บทที่ 23
ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
โลกใบนี้เชื่อมต่อกันโดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็เจ็ดอาณาจักรใหญ่ถูกปกครองโดยสตรีผู้เป็นิรันดร์ที่ต่างคานอำนาจกันในแต่ละภาคส่วนของผืนทวีปทั้งบนบกและผืนน้ำ เด็กหญิงหยิบมือหนึ่งที่ไม่ใช่เด็กหญิงธรรมดาจะถูกเกณฑ์เข้าสู่การเป็ทหารแต่นับวันเด็กหญิงเ่าั้ก็ยิ่งพบเจอได้ยากขึ้นทุกที
มนุษย์ส่วนหนึ่งที่ไม่พอใจการกระทำดังกล่าวได้ทำการต่อสู้ในาที่ไร้วี่แววของชัยชนะซ่อนเร้นตัวตนอยู่ในเงามืด ภาคีจำนวนมากถูกก่อตั้งขึ้นแต่ละภาคีนั้นล้วนเป็ความลับมีสถานที่ตั้งไม่แน่นอน พวกเขาและเธอมีจุดร่วมกันเพียงหนึ่งเดียวคือโลกแห่งความเสมอภาค ความหวังของมนุษย์ถูกเล่าขานจากรุ่นสู่รุ่นถึงวันพลิกตลบแผ่นฟ้าที่เหล่าผู้แสวงหาความเท่าเทียมต่างเรียกวันนั้นว่า 'าครั้งสุดท้าย'
หมู่เกาะเล็กๆทั้งสามถูกซ่อนตัวอยู่ใต้ผาสูงชัน มีสะพานขนาดยาวเชื่อมแต่ละเกาะเข้าด้วยกันจนไปสิ้นสุดบริเวณแผ่นดินใหญ่ของอาณาจักรเทอร์ควอยซ์ โขดหินจำนวนมากรายล้อมถือเป็ปราการทางธรรมชาติชั้นดี ผู้ไม่เชี่ยวชาญเส้นทางเป็เื่ยากในการเดินทางมายังเกาะแห่งนี้
เรือพายลำเล็กกำลังเข้าใกล้ท่าเทียบเรือบนเกาะที่มีรูปร่างคล้ายหยดน้ำ เฮเด้นปาดเหงื่อบนใบหน้าที่ไหลอาบเพราะอากาศอันร้อนอบอ้าว ในขณะที่ไม้พายในมือกำยำกวักน้ำเป็จังหวะ โดยมีผู้โดยสารสองนางนั่งโอบกอดกันและกัน คล้ายคู่รักกำลังกินลมชมวิวไปกับทิวทัศน์ท้องทะเล เหมือนทั้งคู่ไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจอะไร บนฟากฟ้าเด็กสาวผมทองกางปีกบินโฉบสำรวจพื้นที่โดยรอบ ส่วนเด็กน้อยผมแดงนั่งอยู่ส่วนท้ายของเรือเอามือกวัดแกว่งน้ำไปมาเหมือนส่วนเกินในฉากโรแมนติกนี้
"นี่ นี่ จูเลี่ยนดูนี่สิ ดูนี่สิ ฉันจะมีน้ำกินตลอดไป!" จุติมากวักน้ำทะเลขึ้นมาก่อนซดมันเข้าปาก
"แหวะ เค็มจัง..."
พร้อมกันนั้นสันมืออันแข็งแกร่งก็สับลงตรงกลางศีรษะของเด็กน้อยผมแดง
"เ้าเด็กโง่! ไม่มีใครเค้ากินน้ำทะเลกันหรอก" จูเลี่ยนรู้สึกปวดหัวกับเด็กน้อยผมแดงที่กวนใจเธอมาตลอดทาง ไม่ว่าพบเจออะไรมักเรียกทุกคนให้ดูเสมอ ส่วนเรอาได้แต่ยิ้มให้กับความไร้เดียงสาสองแขนของเธอโอบกอดสตรีผมหยักศกไว้แน่น
"ฮือออ ฮือออ มันเจ็บนะ!" จุติมาใช้มือเล็กๆลูบหัวไปมา
"ขืนแกทำตัวงี่เง่าอะไรอีก ได้ลงไปนอนก้นทะเลแน่" น้ำเสียงจูเลี่ยนนั้นจริงจังเป็ที่สุด
"เรอาก็ไม่กินน้ำทะเลเหรอ?" จุติมาพยายามเบี่ยงตัวเข้าหาคู่สนทนาที่ท่าทางดูใจดีกว่า
"มานี่สิ..." เรอาดึงแขนจุติมาเข้ามาใกล้แล้วอุ้มเธอนั่งบนตัก มือขาวเนียนเริ่มสางผมสีแดงเบาๆ ไม่มีคำตอบที่เด็กน้อย้าออกจากปากเธอ แต่มืออันอ่อนโยนกลับขยับไปมาอย่างเชื่องช้า เส้นผมเป็ช่อถักทบกันจนเป็เปียเส้นเล็กๆข้างใบหู จุติมาหรี่ตาเพราะเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดกับการกระทำของเรอา ภายในใจของเธอมันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
"เสร็จแล้วจ๊ะ..." เรอาปล่อยมือออกแล้วมองดูผลงานของตัวเอง จูเลี่ยนเบือนหน้าหนีไปอีกทางเอามือเท้าคางด้วยความเบื่อหน่าย เวลานี้เธออยากจะซดเหล้าซักขวดใจจะขาด จุติมาหรี่ตามองบนใบหน้าเรอาอีกทีพร้อมเอามือเล็กๆบีบเส้นผมที่เป็ปมคล้ายเชือกเส้นเล็กๆ
"อ๊ะ! นึกออกแล้ว" เด็กน้อยชี้นิ้วสั้นๆไปบนศีรษะของเรอา
"ใช่แล้ว...อีกหน่อยถ้าเธอผมยาวกว่านี้ก็จะม้วนแบบนี้ได้" เรอาชี้วนเส้นผมสีบลอนด์ที่ถักเป็เปียม้วนเก็บจนเป็ขดหอยอย่างเรียบร้อย
"อะแฮ่ม! ขอขัดจังหวะหน่อย..." เฮเด้นหาจังหวะแทรกบทสนทนามาซักพัก
"พวกเราถึงแล้ว..." พร้อมเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่
จูเลี่ยนลุกขึ้นยืนในทันที เรอามีท่าทีกำลังลุกตามจุติมามองตามคนทั้งสองสลับไปมา
"พวกเธอรออยู่ที่นี่..." จูเลี่ยนพูดพร้อมะโขึ้นบนท่าเทียบเรือ ก้าวเดินออกไปเหมือนรู้จักเส้นทางเป็อย่างดี ชายร่างโตก้าวขาขึ้นตาม มือกำยำคว้าเชือกเส้นโตผูกด้านข้างของเรือไว้อย่างผู้ชำนาญ ส่วนสตรีผมสั้นที่เดินทางมาถึงก่อนยืนกอดอกรอคนทั้งหมดมาพักใหญ่แล้ว
"หัวหน้าเทียกำลังรอพบอยู่..." รินเดินนำสตรีผมหยักศกไป จุดหมายนั้นคือตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สร้างขึ้นมาจากหิน พื้นที่โดยรอบพื้นดินถูกถางสำหรับทำการเกษตร พืชผักมากมายกำลังเจริญงอกงาม ขัดตรงมีกำแพงหินสูงใหญ่ล้อมรอบ กับเวรยามจำนวนหนึ่งบนป้อมสังเกตการณ์้า
"หวังว่าจะมีเหล้าซักขวด...ใช่มั้ยยัยหูยาว..."
รินไม่ตอบโต้ใดใดหน้าที่ของเธอใกล้จบลงแล้ว จากภารกิจแค่นำจดหมายทางภาคีไปมอบให้ กลับคิดไม่ถึงว่าต้องพบเจอเื่ราวมากมายจนถึงพาตัวผู้รับสารกลับมาด้วย เธอยังคงไม่ไว้ใจต่อสตรีผมหยักศกท่าทางดูไม่จริงจังกับอะไรซักอย่างเวลานี้ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด
ไอร่าร่อนลงมายังบริเวณท่าเทียบเรือ ไม่สนใจผู้ใดเดินผ่านเฮเด้นไปดั่งเขาไม่มีตัวตน
"ยัยแสบ! ห้ามเดินเพ่นพ่าน!" ไอร่าเท้าสะเอวออกคำสั่งชี้นิ้วไปยังเด็กน้อยผมแดงที่กำลังตั้งท่าจะออกตัววิ่ง เมื่อเห็นสะพานทอดยาวดูน่าตื่นตาตื่นใจไปยังอีกเกาะหนึ่ง จุติมาหยุดชะงักในทันที
"นี่ นี่ ไอร่า ตรงนั้นมีอะไรเหรอ..." เมื่อถูกห้ามความอยากรู้ก็ยิ่งทวีมากขึ้น แววตาของจุติมาลุกเป็ประกาย
"มะ! ไม่เห็นมีอะไรเลย..." เด็กสาวผมทองหันไปอีกทางพยายามพูดกลบเกลื่อน อีกฝั่งของสายตามีผู้คนพลุกพล่าน เสียงคนพูดคุยกันดังมาถึงบริเวณนี้ ทุกคนบริเวณนั้นสีหน้าแต่ละคนดูมีความสุขบ้างแบกกระจาดใบใหญ่ไว้บนหัวบ้างยืนต่อรองราคา บ้านเรือนหลังเตี้ยๆขนาบข้างกันเป็แนวยาวไปจนสุดถนน
"ไม่เชื่อ!!!" จุติมาออกตัววิ่งข้ามสะพานไปในทันที เด็กสาวผมทองได้แต่วิ่งตาม เรอามองเด็กน้อยทั้งสองด้วยความกังวล เธอมีทีท่าว่าจะเดินตามไป
"ไม่เป็ไรหรอก แค่ตลาดน่ะ" เฮเด้นลูบเคราสั้นๆพร้อมบีบนวดกล้ามเนื้อของตน ท่าทางที่ดูสุภาพของเรอายอมรับว่ามันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยแต่มันก็ดีกว่าใบดาบสีแดงที่จ่อต้นคอของเขาได้ทุกเมื่อ
"เธอก็ควรไปเดินเล่นพักผ่อนบ้าง..."
"ขอบคุณ..." เรอาโค้งให้หนึ่งทีก่อนก้าวขาตามไป กระโปรงตัวยาวขยับเบาๆ หัวไหล่ขาวเนียนของเธอดูน่าดึงดูด มันอดไม่ได้ที่ชายร่างโตจะเหล่ตาม แต่ก็ต้องสลัดความคิดออกไป ท่องไว้ในใจเธอก็แค่ป้าแก่ๆคนหนึ่ง
19K
