ตอนที่7 เริ่มงานแรก
จิวมู่ตานรับฟังพร้อมกับสงสัยท่าทางของซูเวยที่ดูเหมือนมีความรู้และมั่นใจแตกต่างจากพฤติกรรมเดิมของซูเวยอย่างเห็นได้ชัดทำให้เธอไม่แน่ใจในทักษะการรักษาของซูเวยเท่าใดนัก แต่อีกใจก็เชื่อมั่นเพราะซูเวยช่วยให้เธอฟื้นตัวขึ้นมาได้
“หากทานสมุนไพรพวกนี้แล้วฉันจะหายดีจริงหรือ?”จิวมู่ตานถามซูเวยขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจหลังจากฟังคำอธิบายจากซูเวยแล้ว
“แล้วน้าจิวคิดว่าฟื้นขึ้นมาได้ยังไงคะ? ถ้าหนูไม่ช่วยเอาไว้”ซูเวยถามกลับคืนอย่างท้าทาย เธอเข้าใจความคิดของจิวมู่ตานเพราะคงไม่มีเด็กคนใดที่จะเรียนรู้ได้เร็วเหมือนตนเองและสามารถแนะนำผู้ใหญ่เื่การรักษาได้คล่องแคล่วเช่นนี้แน่นอน
“สมุนไพรพวกนี้มีอะไรบ้างสรรพคุณมียังไง?” จิวมู่ตานยังระแวงและไม่เชื่อซูเวย เนื่องจากที่ผ่านมานั้นซูเวยเป็เด็กเกเรที่เกียจคร้านและชอบรังแกเด็กคนอื่นในหมู่บ้านจนทำให้ทุกคนเอือมระอา จู่ๆซูเวยจะมีความรู้ด้านแพทย์เหมือนตาของเธอได้เช่นไรจิวมู่ตานกลัวว่าซูเวยจะให้ตนเองกินสมุนไพรพิษมากกว่าจึงถามความรู้ของซูเวยก่อนตัดสินว่าควรนำสมุนไพรเหล่านี้กลับไปต้มทานหรือไม่
ซูเวยถอนหายใจเล็กน้อยแล้วอธิบายสมุนไพรแต่ละตัวพร้อมบอกสรรพคุณอย่างละเอียดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า“นี่คือตี้หวง มีสรรพคุณ..... ทั้ง 6 ชนิดนี้เป็สมุนไพรสูตรบำรุงร่างกายชื่อว่าอีก้วนเจียนค่ะ”
จิวมู่ตานเริ่มตะลึงั้แ่ที่ซูเวยพูดชื่อสมุนไพรตัวแรกพร้อมอธิบายสรรพคุณอย่างคล่องแคล่วทำให้จิตใจเธอเริ่มเอนเอียงและเชื่อมั่นซูเวยมากขึ้น
สุดท้ายเมื่อได้ยินชื่อตำรับสมุนไพรซึ่งจิวมู่ตานเคยไปซื้อจากร้านขายยามาก่อนซึ่งมีตัวยา 6 ชนิดเช่นกัน แต่เธอเคยเห็นตัวยาแบบแห้งเท่านั้น ดังนั้นเมื่อเห็นแบบสดจึงไม่แน่ใจกอปรกับได้ฟังคำสาธยายของซูเวยทำให้จิวมู่ตานตัดสินใจเชื่อใจซูเวยและยอมรับยาสมุนไพรเ่าั้ตามตรง
“ขอบใจมากซูเวยเธอเป็หมอยาตัวน้อย เป็ทายาทของตาจ้าวลี่ซือจริงๆ”จิวมู่ตานกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่มชมซูเวยอย่างจริงใจ
จากนั้นจิวมู่ตานนำสมุนไพรหอบหนึ่งเก็บไว้ในตะกร้าของตนเองก่อนลงเขากลับบ้านไป
ส่วนซูเวยรีบวิ่งกลับไปหายายและบอกเื่สมุนไพรตังกุยทำให้ยายตื่นเต้นยินดี สองยายหลานต่างพากันเก็บตังกุยทั้งต้นใบรากอย่างระมัดระวังเพราะส่วนที่จะนำไปขายที่ร้านขายยาได้จะเป็ส่วนรากทั้งหัวราก รากแก้ว และรากแขนง
ปรากฏว่าทั้งเกาอิงและซูเวยต้องเดินไปกลับสองเที่ยวเพื่อแบกตังกุยทั้งต้นกลับมาบ้านซึ่งทั้งสองคนเก็บเกี่ยวตังกุยเกือบหมดป่าโดยเหลือไว้แค่ต้นเล็กๆให้มันได้เติบโตต่อไปเท่านั้น
“โชคดีจริงๆที่ซูเวยเข้าใจตำราแพทย์ของตาและช่วยหาตังกุยพบ”เกาอิงกล่าวชื่นชมหลานสาวอย่างจริงใจขณะที่กำลังทำความสะอาดตังกุยโดยแยกส่วนใบและลำต้นออกซูเวยบอกว่าสามารถนำใบและลำต้นยอดอ่อนไปต้มจืดหรือผัดเป็อาหารได้เฉพาะส่วนรากเท่านั้นที่ต้องตากแดดก่อนนำไปขายที่ร้านขายยาในตัวอำเภอ
“ขอบคุณค่ะ”ซูเวยยิ้มกว้างรับคำชมอย่างเต็มที่พลางคิดอยากได้คอมพิวเตอร์สักเครื่องไว้ใช้งานถึงแม้ว่าจะเป็อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ทันสมัยในยุคนี้ แต่ทว่าล้าหลังมากนักในดาวเอเอสซูเวย้าค้นหาข้อมูลต่างๆของโลกใบนี้เพื่อหาหนทางพัฒนาคุณภาพชีวิตของตนเองและยายให้อยู่ดีกินดีมากกว่านี้
“เห็นทีถ้าได้เงินก้อนแรกฉันจะต้องขอยายซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์และมอเตอร์ไซค์ไว้ใช้งานดีกว่ารถยนต์คงยากเพราะกว่ายายจะเรียนรู้หรือฉันโตพอที่จะขับได้”ซูเวยคิดวางแผนในใจอย่างคาดหวัง
คืนนี้สองยายหลานนอนหลับสนิทเพราะใช้พละกำลังมากเกินไปในตอนบ่ายเพื่อขนสมุนไพรตังกุยกลับมาบ้านทำให้ซูเวยยกเลิกแผนที่จะเข้าไปอ่านตำราทำนาย์ในคฤหาสน์ขาว
..........
รุ่งเช้าเวลาสี่นาฬิกาซูเวยตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น พร้อมกับเปลี่ยนชุดนอนไปใส่ชุดกีฬาแล้วไปวิ่งออกกำลังกายซึ่งเธอตั้งใจไปออกกำลังกายบนูเาเพราะว่าเธอต้องฝึกฝนทักษะต่อสู้ซาเซินไปด้วย จนถึงเวลาหกนาฬิกาจึงวิ่งกลับมาบ้าน
“เวยเวย เวยเวยหลานอยู่ไหน?”เสียงะโโหวกเหวกด้วยความใของเกาอิงดังขึ้นขณะที่ซูเวยวิ่งกลับมาถึงบ้านพอดี
“หนูอยู่นี่ค่ะยาย”ซูเวยรีบส่งเสียงบอกยายทันที เพื่อไม่ให้เสียงดังมากกว่านี้โชคดีที่บ้านของยายอยู่ท้ายหมู่บ้านและใกล้กับป่าทำให้เสียงะโของยายไม่รบกวนเพื่อนบ้านมากนักโดยบ้านของเพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากบ้านยายราว 100 เมตร
“เวยเวย ไปไหนมา? เป็อะไรไหม?”เกาอิงรีบเดินมาจับแขนแล้วหมุนตัวเธอเพื่อสำรวจอย่างใกล้ชิดด้วยความกังวลใจ
ทำให้ซูเวยรู้สึกอบอุ่นที่มียายคอยห่วงใยตนเองเช่นนี้เธอตอบคำถามของยายตามตรงว่า “หนูไปวิ่งออกกำลังกายมาค่ะจะได้แข็งแรงและไม่เจ็บป่วยง่ายๆอีก”
“ดีแล้ว ดีแล้วงั้นมาทานข้าวต้มก่อน อีกสักหน่อย เ้านายก็จะมารับแล้วไม่ใช่หรือ?”เกาอิงลูบหัวหลานสาวด้วยความรักก่อนโอบไหล่พาหลานเข้าไปในบ้านเพื่อทานอาหารเช้าร่วมกัน
อาหารเช้าวันนี้เป็ข้าวต้มใส่ใบและลำต้นอ่อนของต้นตังกุยพร้อมกับเศษเนื้อกระต่ายที่เหลืออยู่ซูเวยฝืนกินอย่างลำบากใจพลางคิดว่าจะต้องหาทางทำให้ยายอยู่สุขสบายมากกว่านี้โดยเร็ว
หลังจากทานข้าวอิ่มได้แค่สิบนาทีพลันมีเสียงเรียกเกาอิงดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วซึ่งเป็ไม้เก่าสูงแค่ 150เิเอยู่หน้าบ้าน
ซูเวยจำได้ชัดเจนว่าเป็เสียงของจิวมู่ตานผู้หญิงที่เธอเคยช่วยเหลือเมื่อวานนี้จิวมู่ตานถูกสามีต่างถิ่นทอดทิ้งเธอกับลูกชายไว้เพราะเขาไปมีภรรยาใหม่ที่มีฐานะร่ำรวยมากกว่า จิวมู่ตานสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุเมื่อสืออู๋เจ๋ออายุได้แค่สองขวบ ปีต่อมาสามีก็ทิ้งเธอไปทำให้จิวมู่ตานต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวและส่งเสียลูกชายคนเดียวให้เรียนหนังสือโชคดีที่สืออู๋เจ๋อเป็เด็กรู้ความ เขาช่วยแม่ทำงานทุกอย่าง ทั้งงานบ้านและทำนาแต่ทว่าเขาเรียนหนังสือไม่เก่ง อยู่ในระดับกลางๆเป็เด็กชายคนเดียวในหมู่บ้านที่ไม่เคยรังแกหรือทำร้ายซูเวยเพราะเขามัวแต่ช่วยแม่ทำงานจนไม่มีเวลามาสนใจซูเวยนั่นเอง
ตอนนี้เกาอิงเดินไปเปิดประตูให้จิวมู่ตานเข้ามาปรากฏว่าจิวมู่ตานมาพร้อมกับสืออู๋เจ๋อ ทั้งสองคนนำหน่อไม้ที่เพิ่งหามาได้มามอบให้เกาอิงโดยตรงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งใจว่า“ฉันเอามาให้ยายเกา เมื่อวานนี้โชคดีที่ได้เวยเวยช่วยไว้ ทำให้ฉันหายป่วยฉันไม่มีอะไรตอบแทน ก็เลยขึ้นเขาไปหาหน่อไม้กับเสี่ยวเจ๋อแล้วเอามาให้นี่แหละ”
“เวยเวยนะหรือช่วยเธอไว้?” เกาอิงส่งเสียงแสดงความประหลาดใจออกมาโดยตรง
“ใช่เื่มันเป็อย่างนี้” จิวมู่ตานอธิบายเหตุการณ์ช่วยเหลือจากซูเวยให้เกาอิงฟังพร้อมกับยืนยันว่าเป็ฝีมือของซูเวยจริง
ทำให้เกาอิงส่งเสียงถามซูเวยที่เดินออกมาหน้าบ้านพอดีว่า“จริงหรือที่เวยเวยช่วยน้าจิวไว้?”
“ใช่ค่ะหนูบอกแล้วว่าหนูอ่านหนังสือและจดจำเนื้อหาในตำราแพทย์ของตาได้หมดแล้วเห็นน้าจิวป่วยและมีอาการแบบเดียวกับที่หนังสืออธิบายไว้ก็เลยหาสมุนไพรกับนวดทุยนาช่วยน้าจิวไว้ค่ะ” ซูเวยนึกอยากตบหน้าผากตัวเอง ที่ลืมบอกยายเื่ช่วยน้าจิวเพราะเธอมัวแต่ดีใจที่พบตังกุย จนลืมเื่การเป็หมอยาตัวน้อยไปเสียแล้ว
“งั้นก็ได้อันที่จริงไม่ต้องลำบากเอาอะไรมาให้หรอกนะ ทีหลังอย่าทำแบบนี้เวยเวยช่วยเธอไว้ได้ก็ดีแล้ว” เกาอิงยอมรับหน่อไม้เป็ของตอบแทนพลางบอกกับจิวมู่ตานตามตรง
เนื่องจากในอดีตเวลาสามีทำหน้าที่หมอพื้นบ้านรักษาคนป่วยของที่นี่เธอและสามีต่างไม่ได้ยึดถือเื่ค่าตอบแทนเป็สำคัญส่วนใหญ่แล้วแต่ผู้คนจะมอบอะไรให้ ไม่มีอะไรตอบแทนก็ไม่ได้สนใจ ซึ่งสามีเธอมักจะพูดอยู่เสมอว่า“ทำดีไว้ไม่เสียหลาย ของนอกกายได้มาเดี๋ยวก็จากไป”ทำให้เกาอิงจดจำและซึมซับพฤติกรรมและความคิดนั้นไปโดยอัตโนมัติ
จากนั้นจิวมู่ตานและลูกชายกล่าวขอบคุณซูเวยและยายอีกครั้งก่อนกลับบ้านไป
เกาอิงชื่นชมหลานสาวที่ช่วยเหลือเพื่อนบ้านไว้ได้ทำให้เธอเริ่มเชื่อแล้วว่าหลานสาวได้ปรับปรุงตัวเองแล้วจริงๆ
..........
เมื่อถึงเวลา08.00 น.
มีรถยนต์หรูขับผ่านเข้ามาในหมู่บ้านัสร้างความแปลกใจจนทำให้ผู้คนเดินออกมาดูรถยนต์และเส้นทางที่รถยนต์หรูคันนั้นขับตรงไปปรากฏว่ารถยนต์หรูจอดที่หน้าประตูรั้วบ้านของยายเกาอิงครู่หนึ่งซูเวยเดินออกมาแล้วขึ้นนั่งรถด้านหน้าคู่คนขับ หลังจากนั้นรถขับออกไปจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
ซูเวยตกลงกับยายไว้ก่อนแล้วเื่ที่มีชาวบ้านมาสอบถามการไปมาของตนเองในครั้งนี้เธอให้ยายบอกกับคนอื่นๆเพื่อกันข้อสงสัยของรายได้ในอนาคตว่า “แม่ของซูเวยทำธุรกิจประสบความสำเร็จก็เลยพาเวยเวยไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาเห็นว่าจะมีการปันผลเงินบริษัทเร็วๆนี้พวกเราอาจมีเงินที่อิ่งเอ๋อร์หยิบยื่นให้อีกครั้ง”
ในตอนนี้ซูเวยนั่งคู่มากับพ่อบ้านหูเขาถามความมั่นใจของซูเวยอีกครั้งเพราะกังวลว่าเธอจะประหม่า จนไม่สามารถพนันหินได้
“เวยเวย มั่นใจในการพนันหินครั้งนี้ไหม?”พ่อบ้านหูถามพลางลอบสังเกตท่าทางของซูเวย
“มั่นใจค่ะ”ซูเวยตอบตามจริงด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีประหม่าหรือตื่นกลัวแต่อย่างใดทำให้พ่อบ้านหูลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
พ่อบ้านหูขับรถมาถึงโกดังแห่งหนึ่งแถบชานเมืองของจังหวัดหวงโชคดีที่หมู่บ้านัอยู่ไม่ไกลจากตัวจังหวัดมากนักกอปรกับเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัว ทำให้ใช้เวลาไม่นานเกินไป
พ่อบ้านหูเดินนำซูเวยเข้าไปในโกดังขนาดใหญ่ที่ทันสมัยซึ่งมีรถยนต์หรูนับสิบคันจอดอยู่หน้าโกดัง เมื่อซูเวยเดินเข้าไปในโกดังแล้วเธอมองเห็นกองหินหยาบวางระเกะระกะและมีจำนวนมากกว่าที่ร้านอัญมณีมั่งคั่งของเมืองหลานเกือบสิบเท่ามีเครื่องตัดหินขนาดใหญ่สองเครื่องตั้งวางห่างกัน 20 เมตรอยู่หน้ากองหินซึ่งอยู่ตรงกลางโกดังมีโซฟานั่งแยกเป็สองฝั่งติดผนังแต่ละด้านของโกดังอย่างชัดเจน
มีเสียงพูดอย่างดูแคลนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นทันทีที่กัวจวินเดินตรงเข้ามาทักทายซูเวย
“โธ่! น่าสงสารคุณชายกัวจวินเสียจริงลำบากจนต้องให้เด็กน้อยมาช่วยพนันหินให้เลยหรือ?”ติงลู่จิวพูดเสร็จแล้วหัวเราะเยาะกับบรรดาเพื่อนในกลุ่มที่มีทั้งชายหนุ่มและชายวัยกลางคนราว6 คน ซึ่งจำนวนพอๆกับฝั่งของกัวจวินที่มีอยู่ 6 คนเช่นกัน
แต่ทว่ามีอีกฝั่งที่เป็ชายชาายวัยกลางคนและชายฉกรรจ์อีกสองคนที่ไม่สนใจกับพฤติกรรมของทั้งสองกลุ่ม
ซูเวยหรี่ตามองคนทั้งหมดด้วยความสนใจกับท่าทีที่แตกต่างกันของคนสามกลุ่ม
“ก็รอดูผลการแข่งขันที่ออกมาแล้วกัน”กัวจวินโต้ตอบศัตรูทางการค้าโดยตรงเขารู้สึกมั่นใจมากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางนิ่งสงบของซูเวยซึ่งดูแตกต่างจากเด็กวัยเดียวกันท่าทางของเธอนั้นเหมือนกับผู้ใหญ่ที่เจนจัดและมีประสบการณ์ ทำให้กัวจวินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“อย่ามัวแต่ปะทะคารมกันอยู่เลยควรเริ่มพนันได้แล้ว” เฉียนชิง ชายวัยกลางคน ผู้เป็บุตรชายของชายชราเฉียนปินส่งเสียงบอกทั้งสองกลุ่มโดยตรงเนื่องจากโกดังหยกเลอค่าแห่งนี้ทำหน้าที่เป็ตัวกลางตัดสินการแข่งขันของทั้งสองตระกูลมาหลายปีดังนั้นพ่อลูกตระกูลเฉียนจึงเบื่อหน่ายการปะทะคารมของทั้งสองฝ่ายและอยากทำงานให้เสร็จโดยเร็ว
“ก็ดีครับผมเองก็อยากเห็นการล่มสลายของตระกูลกัวเหมือนกัน” ติงลู่จิวพูดท้าทายกัวจวินโดยตรงทำให้กัวจวินลอบกำหมัดสะกดกลั้นอารมณ์โกรธของตนเองไว้ เพราะจะทำให้เสียงานใหญ่หากขาดสติไปดังนั้นเขาจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับความโมโหซูเวยยกยิ้มมุมปากอย่างสนใจที่เห็นท่าทีของทั้งสองฝ่าย
“เวยเวยทำให้ดีที่สุด อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังนะ”กัวจวินหันมาบอกซูเวยอย่างคาดหวังด้วยน้ำเสียงแสดงความมั่นใจในตัวเธอ
“แน่นอน หนูยังอยากได้เงินรางวัลอยู่นะเงินตั้งมากขนาดนั้น รับรองว่าหนูไม่ยอมพลาดหรอก”ซูเวยพยักหน้าตอบกัวจวินอย่างมั่นใจ คำพูดมั่นใจและการใช้ข้อความที่ไม่เหมือนกับเด็กสิบขวบทำให้พ่อบ้านหูขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาสงสัยว่าซูเวยจะชนะพนันหินได้หรือไม่
ตอนนี้เฉียนปิน ชายชราเ้าของโกดังเป็คนอธิบายกฎเกณฑ์การแข่งขันพนันหินระหว่างสองตระกูลอีกครั้งเนื่องจากคนเลือกหินเป็คนใหม่ด้วยกันทั้งคู่ ถึงแม้ว่าฝั่งของตระกูลติงจะได้ปรมาจารย์หยกที่มีชื่อเสียงมาช่วยก็ตามแต่ทว่าพอเหลือบมองเห็นเด็กหญิงวัยสิบขวบเป็คนเลือกหินหยาบของตระกูลกัวทำให้ชายชราเฉียนปินลอบส่ายหัวอย่างกังวลและหนักใจแทนเขาไม่คิดว่าเด็กหญิงจะมีทักษะจนสามารถแข่งขันกับปรมาจารย์หยกที่มีประสบการณ์และฝึกฝนมานานหลายปีได้
เวลานี้ซูเวยเข้าใจกฎกติกาแล้วเธอจะต้องหาหินหยาบที่มีหยกให้ได้ 3 ก้อนแล้วนำไปวางไว้ข้างเครื่องตัดหินฝั่งตระกูลกัว จากนั้นเลือกหินมาเปิดทีละก้อนโดยแข่งขันเื่ชนิดและสีของหยกว่าฝ่ายใดจะมีราคาสูงมากกว่ากันดังนั้นแต่ละฝ่ายจะต้องชนะให้ได้มากที่สุด
14K
