รีออนเดินผ่านดงหญ้าที่เริ่มจะสูงขึ้นเรื่อยๆเขาค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆ เพราะเขาต้องคอยควบคุมพลังของเขาไม่ให้ใช้มันมากจนเกินไปไม่อย่างนั้นมันกลายเป็การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงราวกับก้าวพริบตาในอนิเมะยมทูตชื่อดังเป็แน่ในเวลานี้เขา้าหาตัวอะไรมาย่างทาน เพื่อประทังความหิวโหย
เขาค่อยๆเดินเข้าไปหาเหยื่อที่ได้เล็งเอาไว้มันเป็กวางที่อาศัยอยู่ตามที่ราบทุ่งหญ้าแห่งนี้แต่มันก็ไม่ได้เป็เื่ที่ยากเลยในการจับมันออกมาได้หนึ่งตัวที่มันแยกออกมาจากฝูงเมื่อเห็นว่ามีโอกาสก็รีบวิ่งเข้าไปจับอย่างรวดเร็ว
“ฟิ้วๆ ตูม”
มันเป็เสียงลำตัวของรีออนที่ปะทะเข้ากับตูดกวางตัวนั้นอย่างรุนแรงมันทำให้กวางตัวนั้นถึงแก่กรรมภายในเวลาเพียงไม่ถึงเสี้ยววินาทีอวัยวะของกวางแตกกระจายเป็รูจากทางด้านหลัง เศษมูลที่กวางกินเข้าไปกระเด็นไปทั่วบริเวณ และแน่นอนที่สุดตัวรีออนเองก็เปื้อนไปด้วยอุจระ
“ไม่น่าเลยตรู ลืมเื่อย่างนี้ไปได้ยังไง” เขาจำเป็้าหาแหล่งน้ำเป็การด่วนจะให้ก่อไฟทำอาหารในสภาพนี้ มันก็เสียอรรถรสในการรับประทานอาหารอยู่เหมือนกัน
“อลิส เธอช่วยวิเคราะห์หาแหล่งน้ำใกล้ๆนี้หน่อยได้มั้ย”
“ได้ค่ะด็อกเตอร์ ห่างจากจุดที่ด็อกเตอร์อยู่ประมาณ 300 เมตร ไปทาง 16 นาฬิกาค่ะ” รีออนเดินไปตามทางที่อลิสบอกแต่เมื่อถึงจุดที่บอกมันกลับเป็บ่อน้ำเล็กที่เต็มไปด้วยมูลขนาดย่อมๆของสัตว์นานาชนิด
“เธอโกธรอะไรฉันเนี้ยอลิส ั้แ่เมื่อคืนแล้ว” เขาถามออกไปด้วยความสงสัย
“เชอะ ด็อกเตอร์ก็รู้นี่คะ ว่าคำๆนั้นมันเป็คนต้องห้ามสำหรับเหล่า AIอย่างพวกเรา” AI ในสมัยนี้จากโลกก่อนส่วนใหญ่ก็มักถูกพัฒนาให้มีความรู้สึกนึกคิดเป็ของตัวเอง และคำต้องห้ามที่ถูกฝังเอาไว้ในระบบก็จะเป็พวกคำว่าเพี้ยน บ้า รวน อะไรพวกนี้ มันแสดงให้เห็นว่า AI เ่าั้มีปัญหาในการทำงานและส่วนใหญ่ AI เ่าั้ก็มักจะถูกยกเลิกใช้งานเพราะไม่ตรงไปตามความ้าของเ้าของ
“นึกว่าเื่อะไร ก็ได้ ฉันขอโทษ ยังไงเธอก็เป็ AI ตัวแรกของผมเลยนะจำได้มั้ยเอ่ย…….” และมหกรรมการขอคืนดี AI ก็เริ่มต้นขึ้นรีออนพูดออกไปต่างๆนานา พูดถึงความหลังกันจนอลิสหายงอลและวิเคราะห์หาแหล่งน้ำให้กับเขา
หลังจากทำอะไรต่างๆเสร็จแล้วรีออนก็เริ่มก่อไฟ และทานอาหารเช้า เขาเลือกทำเนื้อกวางบางส่วนออกมาทานและเขาของกวางเพื่อนำมาเหลาเป็อาวุธ และสิ่งที่เขาได้ก็คือหอกไม้เล่มหนึ่งเท่านั้น แต่ในตอนนี้มันก็ยังมีเื่ที่เข้าสงสัยอยู่ไม่หาย
“อลิส รู้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของผม” เขาถามกับอลิสเพื่อให้เธอช่วยวิเคราะห์หาเหตุผล
“จากการคาดการณ์ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้วมีความเป็ไปได้เกี่ยวกับแรงดึงดูดของโลกค่ะ”
“ยังไง เธอช่วยอธิบายหน่อยซิ” รีออนยังสงสัย
“โลกที่เราอยู่ในตอนนี้ ข้อมูลที่เรามีมันก็น้อยค่ะ แต่จากการคำนวณแล้วโลกนี้มีมวลหรือน้ำหนักที่มากกว่าโลกของเราถึง 300 เท่าและยังมีรัศมีที่กว้างกว่าราวๆ 11 เท่าค่ะ” เธออธิบายออกมา
“พอเข้าใจละ เมื่อน้ำหนักมวลของโลกนี้สูงกว่า จะส่งผลเกี่ยวกับน้ำหนักรวมถึงแรงกายของผมที่จะมากขึ้น และเมื่อความกว้างหรือรัศมีมีมากกว่ามันจึงทำให้การเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นและทั้งหมดมันก็เกี่ยวข้องกับค่าแรงโน้มถ่วงของโลกนี้ซินะ”
แม้มันดูเหมือนจะเป็เื่ที่เข้าใจได้ยากแต่รีออนก็เคยเป็ถึงนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะเื่แค่มัธยมปลายเขาจะไม่รู้ได้อย่างไง
“สรุปก็คือ ร่างกายของด็อกเตอร์จะมีพละกำลังมากขึ้นถึง 300 เท่า และความเร็วที่จะมากตามถึง 11 เท่าค่ะ”อลิสกล่าวออกมา
“นั่นน่ะพอจะเข้าใจได้ แต่ทำไมมันถึงมาเกิดขึ้นในตอนนี้ล่ะ”มันเป็สิ่งที่เขาสงสัยมาโดยตลอด ถ้าแรงและความเร็วจะมากขึ้นทำไมมันถึงไม่ออกมาั้แ่เขาลงจากยาน
“เมื่อมาถึงยังโลก ด็อกเตอร์สลบไปจากอาการาเ็ และตัวระบบของยานก็มีปัญหาเหมือนกันแต่ก็ยังมีพลังงานบางส่วนที่ยังพอใช้งานได้ค่ะ แต่พลังงานของตัวยานก็ไม่ได้มีมากพอมันจึงค่อยๆลดประสิทธิภาพการทำงานของตัวเองลงไป” อลิสกล่าว
“ตัวยานที่ค่อยๆปล่อยพลังงานออกมาใช้และค่อยๆปรับค่าแรงโน้มถ่วงในตัวยานให้เท่ากับโลกนี้ซินะ”รีออนก็ร่วมกันวิเคราะห์ตามหลักเหตุผลด้วย
“ใช่ค่ะ แต่ที่มันพึ่งจะมาปรากฏเอาป่านนี้ก็น่าจะเป็เื่กระบวนการของร่างกายที่ค่อยๆปรับเปลี่ยนและเมื่อกระบวนการนั้นเสร็จสิ้น ร่างกายจึงะเิมันออกมาในคราวเดียว”อลิสกล่าวเสริม
“นั่นซินะ สิ่งที่ยังเป็ความลับของร่างกายมนุษย์ยังมีอีกมากผมเคยได้ยินเื่ของการทดลองร่างกายมนุษย์ที่อาศัยอยู่คนละทวีป ทวีปฝั่งร้อนกับทวีปฝั่งหนาว ในจับมาอยู่ในทวีปอบอุ่นแต่ทั้งสองมีการตอบสนองทางร่างกายที่แตกต่างกัน คนจากทวีปร้อนรู้สึกหนาวแต่คนทวีปหนาวกับร้อนจนเหงื่อไหล”
“ใช่ค่ะ ทั้งหมดเป็การปรับตัวของร่างกายค่ะมันแค่ต้องใช้เวลาในการทำให้ร่างกายรู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่ใหม่เท่านั้นเอง”อลิสกล่าวต่อ
“เข้าใจแล้ว...ว่าแต่เราต้องไปทางไหนต่อ จากที่วางแผนไว้เราจะต้องเดินทางไปยังยานย้อนเวลาของเราก่อน จากนั้นก็เดินทางต่อไปยังเมืองท่านตาท่านยาย”รีออนที่กล่าวถามพร้อมกับดับกองไฟสำหรับการทำอาหาร
“ต้องเดินทางไปทิศ 11 นาฬิกาไปเรื่อยค่ะเมื่อเราเข้าใกล้ตัวยานให้รัศมี 1 กิโลเราก็จะสามารถรู้ได้ทันทีว่ายานอยู่ตรงไหนและเราก็โชคดีอยู่อย่างทางที่เรากำลังจะเดินทางไป เป็ทางเดียวกับทางไปเมืองของท่านตาท่านยายพอดีค่ะ”อลิสกล่าวออกมา เธอแสดงภาพโฮโลแกรมออกมาให้กับรีออนดูอีกที
“โอเค เริ่มออกเดินทางกันเถอะ อย่างน้อยๆ ต้องไปถึงยานให้ได้ก่อนจะค่ำ”
รีออนเดินทางไปในทิศทางที่อลิสกล่าวในระหว่างเดินทางไปเขาก็ฝึกการควบคุมพลังไปด้วย จนใน่บ่ายๆเขาสามารถที่จะควบคุมได้ในระดับที่ดีมันเหมือนกับว่าเขาสามารถใช้วิชาก้าวพริบตาได้โดยที่เหมือนกับเดินธรรมดาๆในโลกเดิมเขาสนุกกับการทดลองนั่นทดลองนี่เขาตั้งชื่อให้กับหลากหลายวิชาธรรมดาๆเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อความเท่ห์ในการเรียกใช้
“ก้าวพริบตา.....สนุกจังเว้ยยยย! ฮ่าๆๆ”
2K
