ตอนที่ 3 :สรวง์ที่แท้จริง
ขณะที่พวกเรากำลังจะก้าวเข้าไปยังห้องลับนั่น เราทั้ง 2 คนถูกจับแยกออกจากกัน โดยเหล่านักบวชของโบสถ์นั่น
“นี่พวกแก จะทำอะไรพวกเราน่ะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับพยายามขัดขืน
“5555ทางเราคงต้องขอจับแยกพวกเ้าทั้ง 2 คนเพื่อความสะดวกหน่ะนะ5555” บาทหลวงตอบกลับพร้อมกับหัวเราะออกมา
“เอาล่ะพวกเ้าพร้อมเห็นสรวง์ที่แท้จริงหรือยังล่ะ” บาทหลวงพูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูลับ
ภายในประตูลับนั่น มีทางเดินที่ทอดตัวยาวไม่สิ้นสุดพร้อมกับนำ้เืไหลนองเต็มไปหมดบนทางเดิน เืสีแดงและสีดำผสมปนเปกันไปหมด มันโชยกลิ่นเหม็นสาบออกมาคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องลับ รอบข้างทั้ง 2 ฝั่งของทางเดินมีห้องขังที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องอันโหยหวน ที่พยายามร้องขอชีวิตจากบาทหลวง พร้อมกับร่างกายที่ถูกทารุณ จนเห็นเป็รอยแสดงชัดเจนบนิัของเด็กๆ จากในหมู่บ้าน
เด็กเ่าั้ถูกขังอยู่ในลูกกรงเหล็กนั่น พร้อมด้วยสายที่ห้อยระโยงระยางมากมาย ที่เจาะลงบนิัของเหล่าเด็กๆ เืสีดำถูกถ่ายเข้าไปยังเด็กเ่าั้ และเืแดงถูกถ่ายออกจากร่างกายของเหล่าเด็กๆ
“5555เป็เสียงที่ไพเราะใช่มั้ยหล่ะ5555” เสียงของบาทหลวงพูดขึ้นด้วยสีหน้าอันตื่นเต้น
“แกมันไอ้โรคจิต” ลูเธอร์ตอบกลับด้วยใบหน้าหวาดกลัว
“5555ข้ารู้ว่าข้ามันไอ้โรคจิต แต่จะให้ทำยังไงล่ะเวลาข้าเห็นภาพของเด็กๆ พวกนั้นถูกทรมาณ เสียงอันโหยหวนที่ร้องขอชีวิตเ่าั้มันช่างไพเราะยิ่งนัก มันทำให้ตัวข้านั้นรู้สึกตื่นเต้นมากเลยล่ะ” บาทหลวงพูดกลับด้วยใบหน้าอันหื่นกระหาย พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าขยะแขยง
“ทำไมเด็กเหล่านี้ถึงอยู่ในนี้ได้กัน” ลูเธอร์พูดพร้อมกับใบหน้าอันโกรธเกรี้ยว
“พวกข้าไม่เคยบังคับหรือจับตัวเด็กๆ พวกนี้มาหรอกนะ ข้าแค่แสดงพลังให้ทุกๆ คนเห็น และเพียงข้าพูดออกไปว่าข้าอยากได้ลูกๆ ของพวกท่านมาเลี้ยงดู แค่นี้ชาวบ้านต่างมอบลูกๆ ของเขาให้กับพวกข้า ด้วยความยินดี” บาทหลวงตอบกลับด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“น่ารังเกียจที่สุด” ลีอาพูดออกมาด้วยใบหน้าหวากลัว
“5555สีหน้าอย่างนั้นล่ะ ข้าชอบยิ่งนัก ยิ่งเ้าทำหน้าแบบนั้นมันยิ่งทำให้ข้า ตื่นเต้นไม่หยุดเลยหล่ะ555” บาทหลวงพูดกลับด้วยสายตาหื่นกระหาย
“นี่แกคิดจะทำอะไรกันแน่” อาเธอร์ะโออกไปด้วยความเกรี้ยวกราด
“เดี๋ยวพวกเ้าก็จะรู้เอง” บาทหลวงพูดกลับด้วยใบหน้าอันน่าขนลุก
บาทหลวงพาเราเดินไปตามทางของห้องลับเรื่อยๆ จนสุดปลายทาง ที่นั่นมีร่างของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ถูกจับพันธนาการไว้ในห้องกระจกขนาดใหญ่ที่มีนำ้หล่อเลี้ยงชีวิตมัน มันมีิัสีดำยาวตลอดทั้งตัว ดวงตากลมโตสีดำสนิทไร้ซึ่งแววตาที่ส่งออกมา เขี้ยวอันน่าสยดสยองของมันแหลมยาวยื่นออกมาจากปากที่โดนง้างออก พร้อมสายที่เจาะไปตามตัวของมัน สายนั่นคอยดูดเืที่มีสีดำออกจากตัวของมัน ส่งออกไปยังท่อขนาดใหญ่ที่ไหลไปตามห้องขังต่างๆ
ข้างหน้าของห้องกระจกมีของพันธนาการแล้วสายห้อยระโยงระยางมากมายห้อยลงมาจากเพดาน ราวกับเป็ลานลงทัณฑ์อันน่าสยดสยอง
“5555ช่างสง่างามใช่ไหมละ” บาทหลวงพูดขึ้นด้วยใบหน้าตื่นเต้น
“นี่มันเป็ตัวอะไรกันแแน่” ลูเธอร์เอ่ยถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“เอ๋ นี่พวกเ้าไม่รู้อย่างนั้นหรอ ทั้งๆ ที่พวกเ้าน่าจะรู้ดีที่สุด” บาทหลวงตอบกลับพร้อมหันหน้ากลับมามองตัวของลูเธอร์
“พวกเราจะไปรู้ได้ยังไง ไอ้โรคจิต” ลูเธอร์ตอบกลับบาทหลวงด้วยนำ้เสียงดุดัน
“5555ช่างไรเดียงสาจริงๆ เ้าสิ่งนี้น่ะคือ ปีศาจ ยังไงล่ะ” บาทหลวงพูดด้วยความภาคภูมิ
“ทำไม ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่กัน แล้วแกเอามันมาทำไม” ลูเธอร์ถามกับบาทหลวง
“ข้ารู้ดีว่าพวกนี่มันคืออะไร เพราะข้อมูลของมันได้บันทึกลง ตำราของพระผู้เป็เ้าที่ส่งต่อรุ่นสู่รุ่นของบาทหลวง ข้าศึกษามันอย่างละเอียด จนได้พบกับหนทางจัดการกับพวกมัน สิ่งที่น่ารังเกียจเ่าั้มีชีวิตที่ขัดต่อประสงค์ของพระผู้เป็เ้า พวกมันต้องจัดการด้วยสิ่งที่รังเกียจเหมือนกัน
ข้าจึงได้เฝ้ารอวันที่มันจะเกิดแผ่นดินไหวที่จะนำพาทัพอสูรขึ้นมาข้าล้างทุกชีวิตบนผืนดิน และแล้วมันก็เกิดขึ้นคืนนั้นเองข้าและนักบวชเฝ้าดูการกระทำที่น่ารังเกียจของพวกมัน ช่างน่าเวทนายิ่งนักเ้าสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญานั่น
แต่ไม่นานนักข้าก็ได้เห็นพวกคนนึงวิ่งหนีออกมาจากกองเพลิงพร้อมกับอุ้มเด็กหญิงอีกคนไว้ด้วย ช่างนาตื่นเต้นยิ่งนักเพราะในที่สุดเราก็หา ภาชนะ ได้เสียที ข้าและนักบวชได้จับ ปีศาจ มาตนนึงก่อนที่แสงตะวันจะฉายแสงลงมาแผดเผาพวกมัน แล้วนำมันมาเก็บไว้ ณ ที่แห่งนี้
ข้าจึงลองนำเืของมันไปใส่ในตัวของเด็กๆ เพื่อหวังให้เป็ ภาชนะ แต่แล้วร่างกายของพวกเขาก็ทนไม่ไหว เกิดการต่อต้านกันเองของเื เด็กๆ เหล่านี้จึฃกลายเป็ ภาชนะที่ล้มเหลว จำเป็ต้องกำจัดทิ้ง ข้าที่กำลังจะลงมือกำจัดภาชนะเหล่านี้ทิ้ง ก็ได้ยินข่าวว่าเ้า ได้มายังหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว ข้าตื่นเต้นยิ่งนัก ร่างกายมันสั่นไม่หยุด ในที่สุด ภาชนะที่แท้จริงก็มาถึง
พวกเ้าจะต้องกลายมาเป็ ภาชนะ เพื่อกำจัดเหล่าปีศาจให้สิ้น” บาทหลวงอธิบายความเป็มาต่างๆ ให้พวกเราทั้ง 2 คนฟัง
“เอาล่ะ งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ” บาทหลวงพูดขึ้นพร้อมสั่งให้นักบวชจับเราไปขึง ณ ลานใจกลางห้องนั่น
“นี่แก ปล่อยเราไปนะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมใบหน้าที่หวาดกลัว
“ฮือ ฮือ พี่ค่ะช่วยด้วย หนูกลัวจังเลย” ลีอาร้องไห้ออกมา พร้อมร้องขอความข่วยเหลือ
“ไม่เป็ไรนะลีอา เธอจะต้องปลอดภัย” ลูเธอร์พูดปลอบประโลมน้อง
“5555 ช่างน่ารักกันจริงๆ เอาล่ะงั้นเรามาเริ่มด้วยการฉีดเืปีศาจนี่ เข้าไปในแขนคนละข้าง ของพวกเ้ากัน” บาทหลวงพูดด้วยใบหน้าอันน่ากลัว
“นี่แกหมายความว่ายังไง ที่จะฉีดคนละข้างหน่ะ” ลูเธอร์กล่าวถามบาทหลวง
“ข้าจะฉีดเืเข้าไปในแขนข้างซ้ายของแก และฉีดเข้าแขนข้างขวาของน้องสาวแก เพื่อลดความเสี่ยงที่จะล้มเหลวยังไงละ แต่ก็ต้องแลกมากับพลังที่เ้าจะได้ก็ลดน้อยลงด้วย” บาทหลวงตอบกลับ
“ลีอาเธอปลอดภัยแล้วหล่ะ” ลูเธอร์พูดกับลีอาด้วยสายตาอันอบอุ่น
“ชั้นมีข้อเสนอ ที่จะขอกับแก” ลูเธอร์พูดกลับบาทหลวงด้วยสายตาอันมุ่งมั่น
2K
