ตอนที่ 5 ความรักที่ต้องเลือก
ฉางไห่เป็เมืองหลวงของแคว้นฉาง ผู้คนหลายล้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนแต่รู้ดีว่าจักรพรรดิแห่งฉางนั้นเต็มไปด้วยพระปรีชาสามารถในการจัดการผู้คนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาและผู้ที่เข้าใจลึกซึ้งถึงเื่นี้ ไม่แพ้ผู้ใดคือองค์หญิงฟางตงหวี่ดูเอาเถิดแค่พระองค์รู้ว่าองค์รัชาทายาทและแม่ทัพกงปี่ต่างหมายตาสาวน้อยที่งามเป็หนึ่งในแคว้นผู้นี้ก็ถึงกลับสั่งให้นางจัดงานชมดอกไม้ ที่มีแขกแค่เด็กหนุ่มสองคนมาร่วมงานทำให้ตอนนี้ผู้คนในวังต่างซุบซิบกันไปทั่วและล้วนแต่้ารู้ว่างานชมดอกไม้เจ็ดครั้งที่สาวน้อยจะจัดขึ้นตามบัญชานั้นวันแรกนี้ใครกันนะ?…ที่จะได้เดินชมสวนกับสามงามและใครกันจะถูกไล่กลับก่อน
“วันนี้องค์หญิงทรงเล่นพิณได้ไพเราะราวกับเสียงวิหค์เลยนะ”
“ขอบพระทัยองค์รัชทยาทที่กล่าวชมซะเกินจริงเช่นนั้น” สาวน้อยทำท่านเองอายแต่พองามยามรับคำชมและตอบแทนน้ำใจอีกฝ่ายด้วยการรินชาหอมให้ช้าๆ ทำเอาเด็กหนุ่มต้องใช้เวลาที่รอไปกับการแอบจ้องริมฝีปากที่แดงระเรื่อของนางเล่นอย่างเพลิดเพลิน
“โธ่…เกินจริงสะที่ไหนกันหากไม่เชื่อข้า แม่ทัพกงก็เป็พยานได้ใช่หรือไม่…ท่านว่าองค์หญิงเล่นพิณไพเราะมากใช่ไหมท่านแม่ทัพ"องค์ชายหันไปหาพวก
“พะยะค่ะ”
เด็กหนุ่มที่กำลังจิบชา เอ่ยออกมาสั้นๆตามประสาคนที่พูดน้อย และร่างสูงใหญ่ที่นั่งร่วมโต๊ะเสวยนี้ส่วนใหญ่จะใช้สายตาจับจ้องไปที่หญิงงามซะมากกว่าแววตาคมกริบนั้นเพียงพอที่จะทำให้องค์หญิงรู้สึกเหมือนตนกำลังถูกทะนุทะนอมเหมือนกระต่ายขนฟูในมือของแม่ทัพหนุ่มยังไงยังงั้นแต่ก็สร้างความเดือดดาลภายในใจให้แก่องค์รัชทายาทจนอย่างจะควักลูกตาของคู่แข่งทิ้งเป็หมื่นครั้งเช่นกัน
“ได้ข่าวว่าชายาเ้าหนีไปที่เมืองฉินรึ”
องค์รัชทายาทเริ่มแผนการตัดคะแนนคู่แข่งซึ่งก็ได้ผลดีมากองค์หญิงฟางตงหวี่ ถึงกับสะดุ้งในใจนางรอฟังคำตอบจากปากแม่ทัพรูปงามที่ได้ชื่อว่าเป็แม่ทัพเพียงคนเดียวที่ครองปราณแห่งความมืดอันแสนหายากผลงานล่าสุดของคนผู้นี้คือใช้เวลาเพียงสามปีในการปราบฏทั้งสี่ทิศของแคว้นฉางดังนั้นแม่ทััพปราณมืด สกุลกง ้าอันใดมีหรือที่องค์จักรพรรดิจะละเลยแล้วตอนนี้ท่านแม่ทัพยังจะมีเยื่อใยกับชายาที่ลือกันว่าแสนอัปลักษณ์นั่นอยู่หรือ
“อดีต ผ่านไปแล้วข้าไม่ได้สนใจ”
“ อะฮ่าสมกับที่เป็ท่าน น้องหญิงหละรู้เื่แม่ทัพหย่าชายาไหม
“เพคะ!ข้าไม่ค่อยรู้เื่นอกวังนัก เอ่อ…แต่ก็เข้าใจว่าดีว่าท่านแม่ทัพคงลำบากใจที่ต้องจับตาดูชายาจากสกุลอู่ผู้นั้นถึงสามปีคงเหนื่อยยากมามาก ” สาวน้อยยิ้มหวาน พลางเลื่อนขนมไปที่ตรงหน้าเด็กหนุ่มรูปงามเพื่อปลอบประโลมความลำบากที่อีกฝ่ายต้องเจอ คนไม่ได้รักได้ใคร่แต่จำเป็ต้องทำไปเพื่อชาติบ้านเมือง นางจะไม่ชื่นชมได้อย่างไรกัน
“นั่นสิ ลำบากมากต้องทำลูกด้วยนี่หนา หึๆ"
องค์รัชทายาท ยังคงเห็นด้วยกับสาวงามแม้คำพูดมันจะเหมือนการฟาดกระบี่ใส่คออีกฝ่ายไปหน่อยก็เถอะแต่เื่นี้ใครๆก็รู้ไม่ใช่หรือ…เขาพูดผิดที่ไหนกัน
“ข้ากับคนผู้นั้นล้วนเป็ชาย ”
เด็กหนุ่มหยิบขนมใส่ปากพลางยกยิ้มให้รักแรกและรักเดียวของตน ได้เจอกันั้แ่เขาเข้าวังครั้งแรกตอนอายุ 11 ปี จดจำได้ว่ารอยยิ้มของนางที่ส่งให้นั้นทำให้หัวใจที่หนาวเหน็บของเขาเต้นแรงและอบอุ่นขึ้นมาฉับพลันจากวันนั้น…นางคือขวัญและกำลังใจหนึ่งเดียวของแม่ทัพยามรบทัพจำศึกกลับมาเพียงได้เห็นแววตาและรอยยิ้มอันอ่อนหวานเช่นนี้ก็หายเหนื่อยแล้ว ยามนี้สาวน้อยวัยสิบห้าปีตรงหน้าพร้อมแล้วที่จะเป็ชายาของใครสักคน แน่นอนเขามั่นใจว่า…นางต้องเลือกตนและรักแรกรักเดียวคนนี้ี่จะเป็ชายาที่แท้จริงของเขา ส่วนไอ้คนหน้าแหลมที่คอยกระแหนะกระแหนเื่ในอดีต หาได้เป็อุปสรรคไม่ ให้เห่าไปก่อนเถอะ
“ฮาๆ นั่นสิ ชายทั้งคู่แล้วเ้าไปทำท่าไหนหละถึงได้ลูก”
“…” ตอนนี้ไอสังหารเริ่มคุกรุ่นแล้ว
“พอเถอะเพคะเื่นี้เป็จริงที่ไหนกัน ทุกคนล้วนรู้ดีว่า อดีตชายาอู่้าที่จะมัดใจท่านแม่ทัพ ถึงได้ไปเก็บเด็กมาเลี้ยง ลือกันไปอยู่ได้อีกอย่างท่านแม่ทัพก็แค่รับชายาเข้าไปในจวนเพื่อคอยดูว่าปราณรักษาของสกุลอู่จะตื่นขึ้นมาหรือไม่หาได้ร่วมหอแต่อย่างใด ว่ากันว่าเสร็จพิธีท่านก็ออกไปปราบฏสี่ทิศทันทีเื่นี้รู้กันทั่วแคว้น ”
องค์หญิงพยายามรักษาบรรยากาศจึงรีบห้ามทัพและพูดแก้ต่างตามที่ตนเองได้สืบข้อมูลมา อย่างละเอียดเื่นี้เกี่ยวกับชีวิตในภายภาคหน้าผู้ชายที่มากฝีมือและเต็มไปด้วยบารมีทั้งสองคนที่ร่วมโต๊ะเสวยอยู่นี่นางต้องเลือกมาคนหนึ่งเพื่อเป็สามี มีหรือจะปล่อยปละละเลย เื่เล็กเื่น้อยต้องรีบสืบมาให้หมด
“ปราณรักษาในตำนานนั่นนะหรือ หึๆกี่ร้อยปีแล้วไม่เห็นจะมีจริงสกุลอู่ก็แค่อยากจะเก็บเื่เล่านี้ไว้สร้างมูลค่าให้ตนเองก็แค่นั้นไร้สาระจะตาย” องค์ชายรูปงามแสดงความเห็นเสร็จก็ยิ้มหวานให้กับเ้าภาพพลางคิดว่าตัวเขาเป็ถึงองค์รัชทายาท มีหรือจะแพ้แม่ทัพยังไงสะหนนี้องค์หญิงก็ต้องเลือกตนเดินชมดอกไม้ แน่นอนคอยดูเถอะว่านางจะใช้เล่ห์กลใดในการไล่เ้าแม่ทัพหน้าโง่นี่กลับก่อน
“จะว่าไปชีวิตของอดีตชายาอู่ก็ช่างน่าสงสารนะเพคะ”
“ถูกขององค์หญิงคนไร้ปราณแถมครอบครัวก็ไม่มีให้พึ่งพา ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็ตายร้ายดี”
“แย่จัง…ท่านแม่ทัพข้าเองก็อยากจะทราบข่าวชายาอู่ หากท่านไม่ถือสารบกวนเอาถุงตำลึงนี้ไปส่งยังมือชายาทีนะเ้าคะ ถือเป็น้ำใจจากข้าเพื่อให้เขาได้เริ่มชีวิตใหม่และถามสารทุกข์สุกดิบมาทีเถอะว่าสบายดีไหม”สาวน้อยเลือกใช้วิธีนี้เพื่อให้แม่ทัพปลีกตัวจากไปอย่างเนียนๆงานชมดอกไม้หนแรกแน่นอนว่านางต้องเลือกองค์รัชทยาทที่เป็ถึงลูกชายคนโปรดขององค์จักรพรรดิไว้ก่อน “คราวต่อไปค่อยตาท่านนะเพคะท่านแม่ทัพรูปงาม” องค์หญิงได้แต่ฝากคำในใจพลางยิ้มส่งร่างสูงใหญ่ที่น้อมรับภารกิจสำคัญไปทำอย่างกระตือรือร้น
“ท่านแม่ รอบนี้ใช้ได้ไหมขอรับ”
เด็กน้อยที่พึ่งหลอมยาเสร็จรอคอยคำตอบของมารดาอย่างใจจดใจจ่อหลายวันมานี้ทั้งคู่ขึ้นมาบนเขาเพื่อที่จะเก็บสมุนไพรและหลอมยาไปด้วยหน้าที่เก็บสมุนไพรและจัดมันลงหม้อหลอมนั้นส่วนใหญ่อู่หนานจะเป็คนเตรียมตามสูตรยาต่างๆที่เขาคิดค้นขึ้นเองบ้าง อ้างอิงตามตำราในชาติก่อนบ้างรวมทั้งที่ได้เรียนรู้จากปู่เจีย ส่วนหน้าที่ในการหลอมยาจะเป็ของทงทงเขาเริ่มฝึกใช้ปราณรักษาในการหลอมยามาบ้างแล้วร่างเล็กๆที่เริ่มมีน้ำมีนวลกระตือรือร้นเสมอในการเรียนรู้และมีคำถามใหม่ๆมาถามแม่ตนไม่หยุดหย่อน
“ได้แล้ว ยาแก้ไข้เปลี่ยนฤดูพวกนี้แค่หลอมเป็เม็ดก็ใช้ได้แล้ว แต่คุณภาพที่ทงทงหลอมได้มันยาขั้น 1แล้วเ้ามีพร์ยิ่งนักแต่…คราวหน้าอย่าเติมปราณรักษาลงไปมากนะยามันแรงเกินไป คนที่ซื้อเขาจะสงสัยเอานะลูกว่าใครทำ ต้องระมัดระวังเื่นี้หม้อนี้แม่จะเก็บไว้ใช้เอง ดีกว่า”
การหลอมยาโดยใช้พลังปราณนั้นเป็เื่อัศจรรย์ที่อู่หนานยังไม่มีคำตอบแน่ชัดตัวเขาในชาติก่อนแม้จะศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับยามามากมายแต่ก็ต้องพึ่งพาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเข้าเช่วยแม้มันจะก้าวหน้าไปมากไปหลายด้านๆ แต่ก็มีข้อจำกัดมากมายเหมือนกัน ยาที่อู่ทงหลอมโดยใช้ปราณนั้นเขาใช้สมุนไพรแก้หวัดในภพก่อนเป็ตัวยา พอประสานกับพลังของลูกคุณภาพที่ได้ช่างน่าอัศจรรย์นัก มันขายดิบขายดีจนปู่เจียตั้งรับไม่ทันทำให้ตอนนี้ผู้เฒ่าเลยไม่รับรักษาคนแล้ว เอาแต่ขายยาอย่างเดียว
“งั้นข้าจะหลอมอีกหม้อท่านอาจารย์บอกว่าวันนี้ต้องให้ได้ 100 เม็ดไม่งั้นไม่พอที่คนไข้จองไว้”
“พักก่อนเถอะเ้าจะใช้พลังต่อเนื่องมากๆไม่ได้นะ”
“ไม่เห็นเป็ไรข้าไม่เหนื่อยสักนิด” ทงทง อยากจะหลอมต่อ แต่ร่างสูงกลับยกตัวเขาขึ้นไปอุ้มแล้วยัดซาลาเปาใส้รวม ของชอบเข้าปาก ตามด้วยนมแพะหอมๆเด็กน้อยเลยต้องหยุดโอ้อวดความแข็งแกร่งของตนไปโดยปริยายเพราะมัวเพลินกับอาหารเลิศรสที่แม่เตรียมมาให้
“ถึงลูกแม่จะแข็งแกร่งแต่กายเ้าก็ต้องเติบโตแม้ตอนนี้จะเริ่มมีเนื้อมีหนังแล้วแม่ก็อยากให้เ้ามีแก้มมากกว่านี้หน่อย…ดูสิหอมทีก็เจอกระดูก ”
“อะ…ฮ้า ก็ท่านกดแก้มข้าแรงไปท่านแม่ต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจสิ”
คนถูกหอมพองแก้มสู้แต่ดูเหมือนแม่ตนจะหยุดฝังจมูกไปดื้อๆ แถมร่างที่กอดเขาอยู่ดูตื่นตระหนกแข็งเกร็งขึ้นเหมือนเจอบางสิ่งที่จะมาทำอันตราย ครั้นเด็กน้อยมองตามไปก็เจอร่างสูงคุ้นตา ที่เคยสั่งฆ่าตนมาแล้วครั้งหนึ่ง ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าแววตาดุดันนั่นมองมาที่ทั้งคู่อย่างเหยียดๆ
“เ้าคนงี่เง่า มาทำไม”
ทงทง ะโขู่ก่อนพลางะโจากอ้อมแขนแม่ขึ้นไปยืนจ้องตาอีกฝ่ายด้วยท่าทางเอาจริงครานั้นเขาอ่อนแอเอาแต่ให้แม่ปกป้อง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วตัวโตกว่าแล้วไงอย่าได้คิดรังแกกันง่ายๆนะ ครั้งนี้จะขอสู้ตายกันไปข้างเลย
“งะ…งี่เง่ารึ บังอาจนัก…เ้าขยะสอนลูกให้สามหาวเช่นนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันหา!”เด็กหนุ่ม หลบสายตาแวววับสีทองที่มองมายังตนก่อนหันไปจ้องหน้าเมียเก่าที่เอาแต่ยืนโง่แทน
“อู่ทง ไม่เอาลูก หยุ…”
“ท่านแม่ อย่าไปยอมมันเ้าคนโง่นี่…หยุดเลยนะ อย่ามาเรียกลูก ข้าไม่ยอมรับเ้าเป็พ่อหรอกข้าจะหาพ่อใหม่ที่ฉลาดกว่านี้ด้วย ทำไม? เห็นแม่ทำยาได้ก็อยากคืนดีรึฝันไปเถอะกลับไปจวนเน่าๆของแกเลยน้า…”
“บังอาจ อยากตายมากสินะ”ั้แ่เกิดมาพึ่งถูกเด็กด่าซะเละขนาดนี้มือที่กุมกระบี่อยู่ทำท่าจะชักออกมาบั่นคอเล็กๆนั่น หลายทีแล้วแต่…แววตาสีทองประกายนั่น ทำให้ไม่อยากจะถือสา ต้องเล่นงานคนที่เป็แม่ถึงจะถูก …ส่วนเ้าวายร้ายตัวเล็กนี่แค่ตีก้นสักป้าบก็น่าจะหยุดปากดีแล้ว กงปี่พุ่งเข้าใส่ร่างเล็กหมายจะจับร่างน้อยๆนั่นมาลงโทษให้สาสมกับที่ปากมอมเหลือเกินตอนนั้นที่เขาสั่งฆ่าคราก่อน เอาแต่นอนร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดแม่แท้ๆ
“อย่านะอย่าทำลูกข้า”อู่หนานใช้หัวพุ่งชนอีกฝ่ายเต็มแรง แม้ไม่ต่างจากชนหินผาก็เถอะแต่นั่นก็ทำให้คนที่จะแตะทงทงชะงักทันทีก่อนหันมาส่งสายตาอาฆาตใส่เขาแทนแต่ชายหนุ่มไม่คิดกลัวหรือยอมแพ้ยังไงก็ต้องปกป้องลูก ยอมเอาตัวเป็เป้าเป็ไงเป็กัน จึงรีบย้ำสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ควรลืม
“เราหย่ากันแล้ว ทางใครทางมันสิข้าจำได้ว่าไม่เคยติดหนี้อะไรเ้า จะตามมาวอแวทำไม”
“เหอะ! ใครวอแว ฮึๆ…เดียวนี้ปากดีนักนะจำได้ว่าคราวก่อนยังปากคอสั่นยามพูดคุยกับข้าอยู่เลยนี่ ใช่…ตอนนี้เ้าไม่ใช่เมียข้าแล้วเพราะงั้นข้าจะฆ่าเ้าให้ตายเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่งแล้วกัน”ด้วยความโกรธที่อีกคนจู่ๆก็ขู่ฟ่อๆ อย่างที่ไม่เคยเป็คอของคนปากเก่งก็เลยถูกมือที่แข็งไม่ต่างจากเหล็กรวบไว้ทันที
904
