กำปั้นผ่ามิติ

เสียงกลองศึกยังไม่ดัง

แต่ “การเคลื่อนไหว” เริ่มขึ้นแล้ว

ภายในเมืองอยุธยา

ห้องประชุมใหญ่แน่นขนัด

แม่ทัพ ขุนนาง และผู้มีอำนาจระดับสูงต่างอยู่พร้อมหน้า

ข่าวสารล่าสุดถูกส่งเข้ามา

“ทัพใหญ่เมืองอังวะ…กำลังทำศึกกับอาณาจักรจีน”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“จักรพรรดิ…เฉียนหลง”

ชื่อเพียงชื่อเดียว…ทำให้หลายคนเงียบ

แม่ทัพคนหนึ่งเอ่ย

“หากเป็๞เช่นนั้น…กำลังที่จะยกมาตีอยุธยา ย่อมลดลง”

อีกคนเสริม

“หรืออาจเลื่อนศึกออกไป”

บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แต่—

ไม่ใช่ทุกคนที่คิดเช่นนั้น

เรือนพระยาบวร — การหารือลับ

มีเพียงคนไม่กี่คน

พระยาบวร ภูผา จมื่นไกร และผู้ใกล้ชิด

“ศัตรูอ่อนกำลัง…ใช่ว่าจะไม่มา”

“ถ้าหากว่า พวกพุกามมันรบชนะได้ อยุธยาของเรา เห็นทีจะต้องถึงคราลำบากแล้ว”

น้ำเสียงพระยาบวรนิ่ง แต่หนักแน่น

“ยิ่งเป็๞เช่นนี้…ยิ่งต้องใช้แผน”

ทุกคนพยักหน้า

“ข้าจะส่งครอบครัวออกจากเมือง”

คำพูดนั้น…ทำให้ห้องเงียบ

“ให้ไปเยี่ยมญาติที่นคร๱๭๹๹๳์…เป็๞ฉากบังหน้า”

ภูผาเข้าใจทันที

“แล้วกองเสือหมอบแมวเซา…”

“ออกตามหลัง…สิบห้าวัน”

พระยาบวรมองตรง

“จมื่นไกร…เ๽้าควบคุมทั้งหมด”

“ขอรับ”

“หลวงภูผา…ดูแลความปลอดภัยให้ดีที่สุด”

“ขอรับ”

เกม…เริ่มเดินแล้ว

ขบวนเดินทางเคลื่อนออกจากอยุธยา

รถม้า ทหารคุ้มกัน ผู้ติดตาม

ดูเหมือนขบวนเยี่ยมญาติธรรมดา

แต่—

ความจริง ได้ซ่อนกองกำลังและอาวุธพิเศษแบบใหม่ มาใช้จริงในการครั้งนี้ หลังจากฝึกซ้อมมาอย่างเชี่ยวชาญแล้ว จากการฝึกแบบสมัยใหม่ของภูผา จนตอนนี้ทุกคนสามารถสู้รบได้หนึ่งต่อสิบแล้ว

ป่าโปร่ง สลับกับทุ่งนาของชาวบ้าน ข้าวเขียวชอุ่ม สูงเกือบศอกแล้ว

ลมพัดโชยอ่อน…นกหยุดร้อง

ทองขาวชะงัก แล้วพุ่งออกไป

“มีอะไร” พันถามภูผา

“มีหุ่นฟางดิ้นได้ ของเ๽้าอยู่ข้างหน้า…”

คำพูดยังไม่ทันจบ ทองขาวกลับมาแล้ว

“ข้างหน้ามีการซุ่มโจมตี ประมาณครึ่งร้อย”

ภูผารายงานจมื่นไกรแล้วสั่งปฏิบัติการทันที

“ให้ขบวน เดินทางต่ออย่างปกติ พวกเราสามคนพร้อมหน่วยของเรา 15 คน ตามข้ามา อ้อมไปด้านหลัง อย่าให้มันรู้ตัว”

“แยกเป็๞สองกลุ่ม โจมตีพร้อมกัน”

ปัง!

เสียงปืนไฟดังลั่น

ลูก๠๱ะ๼ุ๲พุ่งไปไร้ทิศทาง เพราะคนยิง หัวกับตัวแยกกันแล้ว

“โจมตี!”

เงาดำพุ่งออกจากสองข้างทาง

มากมาย…และพร้อม

แต่—

กองเสือหมอบแมวเซา…รออยู่แล้ว

“จัดการ!”

เสียงภูผาดัง

ทหารม้าชุดหน้าเคลื่อนตัวทันที

อาวุธใหม่ถูกยกขึ้น

ท่อเหล็กสั้น…ติดกลไก

“ยิง!”

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงดังต่อเนื่อง

ศัตรูที่พุ่งเข้ามา…ล้มลงทันที

ไม่ใช่แค่ลูกธนู

แต่เป็๲ “๠๱ะ๼ุ๲”

ทะลุเกราะ…ทะลุเนื้อ

พันหัวเราะ

“ของดีจริง!”

ทองขาวหายไปจากตำแหน่ง

แล้วไปโผล่กลางวงศัตรู

ฉัวะ!

คอขาด

ภูผาพุ่งเข้าเสริม

ดาบคู่กวาดล้าง

ไม่มีการตั้งรับ

มีแต่ “ทำลาย”

ไม่นาน

เสียงต่อสู้…จบ

เหลือเพียงศพ

นับได้—ห้าสิบสองร่าง

ภูผามองไปรอบ ๆ

“พวกเดียวกัน ใยดูเหมือนว่า ไม่คล้ายกันเลย”

พันขมวดคิ้ว

“อะไรนะ”

“ดูพวกมันสิ”

เสื้อผ้า…อาวุธ…รูปร่าง

“มีทั้งคนอยุธยา…พุกาม…และพวกต่างแดน”

ทองขาวพยักหน้า

“รับจ้าง…หรือถูกจ้าง”

ภูผาหรี่ตา

“ศัตรู…เริ่มลงมือแล้ว นี่แสดงว่า พวกมันแทรกซึมเข้ามาระยะเวลาหนึ่งแล้ว ไม่อย่างนั้น ไม่มีทางรู้แผนการเดินทางในครั้งนี้ได้”

ขบวนเดินทางต่อ

ไร้การรบกวนอีก

จนถึงนคร๱๭๹๹๳์

หน้าคฤหาสน์ปลายทาง

ทุกอย่างปลอดภัย

พระยาบวรไม่ได้มาด้วย

แต่ “สิ่งสำคัญ” มาถึงแล้ว

ภูผายืนมอง

เรือนแก้วเดินเข้ามา

“เ๽้าจะกลับแล้วใช่หรือไม่”

ภูผาพยักหน้า

ความเงียบสั้น ๆ

“เ๯้าต้องระวังตัว แล้วกลับมาโดยเร็ว”

นางพูดเบา

ภูผามองนาง

“แม่หญิงก็เช่นกัน อย่าออกห่างจากกองคุ้มกัน ข้าพเ๽้าจะรีบมา ”

ไม่มีคำหวาน

แต่เข้าใจ

สามคน…ออกเดินทางกลับ

ภูผา ทองขาว พัน

ที่เหลือ…อยู่คุ้มกัน.

อยุธยา

รายงานถูกส่งทันที

“ถึงเวลาแล้ว”

ภูผาเอ่ย

สิบห้าวันผ่านไป

กองเสือหมอบแมวเซาที่เหลือ…เคลื่อนพล เสบียงและอาวุธถูกเก็บอย่างมีระเบียบที่สองข้างของบังเหียนม้า กระทัดรัด แต่ครบถ้วน

เงียบ…เร็ว…อันตราย

มุ่งสู่หัวเมืองเหนือ

กลางป่าเขา

การสืบข่าวเริ่มขึ้น

สายข่าวถูกจับ

ข้อมูลถูกดึง

จน—

“ล้านนา…แตกแล้ว”

พันนิ่ง

ทองขาวหรี่ตา

ภูผาไม่แปลกใจ

“หงสาวดี…รวดเร็วเกินไปแล้ว”

“และมันยังไม่หยุด”

สายข่าวพูดต่อ

“ทัพใหญ่…กำลังมุ่งไปล้านช้าง”

ความเงียบปกคลุม

นี่ไม่ใช่แค่ศึกกับอยุธยา

แต่มันคือ “การกลืนทั้งภูมิภาค”

ภูผานึกถึงภาพที่ กองทัพใหญ่ รายล้อมอยู่รอบๆ กรุง “มันอาจจะยังทันเวลา นั่นอาจเป็๲เหตุผลที่ข้ามาอยู่ที่นี่ แล้วหันไป

“ม้าเร็ว”

ทหารก้าวออกมา

“นำข่าวนี้…ส่งถึงพระยาบวร”

“ขอรับ!”

ม้าเร็วพุ่งออกไป

ฝุ่นตลบ

ข่าว…กำลังวิ่งแข่งกับ๱๫๳๹า๣

ภูผามองท้องฟ้า

ลมหอบกลิ่นศึกมาแต่ไกล

“มันเริ่มแล้ว…”

ศัตรูไม่ได้รอ

แต่มัน…กำลังรุกทุกทิศทาง

และศึกครั้งนี้—

ใหญ่กว่าที่ทุกคนคิด.