ผมเก่งขึ้นได้เพราะภารกิจ

     เมื่อเอกออกมานอกเมืองฝนก็หยุดตกทันที แสงแดดอ่อนๆเริ่มเข้ามาแทนที่ ชายหนุ่มไม่รีรอมองหากิ่งไม้ที่พอจะทำเป็๲หอกได้ เขาใช้พลังความแข็งแกร่งที่ได้มาหักกิ้งเท่าท่อนแขนได้อย่างง่ายดาย

"สุดยอด แค่+1ยังมีแรงเยอะขนาดนี้ ถ้า+100 ล่ะก็ เหอๆๆ"
     ชายหนุ่มหลงระเริงไปกับพลังที่ได้มา เขานำหินด้านคมทำปลายไม้ให้แหลม จากนั้นก็ลองควงดูสามสี่รอบ
     เมื่อเขาพบว่ามันเหมาะมือพอดีก็ได้เวลาที่จะล่าแรคคูนสองเขา 
     กระดาษภารกิจที่ปกติลอยเหนือหน้าเขา มันได้หายไป แต่ถ้าหากเขาอยากเห็นก็สามารถนึกคิดมันก็จะโผล่ออกมา อย่างไรก็ตามชายหนุ่มได้เดินทางมาถึงถิ่นของแรคคูนสองเขาแล้ว
     บริเวณริมแม่น้ำเป็นที่ที่ปีศาจแรคคูนสองเขาชอบมาทำรังอาศัยอยู่ เขาแอบในพุ่มไม้และเสาะหาพวกมัน เพียงไม่นานก็พบตัวหนึ่งซึ่งกำลังกินน้ำที่ริมแม่น้ำ
     มันมีลักษณะเหมือนแรคคูนแต่ตัวสีน้ำเงินเข้มดวงตาสีแดงและมีเขาสีดำสองเขาบนหัว 
     ชายหนุ่มที่ไม่มีพลังเวทไม่อาจจะกำจัดมันได้ง่ายๆ เขาค่อยๆเดินไปหามันอย่างช้าๆจากด้านหลัง การเดินแต่ละครั้งจะวางเท้ากับพื้นอย่างแผ่วเบา ง้างหอกไม้พร้อมที่จะจู่โจมได้ทันที
     โชคดีที่ชายหนุ่มยังพอรู้มาบ้างว่าแรคคูนสองเขาหูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของชายหนุ่ม 
     เมื่อเอกเข้ามาใกล้พอที่จะจ้วงแทง แรคคูนสองเขาตัวนั้นมันกินน้ำเสร็จพอดีและเห็นเงาชายหนุ่มจากด้านหลัง 
แกว๊กกก!!
     มันร้องลั่นและกระโดดไปด้านข้าง เอกจ้วงแทงพลาดอย่างน่าเสียดาย
"ซวยแล้ว"
     ชายหนุ่มสบถอย่างตกใจ ปีศาจแรคคูนหันหน้ามาทางเขาเตรียมพร้อมสู้ สองขาหลังตะกุยพร้อมออกวิ่งอย่างสุดกำลัง ชายหนุ่มหน้าซีดเผือกหันหลังวิ่งหนีทันที 
     ปีศาจแรคคูนสองเขาไม่ปล่อยไปง่ายๆ มันวิ่งตามพร้อมรังสีฆ่าฟัน วันนี้มันจะเอาชีวิตชายหนุ่มให้ได้ 
     อย่างไรก็ตามเอกมีความเร็วแค่คนธรรมดา ไม่อาจหนีมันได้พ้น ทำให้ระยะห่างค่อยๆเข้าใกล้ขึ้นทีละน้อย แม้ปีศาจแรคคูนสองเขาจะวิ่งช้าในหมู่ปีศาจส่วนใหญ่ แต่มันก็เร็วกว่าคนธรรมดาที่ไม่มีพลังเวทช่วยเสริม
     เวลาผ่านไปราว 5 นาที ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงสองศอก ในตอนนั้นเอง ด้วยความโง่ของชายหนุ่มวิ่งสะดุดก้อนหินหน้าทิ่มดินในทันที เขารีบพลิกตัวมองปีศาจตัวเล็ก
     ปีศาจแรคคูนสองเขาเห็นเหยื่อสะดุดล้มมันก็ยิ้มอย่างแร๊คคูน แล้วกระโดดขึ้นสามฟุต จากนั้นก็ทิ้งดิ่งเล็งเขาทั้งสองข้างไปที่หน้าอกของเอก
"@#$@#$"
     ชายหนุ่มตะโกนคำหยาบ แล้วใช้มือยื่นไปข้างหน้าเพื่อปกป้องตนเองตามสัญชาตญาณ 
"โอ๊ยยยยย!!"
     เสียงร้องลั่นพร้อมกับเขาแทงทะลุมือทั้งสองข้าง แต่มันก็สามารถหยุดปีศาจตัวนั้นไว้ได้ ชายหนุ่มน้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวด
     จากความกลัวกลายเป็นความโกรธ ชายหนุ่มสลัดความเจ็บปวดทิ้งแล้วดึงมือทั้งสองข้างออกจากนั้นก็จับเขาทั้งสองไว้มั่นพร้อมกับสายตาโกรธแค้น
"ตายซะ"
     เอกออกแรงสุดแรงเกิด พยายามแยกเขาออกจากกัน ปีศาจแรคคูนร้องด้วยความเจ็บปวดเหมือนร่างกายกำลังถูกแยกออกจากกัน
     ร่างกายของปีศาจเริ่มฉีกออก เลือดสดๆทะลักออกมาพุ่งกระจายเต็มใบหน้าชายหนุ่ม แต่มันก็ยังไม่สามารถหยุดความโกรธของเขาได้ ในที่สุดแรคคูนตัวนั้นก็กลายเป็นสองส่วน
     เอกนอนเหนื่อยหอบหายใจถี่ ความเจ็บปวดเริ่มกลับมา เขากุมมือตัวเองด้วยความเจ็บปวด มองดูรูโหว่เล็กๆที่ถูกเขาแหลมๆของปีศาจแทงเอาไว้ เลือดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย
     แต่ไม่มีเวลาให้มาพักเขายังต้องฆ่าอีก 4 ตัว ชายหนุ่มเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าอาจจะต้องตายแต่ก็ไม่มีทางเลือก 
     เอกใช้ฟันฉีกแขนเสื้อของตนแล้วค่อยๆพันบริเวณรูทั้งสองมือ เมื่อเขาพันเสร็จเลือดก็หยุดไหลพอดี ชายหนุ่มหยิบหอกไม้ที่ทำตกเมื่อตอนสะดุดหินล้ม แล้วเดินไปที่ริมแม่น้ำที่เดิมจากนั้นก็ล้างคราบเลือดบนใบหน้า
     เวลาผ่านไปแล้ว 1 ชั่วโมงเขาล่าได้แค่ตัวเดียว เหลืออีกตั้ง 4 ตัวจะสามารถทำสำเร็จได้หรือไม่ก็ไม่อาจรู้ แต่เขาก็ไม่รอช้ากัดฟันทนความเจ็บที่มือแล้วเดินหาตัวต่อไป
     อย่างไรก็ตามก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินมาล้างหน้าก็ไม่ลืมที่จะตัดเขาของปีศาจแรคคูนเพราะมันสามารถนำไปขายได้ เขาของมันแข็งแกร่งสามารถนำไปทำอาวุธได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นชายหนุ่มจึงใช้เศษผ้าพันปลายหอกกับเขาแรคคูนอันหนึ่งเพื่อทำเป็นอาวุธ
     ห้านาทีผ่านไปเขาก็เจออีกพวกมันสองตัวกำลังวิ่งเล่นกัน ขนาดตัวเดียวเอกยังแทบเอาชีวิตไม่รอดจึงได้แต่ต้องเดินผ่านพวกมันโดยที่ไม่ให้รู้และหาตัวเดียวโดดๆ
     เมื่อเขาก้าวเท้าไปได้ไม่ถึง 20 ก้าวก็พบตัวเดียวโดดๆ กำลังกินเมล็ดพืชอะไรสักอย่าง เขาย่อกายลงเล็กน้อยและหลบในพุ่มไม้ จากนั้นก้าวเท้าอย่างช้าๆ ไปด้านหลังพร้อมกับง้างหอกเหนือหัว
     ปีศาจแรคคูนตัวนั้นไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะถูกสังหารมันรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ลำตัวกลายเป็นรูโหล่และสิ้นลมหายใจ 
     ชายหนุ่มฆ่ามันได้อย่างง่ายดายด้วยหอกเขาแรคคูน เขารีบใช้มือกระชากเขาออกจากส่วนหัวแล้วก็ล่าตัวต่อไป
     ชายหนุ่มทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ครบทั้ง 5 ตัว โชคดีที่สามารถล่าตัวที่เหลือได้โดยไม่ต้องสู้ ถึงแม้เขาจะรอดมาได้แต่ก็ได้ประสบการณ์อย่างมากในครั้งนี้
     กระดาษภารกิจแตกเป็นฝุ่นสีเขียวแล้วลอยเข้าไปในอกของชายหนุ่ม เขารับรู้ได้ถึงพละกำลังที่มากกว่าเดิม ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงหยิบก้อนหินเล็กมาบีบ ทว่าบีบด้วยมือเดียวไม่อาจทำอะไรได้เมื่อบีบสองมือก็พอที่จะทำให้หินมีรอยร้าวได้ นี่เห็นได้ชัดเลยว่ามันได้ผลจริงๆ
     ต่อไปเขาทดสอบความความว่องไวที่ได้มาด้วยการวิ่ง ในตอนแรกไม่อาจวิ่งหนีปีศาจแรคคูนได้พ้นแต่คราวนี้เขามั่นใจว่าสามารถวิ่งได้เร็วกว่าพวกมันเล็กน้อย
"สุดยอด จากนี้ไปเราก็ไม่ต้องถูกใครรังแกอีกแล้วฮ่าๆๆ"
     เอกรู้สึกขอบคุณพระเจ้าจากใจจริงที่มอบโอกาสให้แก่เขา แต่เมื่อมองไปด้านหน้าหวังว่าจะมีภารกิจโผล่มาอีกครั้งแต่เขายืนรอครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววปรากฏออกมา
"ทำไมกัน...เกิดอะไรขึ้น!!"
     ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผิดหวังแต่ก็ยังคิดในแง่ดีว่ามันจะออกมา ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยเหลือเกินจึงได้เดินออกจากถิ่นของปีศาจแรคคูนสองเขาแล้วไปหลับนอนบนต้นไม้เพื่อพักผ่อน จากนั้นค่อยว่ากันอีกทีเมื่อตื่นขึ้นมา