เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

Part : บรรยาย

คำพูดของทิวาทำให้กล้ามเนื้อภายในอกด้านซ้ายของชายหนุ่มกระตุกวูบ รอยยิ้มของเธอไม่เหมือนกับที่ผ่านมา มันดูอ่อนโยนแฝงไปด้วยความห่วงใย ในขณะเดียวกันก็เหมือนจะอยากแกล้งเขานิดๆ

อย่างแรกเลยคือ เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาชอบกินเบอร์เกอร์แบบเนื้อ เฟรนฟรายและน้ำอัดลม เป็นสิ่งที่เขามักจะสั่งมากินเสมอเวลาเขาร้านฟาสต์ฟู้ดคนเดียว แต่เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอมาก่อน

แล้วอย่างที่สอง ทำไมเธอถึงต้องมาทำดีกับเขากันล่ะ ทั้งที่เขาแก้แค้นเธอ ทำให้เธออัปยศในฐานะผู้หญิงแท้ๆ

ไม่เข้าใจเลย ความสับสนนั้นทำให้คินเร่งรีโมตขึ้น ทำเอาทิวาส่งเสียงออกมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มากจนทำเอาคนอื่นได้ยิน เธอเพียงแค่ฟุบหน้าไปกับโต๊ะ หนีบขา ก่อนจะเงยหน้ามามองเขา

“เขินจนต้องแกล้งกันเลยเหรอ”

“หยุดพูดได้แล้วครับ กินข้าวกันได้แล้ว”

“อืม แต่ยังไงก็ช่วยปิดเจ้านั้นก่อนได้ไหม”

“เป็นบทลงโทษ ไม่ปิดครับ”

“ลงโทษ ข้อหาอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ทำตามคำสั่งนายทุกอย่างเลยด้วย”

ผิดที่ทำให้เขาเขินไงล่ะ คินนึกในใจ แต่ถ้าพูดออกไปเขาจะรู้สึกเหมือนพ่ายแพ้ยังไงก็ไม่รู้ สุดท้ายเขาจึงเงียบไว้ ไม่พูดอะไร แล้วปล่อยให้ไข่สั่นทำงานของมันอยู่อย่างนั้น ซึ่งทิวาก็มือสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ฝืนกินเบอร์เกอร์จนหมด จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกจากร้านแล้วเข้ามานั่งในรถ

“สองทุ่มแล้วสินะ เวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิดเลยแฮะ”

ทิวาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองดูนาฬิกาที่พันอยู่รอบข้อมือบอบบางของเธอ ในตอนนี้ สายตาของคินมองทิวาเปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูก เธอถูกบอบบาง น่าถนอมยังไงก็ไม่รู้

“แล้วจะเอายังไงต่อ นายจะกลับบ้านแล้วไว้แก้แค้นฉันพรุ่งนี้ไหม กลับบ้านดึกพ่อแม่จะดุรึเปล่า”

“ผมอยู่บ้านคนเดียว พ่อแม่ทำงานต่างจังหวัดครับ อีกอย่างผมไม่ปล่อยโอกาสที่จะแก้แค้นอาจารย์ให้หนีไปได้หรอก”

“งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ”

ทิวาว่าอย่างนั้น ก่อนจะออกรถ ทำไมเธอดูไม่โกรธเขาแล้วล่ะ ไม่กลัว ไม่อับอาย คินรู้สึกสับสนกับท่าทางของทิวา ตอนนี้ แม้แต่เวลาเขาเร่งระดับไข่สั่นเธอก็เพียงแค่ส่งเสียงครวญครางออกมา และเพราะว่าเป็นในรถ ทำให้เธอไม่จำเป็นต้องกลั้นเสียง เสียงหวานใสของเธอทำให้คินมีอารมณ์ได้ไม่ยาก แก่นกายของเขาพร้อมลุกสู้จนรู้สึกคับแน่น

“มีอารมณ์เหรอ”

เธอถามขึ้นมาระหว่างที่รถติดไฟแดง เธอมองดูไฟบอกเวลานับถอยหลังแล้วพบว่ามันบอกเลข 90 นั่นหมายความว่า

“แค่นาทีเดียวนายก็แตกแล้ว เวลาเหลือเฟือเลย”

ทิวาว่าอย่างนั้นก่อนที่จะก้มลงไปยังหน้าตักของคินแล้วใช้ปากของเธอรูดซิปกางเกงเขาออกอย่างชำนาญ แก่นกายของเขาเด้งขึ้นมาราวกับติดสปริงตีหน้าทิวา แต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้โกรธอะไร กลับกันเธอเพียงแค่เงยหน้ามองเขาพร้อมกับส่งรอยยิ้มแปลกๆ ออกมา ก่อนจะก้มหน้ากดตาอมแก่นกายของเขา ราวกับมันเป็นไอศกรีมรสหวาน

“ทำไมอยู่ๆ ถึงเป็นแบบนี้ครับ”

คินถามขึ้น แต่ทิวาก็ไม่พูดอะไร เพราะปากของเธอไม่ว่าง เธอส่งเสียงออกมาอย่างตะกละมูมมาม พร้อมกับความรู้สึกของคินที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน จะบอกว่าก่อนหน้านี้ ที่เธอทำให้เขา เธอยังไม่ได้ใช้ฝีมือของเธออย่างจริงจังงั้นเหรอ

ลิ้นของเธอพัวพันกับแก่นกายของเขารัดแน่นราวกับงูที่ได้เหยื่อ น้ำลายของเธอเป็นสารหล่อลื่นชั้นดีที่พาให้ปลายแก่นกายของเขาเข้าไปในลำคอของเธอ ลมหายใจของเธอที่หอบถี่และดูหายใจลำบากก็สร้างอารมณ์ให้กับเขาไปอีกแบบ

และในที่สุด แก่นกายของเขาก็ปล่อยน้ำรักออกมา และเหมือนเดิม อาจารย์สาวดูดแก่นกายของเขาจนไม่เหลือแม้แต่น้ำเพียงหยดเดียวภายในแก่นกาย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองหน้าคินที่ดวงตาเขาดูลอยเล็กน้อย

เวลาบนสัญญาณจราจรยังเหลืออยู่ ทิวาใช้นิ้วของเธอปากน้ำหวานที่อยู่ตามมุมปากให้เข้าไปในปากของเธอ ก่อนจะกลืนมันลงไปทั้งหมด ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของคิน

“คราวนี้กลืนจนหมดเลย พอใจนายรึไง”

ประโยคของเธอฟังดูเหมือนประชด แต่ไม่ใช่ น้ำเสียงของเธอดูออดอ้อนอย่างแปลกประหลาด และดูน่ารักน่าเอ็นดูในขณะเดียวกัน

“ขับรถไปเถอะครับ”

คินเบือนหน้าไปต่างอื่น ก่อนจะเก็บแก่นกายของเขา แล้วหันไปเปิดรีโมตเล่นทำให้ทิวาต้องนั่งหนีบขาในบางครั้ง ตอนนี้ ภายในหัวใจของเขาที่เต้นอย่างผิดจังหวะ มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

รถยนต์ขับมาถึงโรงเรียน เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งพอดี ระหว่างนั้นทิวาก็เหมือนจะนึกอะไรได้ จึงพูดขึ้นมา

“จริงสิ โรงเรียนเรามีกล้องวงจรปิด ถ้าเกิดพวกยามเห็นฉันกับนายทำอะไรแบบนั้นกันคงเป็นเรื่องแน่”

“หึ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องใส่ใจสักหน่อยครับ อาจารย์จะเสียชื่อเสียงยังไงก็เรื่องของอาจารย์สิ”

คินพูดอย่างไม่สนใจด้วยน้ำเสียงแสนเย็นชาพร้อมกับแสยะยิ้มไปด้วย แต่ทิวาก็ส่ายหน้าไปมา เส้นผมของเธอสยายตาทำให้เขาได้กลิ่นแชมพูของเธอ

นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ ในเบอร์เกอร์นั้นเธอใส่ยาเสน่ห์ให้รึไง ทำให้เขารู้สึกหลงใหลในตัวเธอแบบนี้

“เปล่า แค่จะบอกว่าฉันรู้มุมอับ กับทางที่กล่องเสียอยู่ เดี๋ยวฉันจะนำทางให้”

“ห๋า? ”

คำพูดของทิวาทำให้คินถึงกับส่งเสียงแปลกใจออกมา

“เป็นอะไรเหรอ”

“อาจารย์… อยากโดนทรมานนักรึไงครับ”

“แล้วนายไม่อยากเหรอ”

ทิวาพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอ กลิ่นหอมของเครื่องแป้ง ทุกอย่างสะกดใจเขาเอาไว้หมดแล้ว

“อยากสิ แต่ไม่ใช่ว่าอาจารย์รังเกียจผมเหรอ”

“ทาสคนนี้จะไปรังเกียจเจ้านายได้ยังไงกันละคะ”

“แปลกจริงๆ เกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์รึเปล่าครับ”

“นั่นสิน้า”

อาจารย์ถอนหายใจออกมาแล้วเงยหน้ามองเพดานรถ เธอเอนหลังพิงกับเบาะก่อนจะบิดขี้เกียจ

“ฉันว่า ฉันหลงรักนายเข้าแล้วสิ...”

หลังจากนั้นคินกับทิวาก็ลงมาจากรถโดยคินหยิบกระเป๋าที่ใส่ของเล่นของทิวามาด้วย แต่ความสนใจของเขาตอนนี้ไม่ได้อยู่กับสิ่งที่เขาถือ หรือว่าอาจารย์สาวที่กำลังเดินนำทางเขาอยู่เลย ภายในหัวของเขากลับคิดเพียงแค่ว่า

หลงรักงั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง ทำไมเธอถึงมาหลงรักเขาได้ ตัวเขาที่ทำเรื่องไม่ดีกับเธอ แบล็กเมลเธอ แถมยังแกล้งเธอขนาดนั้น อยู่ๆ ก็จะมาบอกว่าหลงรักงั้นเหรอ

ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

คินมีแต่คำว่าไม่เข้าใจวนอยู่ในหัว ขณะที่อาจารย์สาวกำลังเดินนำเขาอยู่ในทางเดินของอาจารย์เรียน ระหว่างนั้นเอง อาจารย์ก็ยกมือขึ้นมาเป็นการให้สัญญากับคินว่าหยุด จนคินต้องเอ่ยถาม

“มีอะไรเหรอครับอาจารย์ หรือว่าข้างหน้ามีกล้องวงจรปิดกัน”

“เปล่า แค่นึกอะไรได้นิดหน่อย”

เธอหันหน้ามาทางเขา พร้อมกับนิ้วจรดปลายคาง ทำไมเธอถึงมีเสน่ห์ขนาดนี้กันนะ ไม่สิ ต้องถามตัวคินเองมากกว่าว่าตอนนี้เขาเป็นอะไร ทำไมเธอคนนี้แสดงอากัปกิริยาอะไร ถึงชวนหลงใหลได้ขนาดนี้

“นึกอะไรได้เหรอครับ”

“ก็นายเรียกฉันว่าอาจารย์ใช่ไหมล่ะ มันก็ไม่แปลกหรอกเพราะฉันเป็นอาจารย์นาย อีกอย่างฉันก็สอนห้องนายแถมยังเป็นที่ปรึกษานายด้วย การที่นายจะเรียกฉันแบบนั้น ก็ถือว่าถูกต้องแล้ว แต่ว่านะ”

ทิวามองคิน ตอนนี้ภายในอาคารไม่ได้เปิดไฟเอาไว้ มีเพียงแค่แสงจันทร์สาดส่องมาเท่านั้น และแสงนั้นก็กระทบเข้ากับดวงตาคู่งามของเธอที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

“ความจริง ฉันกับนายอายุก็ห่างกันแค่ไม่กี่ปี เรียกฉันว่าพี่ก็ได้นะ”

“ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วยครับ”

“มันจะได้ดูสนิทกันขึ้นไง”

“ใครอยากจะสนิทกับคนที่เคยทำเรื่องเลวร้ายไว้กันล่ะครับ”

“นั่นสินะ”

ทิวาถอนหายใจออกมา เธอดูไหล่ตกเหมือนกับผิดหวัง ใบหน้าของเธอแสดงความเสียใจออกมาอย่างชัดเจน นั่นทำเอาหัวใจของคินปวดตุบ

นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมพอเห็นเธอแสดงท่าทีแบบนั้นแล้ว เขาถึงทนไม่ได้กันนะ

“พ… พิ….”

ลองเอ่ยออกมา ถึงแม้ว่าจะรู้สึกไม่ชินปากเท่าไรก็ตาม

“พี่…”

และในที่สุดก็เอ่ยออกมาได้ แค่เหมือนทิวาจะยังไม่พอใจ แม้ว่าปากของเธอจะยิ้มจนแก้มปริ แต่เธอก็กวาดสายตามองรอบแล้วถามด้วยใบหน้าสงสัย

“พี่ไหนเหรอ แถวนี้อาจจะมีพี่คนอื่นก็ได้ ไม่เรียกชื่อก็ไม่รู้ว่าเรียกใครหรอกน้า”

“ถ้าไม่ใช่คนที่ผมกำลังพูดด้วยก็ผีแล้วไหมล่ะครับ”

“นั่นสิน้า แต่ว่าอย่างน้อยก็อยากให้เรียกชื่อหน่อย”

“พี่ทิวา…”

“คะ? ”

ทันทีที่ถูกเรียกชื่อ เจ้าของชื่อก็โค้งตัวมาหาคินพร้อมกับรอยยิ้มแสนร่าเริง เกิดอะไรขึ้นกับเธอคนนี้กันนะ เขาสับสนไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น

“อื้มมมม ดีใจจัง”

เธอกระทืบเท้าไปมาด้วยความดีใจ เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบกับพื้นดังตึกๆ

คินเริ่มคิดแล้วว่า มีวิญญาณอะไรเขาสิงทิวารึเปล่า ทำไมบุคลิกของเธอถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กันนะ

“พี่น่ะ อยากให้นายเรียกพี่ว่าพี่ตั้งนานแล้วนะ มันดูสนิทกันดี”

“เกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์ ไม่สิ เกิดอะไรขึ้นกับพี่ทิวากันแน่ครับ ก่อนหน้านี้พี่ยังดูรังเกียจผมอยู่เลย ทำไมตอนนี้ทำมาดูออดอ้อนผิดปกติจัง หรือคิดว่าจะให้ผมปรานีเหรอครับ ไม่มีทาง ที่พี่เคยทำกับผมไว้ ไม่มีทางจะถูกลบล้างด้วยความน่ารักหรอกนะครับ”

“พี่ก็หวังอย่านั้นอยู่แล้ว บางที ถ้าผ่านคืนนี้ไป พี่มีอะไรจะบอกเธอด้วยล่ะ แต่ก่อนหน้านั้น”

ทิวาพยักหน้ารับ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา

“คืนนี้ลงโทษพี่ให้เข็ดหลาบไปเลยนะคะ เจ้านาย”

คำพูดนั้นทำให้คินใบหน้าร้อนผาว ทิวาถอยตัวออกมาก่อนจะหัวเราะคิกคักแล้วเดินนำคินไป ในหัวของคินตอนนี้รู้สึกสับสนเหลือเกิน จะดีกว่าถ้าหากเธอคงบุคลิกนิ่งเงียบ แก้ปัญหาด้วยกำลัง และใช้เขาเป็นทาส ทำไมตอนนี้เธอกลับเปล่ยนบุคลิกเป็นคนละคนกันล่ะ

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

และนั่นก็เป็นเหตุการณ์ก่อนที่คินจะมาอยู่ในห้องเรียนสองต่อสองกับอาจารย์สาวของเขา ตอนนี้ทิวาถูกมัดติดกับเก้าอี้ในสภาพกางขาออก เธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้และมีแท่งสั่นหมุนควงอยู่ภายในร่องรักของเธอ โดยมีชั้นในสีม่วงเป็นตัวรั้งมันเอาไว้ไม่ให้หลุดออกมา

“อืม… อ่า…”

เหมือนว่าเธอจะหลงใหลไปกับอารมณ์ที่ก่อขึ้นในจิตใจ แต่ว่าภายในหัวของคินตอนนี้ เขาได้วางแผนเอาไว้แล้ว เขาเดินไปกระซิบข้างหูอาจารย์สาว ก่อนจะเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มราวกับปีศาจร้าย

“อยู่แบบนี้ยันเช้าเลยนะครับ”

“ยันเช้า หมายความว่าไง เดี๋ยวก่อนคิน”

คำพูดของคินตามมาด้วยน้ำเสียงตกใจของทิวา แต่คินก็ไม่สนใจอะไรแล้ว เขาเดินไปยังประตูห้อง ก่อนจะปิดประตูลงแล้วปล่อยอาจารย์สาวให้อยู่ในห้องนั้นเพียงคนเดียว เธอส่งเสียงเรียกเขา สลับกับเสียงร้องครวญคราง เหมือนว่าคำคืนนี้ยังอีกยาวไกลสำหรับเธอ....

-----------------------------------------

ถ้าสนุกอย่าลืมคอมเม้นกันด้วยนะครับ

รักคนอ่านยิ่งกว่าอาหารสามมื้อ #ฝนเล็บ