หนูน้อยสกุลถัง(ลงใหม่)

"ผักสดๆ ใหม่ๆ จากสวน หัวใหญ่ๆ เชิญทางนี้เลยเ๯้าค่ะ รีบๆ เข้ามาซื้อหากันได้เลยนะเ๯้าคะ หากช้าจะหมดก่อนไม่รู้ด้วยนะเ๯้าคะ" เสียงใสๆ กับร่างกลมๆ ของเด็กน้อยสามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้เป็๞อย่างดี

เด็กน้อยยกมือดักกวักมือเรียกลูกค้าไม่หยุด หลายคนหันมาเมียงมองอย่างเอ็นดู จนต้องเดินเข้ามาดูผักที่เ๯้าตัวน้อยบอกว่าดีนักดีหนา

"ผักของเ๯้ามีอะไรบ้างล่ะแม่ค้าตัวน้อย" หญิงวัยกลางคนแต่งตัวดูดีเดินเข้ามาถามเสียงนุ่ม นางมองเด็กน้อยหน้าตาน่ารักอย่างสนใจ

"เชิญด้านนี้เลยเ๯้าค่ะท่านป้าคนงาม ผักของเสี่ยวหลินวันนี้มีผักกาดขาวสดๆ กะหล่ำปลีหัวใหญ่ๆ แล้วก็หัวไชเท้าอวบๆ เ๯้าค่ะ เพิ่งเก็บมาจากสวนเมื่อเช้ารับรองว่าสดอร่อยไม่เหี่ยวเฉาเลยเ๯้าค่ะ ราคาก็ถู้กถูก เพียงชั่งละสิบอีแปะเท่านั้นเองเ๯้าค่ะ" เสี่ยวหลินพูดเสียงดังให้ท่านตากับท่านยายได้ยินด้วย ผักหัวใหญ่ขนาดนี้จะขายแค่ชั่งละห้าอีแปะได้อย่างไร ดูจากชุดที่ใส่แล้วคนในเมืองนี้คงร่ำรวยไม่เบา

แม่ค้าน้อยแนะนำสินค้าด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว จนเหล่าผู้ใหญ่ที่หยุดยืนดูถึงกับหลุดยิ้มกับความช่างจ้อของนาง หลายคนตบเท้าเดินเข้ามาดูผักสดๆ ที่นางย้ำนักย้ำหนาว่าสดและหัวใหญ่

เมื่อได้เห็นผักหัวใหญ่ๆ เงาวับดั่งคำโฆษณาก็รีบสั่งซื้อกันคนละชั่งสองชั่ง โดยเฉพาะท่านป้าคนงามที่เดินเข้ามาทักคนแรก ถึงกับบอกให้คนติดตามซื้อกลับไปอย่างละห้าชั่งเลยทีเดียว

เพราะคำชมว่าท่านป้าคนงามแท้ๆ เลยเชียว

"แล้ววันหลังจะมีผักสดๆ มาขายอีกหรือไม่เล่าแม่ค้าน้อย" หญิงในชุดสวยงามเอ่ยถามขึ้นมา หลังจากอุดหนุนผักของเด็กน้อยไปสิบกว่าชั่ง

"เก็บขายแค่วันนี้กับวันพรุ่งนี้ก็หมดแล้วล่ะเ๯้าค่ะ แต่ว่าที่บ้านของเสี่ยวหลินยังมีมันเทศหัวใหญ่ๆ อีกเยอะเลยนะเ๯้าคะ หาก

ท่านป้าทั้งหลายสนใจ เสี่ยวหลินจะเอามาขายเ๯้าค่ะ เสี่ยวหลินขายไม่แพงเลย เพียงชั่งละห้าสิบอีแปะเท่านั้นเ๯้าค่ะ" เสี่ยวหลินยิ้มสู้สายตานับสิบคู่ที่มองมาจนเหงือกแทบแห้ง ท่านตาท่านยายของนางเองก็ยืนขายผักแทบไม่ได้หยุดพัก

ลูกค้าที่ยืนรออยู่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ตาวาว ที่เมืองเจียงหนานไม่ค่อยมีมันเทศมาวางขายมากนัก ถึงจะมีก็เป็๞เพียงแค่หัวมันเทศเล็กๆ เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังราคาสูงถึงชั่งละหกสิบอีแปะไปแล้ว และการที่แม่ค้าน้อยน่ารักปลูกผักได้หัวใหญ่เงางามเช่นนี้ คงจะปลูกมันเทศได้หัวใหญ่มากแน่นอน

"จริงหรือ อย่างนั้นก็เอามาขายเลยสิแม่ค้าน้อย ป้าจะได้ซื้อกลับไปเก็บเป็๞เสบียงสำหรับหน้าหนาว"

"ใช่ๆ ป้าก็จะซื้อมันเทศของเ๯้าด้วย ผักของเ๯้าสดและหัวใหญ่อย่างที่เ๯้าว่าจริงๆ"

"เดี๋ยวป้ามารอซื้อด้วยนะ"

"ขอบคุณท่านป้าและพี่สาวคนงามทั้งหลายที่มาอุดหนุนร้านผักเล็กๆ ของเสี่ยวหลินนะเ๯้าคะ" เสี่ยวหลินโค้งตัวขอบคุณ พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปอีกหนึ่งครั้ง จนเหล่าป้าๆ ถึงกับเคลิ้ม

พอผักหมดคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับไป แม่ค้าน้อยที่๻ะโ๷๞ขายของจนเสียงแหบแห้งต้องมานั่งพิงอกของท่านตาด้วยสภาพที่หมดแรง

จางรั่วมองหลานสาวตัวน้อยอย่างนึกทึ่ง เด็กน้อยคนนี้๻ะโ๷๞ขายผักเพียงไม่นาน ผักที่นำใส่รถเข็นมาถึงสองคันหมดลงจนแทบไม่พอขาย ปีที่ผ่านๆ มานางกับสามีนั่งขายผักกันหลายวันจนผักเหี่ยวแห้ง บ้างก็เน่าจนกินไม่ได้

"ดื่มน้ำก่อนลูก" ฮุ่ยสงส่งกระบอกน้ำดื่มให้หลานสาว เสี่ยวหลินก็รับมาดื่มก่อนนะนอนพิงอกท่านตาอย่างหมดแรง

"เด็กดี ขายของเก่งมาก" จางรั่วลูบหัวหลานสาว ในอนาคตที่หลานสาวอยากทำการค้าเล็กๆ นางก็คงไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ

"อ้าว ทำไมขายหมดเร็วนักเล่า" หงฉวนเดินออกมาดูเพราะไม่ได้ยินเสียง๻ะโ๷๞เย้วๆ ของเด็กน้อยแล้ว

"ลูกค้าซื้อกันไปคนละหลายชั่งเลยขอรับ"

"โอ้ ดีๆ แม่ค้าน้อยทำได้ดีมากเลยนะ" หงฉวนก้มมองดูแม่ค้าตัวน้อยที่เหนื่อยจนแทบจะหลับแล้ว

"อย่างนั้นพวกข้าก็ขอตัวกลับเลยนะขอรับ ขอบพระคุณนายท่านที่ให้ยืมที่ขายของ วันพรุ่งคงต้องรบกวนอีกนะขอรับ"

"ไม่เป็๞ไรๆ ผักของพวกเ๯้าสดน่ากินดีมาก วันพรุ่งก็เอามาให้ข้าก่อนเล่า ข้าจะซื้อไว้มากหน่อย"

"ได้เลยขอรับ"

ร่ำลากันอยู่ครู่หนึ่ง สองสามีภรรยาก็ช่วยกันเก็บของแล้วเข็นรถออกมาจากหน้าร้านขายยา ฮุ่ยสงนำผ้าที่ใช้คลุมผักก่อนหน้านี้มาปูบนรถเข็นแล้ววางร่างกลมๆ ของหลานสาวไว้บนนั้น เสี่ยวหลินที่ขายของจนเหนื่อยก็หลับไป

"นางเก่งมากเลยนะเ๯้าคะท่านพี่" จางรั่วเอ่ยกับสามี

"นั่นสิ ไม่คิดว่าในหัวน้อยๆ จะคิดคำพูดมากมายออกมาได้มากขนาดนี้" เขานึกถึงตอนที่หลานสาวตัวน้อยเอ่ยคำหวานเพื่อเชิญชวนให้ลูกค้าเดินเข้ามาซื้อของได้

"นอกจากขายผักได้แล้วนางยังหาลูกค้าเพื่อขายมันเทศเอาไว้ล่วงหน้าได้ด้วยนะเ๯้าคะ"

"นางเก่งกว่าพวกเราสองคนรวมกันอีกนะอารั่ว" จบคำของสามีจางรั่วก็หลุดหัวเราะออกมา

"รีบกลับไปบอกข่าวดีกับอาหนิงและอาหรงกันเถอะ ไม่แน่ว่ามันเทศยี่สิบหมู่อาจจะไม่พอขายก็ได้นะ" สองสามีภรรยารีบเข็นรถกลับบ้านอย่างตื่นเต้น

หารู้ไม่ว่าคำพูดติดตลกนั้นกลับเกิดขึ้นจริงในอีกสองวันต่อมา..

เทียนหรงได้ว่าจ้างท่านลุงเ๯้าของเกวียนที่เคยจ้างไปส่งของเมื่อสองเดือนก่อน กับสหายของเขาอีกสามคนให้ช่วยขนมันเทศเข้าไปขายในเมืองอย่างเร่งด่วน

เขายังไม่คิดที่จะซื้อวัวและเกวียนตอนนี้ เพราะนอกจากจะต้องสร้างคอกเพิ่มแล้ว ยังต้องเตรียมอาหารไว้ให้พวกมันด้วย เพราะฉะนั้นจ้างคนอื่นไปก่อนมันสะดวกกว่า

เกวียนวัวสี่เล่มมาจอดเรียงรายกันอยู่ที่หน้าร้านยาสกุลหง มันเทศเหล่านี้มีเ๯้าของหมดแล้วจึงจะใช้เวลาจอดไม่นานนัก ลูกค้าเองก็มารออยู่แล้ว เพราะเมื่อวานบุตรสาวกับพ่อตาได้นำมันเทศมาลองขายดู ปรากฏว่ามีลูกค้ามาสั่งจองเอาไว้มากทีเดียว

ลูกค้ากลุ่มใหม่เห็นเข้าก็ตาวาวอยากจะเอ่ยสั่งมันเทศกันคนละหลายชั่ง ในวันนี้มีหลิวห้าวตามมาช่วยอ่านรายชื่อลูกค้าด้วย เพราะเมื่อวานต้องให้ลูกจ้างร้านขายยาช่วยจดรายชื่อให้

"มันเทศมาแล้ว!"

"หัวใหญ่อย่างที่เ๯้าบอกจริงๆ ด้วย"

กลุ่มคนยืนเบียดเสียดกันอยู่หน้าร้านขายยา จนเทียนหรงต้อง๻ะโ๷๞บอกให้คนที่สั่งมันเทศเอาไว้ ออกมาเข้าแถวรอรับของ เพราะพวกเขาได้จ่ายเงินเอาไว้แล้ว โดยมีหลิวห้าวยืนอ่านทวนรายชื่อผู้ซื้ออยู่ด้านข้าง

"นายท่านก้วน 200 ชั่งขอรับ..

นายท่านหวัง 350 ชั่งขอรับ..

นายท่าน..."

กว่าจะหมดก็ทำเอาเทียนหรงกับหลิวห้าวเจ็บคอไปหมด ยังมีกลุ่มคนอีกมากที่ยืนรออยู่ พวกเขาตั้งใจมาสั่งมันเทศเอาไว้ล่วงหน้า เพราะมีสหายและเพื่อนบ้านเอาไปบอกต่อ วันนี้พวกเขาจึงมาดูให้เห็นกับตา

"ใครอยากสั่งมันเทศเชิญมาลงชื่อด้านนี้เลยขอรับ"

เหล่าลูกค้าใหม่ที่ยืนรออยู่ต่างกรูกันเข้ามาเอ่ยสั่งจนวุ่นวายไปหมด กว่าจะเข้าที่เข้าทางและจัดการจนเสร็จเรียบร้อย เทียนหรงกับหลิวห้าวก็ตัวเปียกไปด้วยเหงื่อ

"ได้คำสั่งซื้อของวันพรุ่งนี้มาถึงหกพันชั่งเลยนะขอรับพี่หรง แบบนี้เราต้องจ้างเกวียนเพิ่มแล้ว" เกวียนหนึ่งเล่มขนมันเทศได้ไม่เกินหนึ่งพันชั่งเท่านั้น เพราะมันจะหนักเกินไป วันนี้พวกเขาก็ขนมามากถึงสี่พันชั่ง

"ท่านลุงเติ้งมีสหายที่มีเกวียนรับจ้างอีกสักสองคนหรือไม่ขอรับ" เทียนหรงหันไปถามชายวัยเดียวกันกับพ่อตา ที่เขาจ้างมาขนมันเทศในครั้งนี้

"มีๆ เดี๋ยวข้าไปบอกพวกเขาให้นะ"

"ให้ไปเจอกันที่บ้านข้าเลยนะขอรับ"

"ได้ๆ"

เทียนหรงส่งค่าจ้างให้เ๯้าของเกวียนไปคนละห้าสิบอีแปะ เพราะต้องบรรทุกของหนัก ทั้งสี่คนรับเงินแล้วเดินยิ้มออกไปอย่างอารมณ์ดี เพียงขนมันเทศรอบเดียวก็ได้มามากถึงขนาดนี้ ปกติพวกเขาขนของหนักได้ค่าจ้างรอบละยี่สิบอีแปะก็ถือว่าเยอะมากแล้ว

เทียนหรงนั่งพักที่หน้าร้านยา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มือกุมย่ามใส่เงินไว้ตลอดเวลา มันเทศสี่พันชั่งได้เงินมามากถึงสองร้อยตำลึงเงิน มากจนย่ามใบเก่าหนักอึ้งไปหมด

"นั่งพักสักหน่อยก่อนค่อยแวะไปซื้อถังหูลู่ให้เสี่ยวหลินนะอาห้าว"

"ได้ขอรับ"

ทางด้านเด็กหญิงตัวกลมไม่ได้รับรู้เลยว่าบิดาของนางกำลังยิ้มกว้างแค่ไหน เ๽้าตัวกำลังยืนกำกับให้ท่านอาของนางนำไข่เป็ดลงไปแช่ในน้ำส้มสายชู กะเวลาในใจประมาณสิบนาทีแล้วให้เขานำไข่ออกมาถูทำความสะอาดเบาๆ

"เสร็จแล้วเอาคลุกเกลือเลยเ๽้าค่ะ"

"แบบนั้นก็ต้องใช้เกลือเยอะน่ะสิเสี่ยวหลิน" เทียนเฉินขมวดคิ้ว

"ท่านอาจะกลัวอะไรเล่าเ๽้าคะ เรามีเกลือเต็มไหใหญ่เลยนะเ๽้าคะ"

"จริงสิ เราทำเกลือเองได้นี่นา" เด็กหนุ่มพูดเมื่อนึกขึ้นมาได้ เขานั่งทำตามคำสั่งของหลานสาวอย่างเคร่งครัด

ไข่เป็ดทั้งยี่สิบฟองถูกคลุกเกลือและเก็บใส่ไหใบเล็กปิดฝาไว้อย่างมิดชิด อีกสิบวันค่อยมาดูกันว่าจะได้ผลหรือไม่ คราวนี้ก็เหลือเพียงผักดองแล้ว นางได้ขอให้มารดาเตรียมของไว้ให้ตอน๰่๥๹ที่นางไปขายผัก ตอนนี้มารดาคนงามกำลังล้างผักที่แช่น้ำเกลืออยู่

"มีแค่พริก น้ำปลา แป้งมันต้ม ผิงกั่วสับ กระเทียมสับ หัวหอมสับ ต้นหอมป่า หัวไชเท้า" เสี่ยวหลินยืนทวนวัตถุดิบที่ตนมีอยู่อย่างห่อเหี่ยว

กิมจิของนางช่างน่าอนาถจริงๆ

"หวังว่าแป้งมันจะใช้แทนแป้งข้าวเหนียวได้นะ น้ำตาลก็มีนิดเดียว ไม่ต้องใส่ก็แล้วกัน"

เด็กอ้วนถอนหายใจอีกรอบก่อนจะกวักมือเรียกท่านอาหนุ่มน้อยของนางอีกครั้ง เทียนเฉินยืนมองเครื่องปรุงผักดองของหลานสาวอย่างหวาดกลัว

"มันจะไม่เผ็ดจนแทบไส้หรือเสี่ยวหลิน" เขาเอ่ยถามพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ พริกแดกเถือกขนาดนี้ไส้ต้องขาดแน่ๆ

"ท่านอาเสี่ยวหลินใช้พริกไม่เผ็ดเ๽้าค่ะ สีมันจะน่ากลัวไปหน่อยแต่ไม่เผ็ดแน่นอน"

เทียนเฉินได้ฟังก็พยักหน้ารับ เขาช่วยหยิบเครื่องปรุงใส่ลงไปในกะละมัง โดยมีฮุ่ยหนิงคอยใช้มือกวนผสมเครื่องปรุง

"ใส่หัวไชเท้าหั่นเส้นกับต้นหอมลงไปเ๯้าค่ะ คลุกเคล้าให้เข้ากัน เสร็จแล้วก็นำผักกาดที่เตรียมไว้มาทาเครื่องดองให้ทั่ว ทาตามซอกใบด้วยนะเ๯้าคะ" เดิมทีนางตั้งใจจะทำหัวไชเท้าเค็มตากแห้ง แต่เพราะขายดีเกินไปเลยเหลือแค่ไม่กี่หัว

ดวงตากลมมองดูมารดาที่ทำตามคำบอกได้เป็๞อย่างดี ส่วนอีกคนนั้นยังดูกล้าๆ กลัวๆ เสี่ยวหลินจึงใช้นิ้วจิ้มเครื่องดองสีแดงสดแล้วยัดเข้าปากท่านอาของตน

"เผ็ดไหมเ๯้าคะ"

"ไม่เลย หวานๆ ดีนะ" เทียนเฉินเมื่อได้ชิมแล้วเขาก็รีบลงมือหยิบผักกาดมาทาเครื่องดองผักอย่างอารมณ์ดี

หลังดองผักและเก็บใส่ไหใบใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว เครื่องดองยังมีเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง เสี่ยวหลินจึงให้ทั้งสองคนหั่นหัวไชเท้าเป็๞เส้นๆ แล้วคลุกกับเครื่องดองเก็บใส่ไหเล็กไว้ รวมถึงนำต้นหอมป่ามาดองเอาไว้ด้วย

"มันต้องดองไว้นานกี่วันหรือลูก" ฮุ่ยหนิงที่ล้างมือเสร็จเรียบร้อยแล้วเอ่ยถามบุตรสาวขึ้นมา เด็กน้อยกำลังกัดกินมันเผากับท่านอาของนางอย่างเอร็ดอร่อย

"สามารถกินได้เลยเ๯้าค่ะท่านแม่ แต่ถ้าหากอยากกินแบบเปรี้ยวๆ หน่อยก็ทิ้งไว้สักสามสี่วันก็ได้นะเ๯้าคะ"

"อย่างนั้นเดี๋ยวลองกินตอนมื้อเที่ยงก็แล้วกัน ว่าแต่ทำไมลูกดองไข่น้อยนักเล่า มันเก็บไว้ได้ไม่นานหรือ"

"เก็บได้นานเ๯้าค่ะ ดองไว้สักสิบวันก็เอาออกมาต้มแล้วเก็บไว้กินได้นานเลยเ๯้าค่ะ แต่ว่าเสี่ยวหลินไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม เลยยังไม่ทำเยอะเ๯้าค่ะ" เสี่ยวหลินหยิบมันเทศเผามาแกะเตรียมกิน

"ถ้ามันอร่อยเดี๋ยวข้าจะไปเก็บไข่มาให้เยอะๆ เลยขอรับพี่สะใภ้ เ๯้าเป็ดพวกนั้นมันไข่ไว้ริมน้ำเต็มไปหมด"

"ถ้าเจอตัวมันก็จับมาสักตัวนะ คนอื่นๆ คงจะเบื่อหมูกันแล้วล่ะ"

"ได้ขอรับ แต่ว่าข้าไม่เคยเจอเลยนี่สิ" เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว เมื่อ๰่๭๫สายที่เขาไปเก็บไข่ก็ไม่เจอสักตัว

"ลองไปตอนเช้าๆ สิเ๯้าคะ ตอนกลางวันพวกมันคงจะหากินอยู่ในสระบัวนั่นแหละเ๯้าค่ะ" เ๯้าเด็กแก้มกลมเคี้ยวมันเทศหงุบหงับ

"จริงสินะ หลานอาฉลาดที่สุด" เทียนเฉินมองแก้มกลมๆ อย่างมันเขี้ยว เขาได้แต่กัดมันเทศอย่างรุนแรงแทน เพราะไม่สามารถงับแก้มหลานสาวได้ดั่งใจ

เดี๋ยวถ้าแก้มหลานสาวช้ำเขาได้โดนพี่ชายเขกหัวปูดอีกเป็๞แน่..

##########################################