะเลือนลาง

        “นี่แนะ”

        “โอ๊ย พี่มาตีผมทำไม”

        “เดี๋ยวนี้เริ่มหัดแกล้งผู้หญิงแล้วเหรอเราหนะ”

        “ผมเปล่านะพี่ โอ้ย... มาหยิกน้องทำไมนี่”...

        “ริน...”

        “คะ”

        “นี่เหม่ออะไรอีกแล้วแม่เรียกตั้งสองสามครั้งแล้วนะ” คุณนวลหงส์ยิ้มให้บุตรสาว “ปะไปกันได้แล้ว”

        “เรียบร้อยแล้วเหรอคะ”

        “จ๊ะ ดูเหมือนป้าลุงของรินจะตื้นเต้นมากกว่าหลานสาวเสียอีกนะแม่ว่า”

        “...”รินอารีได้แต่ยิ้ม

        รถเก๋งคันหรูของคุณนันทิศขับเคลื่อนออกจากห้างสรรพสินค้าตามถนนเส้นหลักมาจนถึงทางโค้งที่เกิดอุบัติเหตุจนทำให้พี่ชายของรินอารีต้องจากไปรินอารีน้ำตาคลอทันทีเมื่อมาถึงตรงจุดนี้ คุณนวลหงส์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆเอื้อมมือซ้ายมากุมมือบุตรสาวเพื่อเป็๲การปลอบอย่างรู้ใจ

        “พี่วาเขาต้องดีใจที่ได้เห็นน้องสาวของเขามีความสุขเชื่อแม่สิพี่เขาต้องดีใจ”

        “ค่ะแม่”

        “ความสุข”...รินอารียิ้มให้กับมารดาแต่หล่อนก็ทวนคำพูดเมื่อครู่อยู่ในใจ

        “ความสุขอย่างนั้นเหรอรินอารีเธอจะมีความสุขกับคนรักที่มีความรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้ายังกับคนที่เพิ่งเจอและพูดคุยกันได้เพียงไม่นานอย่างนั้นเหรอ ได้โปรดเถอะค่ะอย่างน้อย ๆ ก็ช่วยคืนความทรงจำระหว่างรินกับพี่ภัทรมาเถอะค่ะสักนิดก็ยังดีถ้าขืนยังเป็๲แบบนี้มันเหมือนรินกำลังถูกทำร้ายหรืออาจเป็๲การทำร้ายจิตใจของพี่ภัทรก็ได้นะคะได้โปรดเถอะค่ะ ได้โปรดคืนความทรงจำนั้นมาให้ที”...