“กงจู่เสด็จ”
สิ้นเสียงประกาศ สตรีร่างเล็กในชุดสีขาวสะอาดก็ย่างเท้าเข้าสู่ห้องว่าการทันที ที่จริงหากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าพระองค์เสด็จเข้ามาก่อนจะสิ้นคำประกาศด้วยซ้ำ แม้จะไม่อยากยอมรับก็ตาม แต่ทุกย่างก้าวที่ดำเนินผ่านนั้น แม้ว่าฝีเท้าของพระองค์จะเบายิ่งกว่าการวางเท้าของมดก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นพระองค์ก็คือคนที่มีป้ายหยกอยู่ในมือ รวมถึงพระองค์เพิ่งจะเป็คนที่พ่วงข้อหาสังหารชายฉกรรจ์ฝีมือดีไปกว่าหกคนในสองวัน หากจะเอ่ยว่าทรงไม่น่าเกรงขามก็คงจะโกหกเกินไปหน่อย
มิสเฉินไม่ได้สนใจทั้งสายตาและเสียงกระซิบกระซาบที่แสดงถึงความหวั่นเกรงหรือความรังเกียจเธอแต่อย่างไร ที่จริงเธอไม่สนด้วยซ้ำว่าคนพวกนี้จะคิดอะไรหรือพูดถึงเธออย่างไร เด็กหญิงย่างเท้าไปจนถึงหน้าบัลลังก์หรือสิ่งที่เธอเรียกว่า ‘เก้าอี้ดนตรีที่ถือเป็ตลกร้ายที่สุดในโลก’ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลง
เด็กหญิงหมุนตัวกลับหลังไปมองเหล่าขุนนางและข้าราชบริพารที่กำลังเข้าเฝ้าอยู่ด้วยสายตาของผู้มีอำนาจอย่างแท้จริง พระองค์มองกวาดตาจากขุนนางแถวหน้าไล่ไปจนถึงแถวหลังสุดอย่างรวดเร็ว ขุนนางทุกผู้ที่เคยคิดว่าตัวเองกล้าแกร่งไม่แพ้ใครเมื่อเห็นสายพระเนตรของพระองค์กวาดผ่านตนก็ต่างพากันลนลานก้มหัวลงอย่างรวดเร็ว
...ก็อยากจะสู้สายตาอยู่หรอก แต่...
แทบทุกคนในห้องว่าการคิดไม่ต่างกันนัก หากแต่สิ่งที่ทำได้นั้นกลับต่างไปโดยสิ้นเชิง แม้ว่าภาพลักษณ์ของพระองค์จะเป็เด็กผู้หญิงอายุน้อยชันษาไม่น่าทันโลกก็ตาม แต่มีบางสิ่งในตัวพระองค์ บางสิ่งที่พวกขุนนางก็ไม่อาจจะอธิบายได้ว่าคืออะไรเช่นกัน แต่มันคือบางอย่างที่ทำให้พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองพระพักตร์พระองค์ด้วยซ้ำ
“ทุกท่าน...”
เสียงของกงจู่กังวานใสน่าฟัง แต่ในเวลานี้ทุกคนในห้องว่าการนั้นแทบกลั้นหายใจที่ได้ยินสุรเสียงของพระองค์ กงจู่ผู้สร้างภาพลักษณ์ว่าเป็เด็กบ้าใบ้มาตลอดจนถึงเมื่อวันก่อน พอได้รู้ว่าพระองค์ไม่ได้เป็ใบ้จริงแล้วก็ตระหนักได้เลยว่าทุกคำพูดที่ออกมาจากปาก พระองค์นั้นก็ฟังแล้วทั้งโหดร้ายและไร้เหตุผลสิ้นดีมาตลอดเสียด้วย การที่พระองค์แย้มพระโอษฐ์หนึ่งครั้งย่อมส่งผลต่อใจคนฟังทั้งห้องว่าการแน่นอนอยู่แล้ว
“ขอบคุณที่ทำงานหนักเพื่อต้าซีมาโดยตลอด...” คำเอ่ยขอบคุณที่คาดไม่ถึงดังขึ้น
เหล่าขุนนางเสนาอำมาตย์ที่นั่งอยู่ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองหน้ากันอย่างใสุดขีด อย่างน้อยนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคาดว่าจะได้ยินในวันนี้ หลายคนคิดว่ากงจู่ของพวกเขาจะวิ่งขึ้นบัลลังก์ไปเลยเช่นเมื่อวาน และอีกหลายคนก็ต่างคิดว่าพระองค์คงจะเข้ามาสละราชบัลลังก์แต่พระองค์กลับเอ่ยขอบคุณเนี่ยนะ...
เด็กหญิงกวาดตามองไปจนทั่วห้องว่าการอีกครั้ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าการสร้างความแตกตื่นของตัวเองให้กับเหล่าขุนนางได้ผล มิสเฉินก็ใช้สายตาทรงอำนาจของเธอที่ทำให้ทุกคนที่ตั้งท่าจะหันไปซุบซิบกันหยุดการกระทำลงเสียก่อน เพื่อฟังในสิ่งที่หยางเยว่ซือคนนี้จะพูดต่อไป ความยากของการปกครองคนคือการวางสมดุลระหว่างความเข้าใจผู้อยู่ใต้ความปกครองกับการวางกำแพงไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้เกินไปนี่แหละ แต่สำหรับมิสเฉินแล้วเื่พวกนี้ง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย
“ข้ารู้ว่าคงเป็การยากสำหรับพวกท่านที่จะยอมรับให้สตรีที่ยังเด็กอย่างข้าขึ้นครองบัลลังก์” เด็กหญิงเอ่ยอย่างตรงจุด
คำพูดนั้นราวกับก้าวเข้าไปนั่งอยู่ในใจของขุนนางของทุกคนทันที คำพูดที่ฟังดูแล้วก็ราวกับว่าพระองค์กำลังจะสละราชบัลลังก์อย่างไรอย่างนั้น แต่เขารู้ดีว่าไม่ใช่การสละราชบัลลังก์แน่ สตรีที่สามารถสังหารคนที่เข้ามาขวางตัวเองได้อย่างไม่ลังเล คนที่กล้าเอ่ยปากว่ามีแค่ถ้วยชาก็สร้างขั้วอำนาจได้อย่างพระองค์ไม่มีทางสละบัลลังก์แน่...
เถียนเจิ้งซื่อมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยสายตาประหลาดใจเพียงครู่แต่ก็แปรเปลี่ยนกลับมาเป็สายตาที่แสดงออกถึงความร้อนแรงขึ้น เมื่อเริ่มคิดได้ว่าแม่กงจู่ตัวแสบกำลังจะทำอะไร
“ศพพวกนั้นก็คงยากสำหรับิญญาของตนที่จะยอมรับกับตัวเองเมื่อถูกสตรีอย่างข้าสังหารเช่นกัน...”
เด็กหญิงเอ่ยสิ่งที่น่ากลัวออกมาด้วยสีหน้านิ่งเฉยราวกับกำลังเอ่ยเื่สภาพอากาศอย่างไรอย่างนั้น การย้ำเื่ศพขึ้นมานั้นเป็ข้อได้เปรียบของเธอที่เอาไว้ใช้ย้ำให้กับคนที่คิดว่าเธอจะอ่อนข้อลงให้กลับไปสำนึกอีกครั้งว่าสตรีที่เพิ่งจะเอ่ยว่าเข้าใจที่ทุกคนไม่สนับสนุนพระองค์ขึ้นบัลลังก์นั้น คือสตรีคนเดียวกับที่เพิ่งสังหารบุรุษที่ทำงานเป็มือสังหารมา
“เสด็จพ่อข้าองค์เหนือหัวองค์ก่อน…”
มิสเฉินจงใจวรรคคำพูดตัวเองไปครู่หนึ่งเพื่อให้เหล่าขุนนางได้นึกถึงกษัตริย์องค์ก่อนของตัวเอง เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปแล้วพระองค์จึงเริ่มกล่าวต่อ
“เสด็จพ่อก็คงยากสำหรับพระองค์ที่จะต้องยอมรับว่าตนเองถูกพวกเกลือเป็หนอนทรยศ...” เด็กหญิงหยุดหายใจ “ข้าเองก็ยากที่จะยอมรับว่าข้ากับเสด็จพ่อนั้นนับจากนี้คงต้องห่างกันไกลแสนไกล...”
คำพูดของพระองค์เนิบช้าราวกับพยายามกัดกินแทรกไปในใจของคนฟังทุกคน ความขมขื่นจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันว่าจะเกิดกำลังแทรกเข้าไปในจิตใจของทุกคนอย่างไม่ยากนัก มิสเฉินมองสีหน้าของเหล่าขุนนางด้วยความพึงใจแม้ว่าสีหน้าของพระองค์จะเป็เพียงสีหน้าที่นิ่งสงบเท่านั้น
“ไม่ว่าเื่จะยากเพียงใด แต่เราทุกคนต่างก็ต้องทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยกันทั้งนั้น” เด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
ในตอนนี้เธอกล้าบอกได้เลยจากสายตาของเหล่าขุนนางในห้องว่าการว่าเธอสามารถซื้อใจคนพวกนี้ได้มากกว่า 75 เปอร์เซ็นต์แล้ว อย่างน้อยคนพวกนี้บางคนที่กำลังรู้สึกว่าต้าซีอันเป็ที่รักของพวกเขาทั้งหลายกำลังจะเสียความมั่นคงไป ในตอนนี้ก็ได้ตระหนักว่าคนที่เคยนั่งบัลลังก์แห่งนี้เองก็เคยสูญเสียเช่นกัน....
...เป็พวกเดียวกัน...
กลอุบายการปกครองง่าย ๆ ที่ใช้เมื่อไหร่ก็ได้ผลเสมอนั้นได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว ไม่ว่าจะยุคไหนการสร้างเงื่อนไขชี้ให้เห็นจุดร่วมย่อมรวมคนได้เร็วกว่า ที่จริงแล้วหากวันนี้เธอดื้อแพ่งวิ่งขึ้นบัลลังก์ไปเหมือนเดิมก็คงไม่มีใครกล้าห้ามเธอแน่ แต่สิ่งที่เธอ้านั้นไม่ใช่เก้าอี้ดนตรีโง่ ๆ ตัวนั้น หากแต่เป็อำนาจต่างหาก การที่เธอชี้ให้เหล่าขุนนางพวกนี้เห็นสิ่งที่ตัวเองทำใจได้ยากและชี้ให้พวกเขาเห็นว่าเธอเองก็มีเื่ที่ทำใจได้ยากนั้น ทำให้เธอและขุนนางพวกนี้กลายเป็ ‘พวกเดียวกัน’ ได้ไม่ยาก
...ที่เหลือก็แค่สร้างโจทย์และดราม่าเล็กน้อย...
“วันนี้หากข้าจะดื้อแพ่งขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้พยัคฆ์เลยนั้นก็ไม่ถือว่าผิดกฎมณเฑียรบาลของต้าซีแต่อย่างใด หากแต่ข้าหยางเยว่ซือคนนี้เห็นแก่พวกท่านที่ทำงานหนักเพื่อต้าซีมาช้านาน ครั้นจะทำการข้ามหัวพวกท่านอย่างนั้นก็คงไม่เหมาะ…”
...ไม่เหมาะอย่างนั้นหรือ...
ให้ตายเถอะ พระองค์ช่างเป็สตรีที่ทั้งน่าสนใจและน่ากลัวในเวลาเดียวกันเสียจริง เถียนเจิ้งซื่อที่มั่นใจว่าตัวเองอ่านการวางเกมของกงจู่ตัวแสบออกนั้นหรี่ตาลงอย่างพิจารณาอีกครั้ง พระองค์ใช้คำพูดราวกับว่าการที่พระองค์เลือกจะไม่ดื้อแพ่งขึ้นบัลลังก์ทั้งที่มีสิทธิ์นั้นเป็เื่ที่พระองค์ทำเพื่อให้การเคารพแก่เหล่าขุนนาง...
มันเป็การพูดเอาดีเข้าตัวเอาชั่วปัดใส่คนอื่นชัด ๆ แถมทำได้อย่างแเีเสียด้วยเพราะเพียงเท่านี้หากพวกขุนนางแห่งต้าซีเกิดเชื่อและหลงไปตามคำพูดพระองค์ก็จะเชื่อทันทีว่าตัวเอง ‘ทำงานหนักเพื่อต้าซีมาช้านาน’ และหากเชื่อวลีนั้นแล้วก็คงไม่ยากที่จะเชื่อว่า ‘การที่สตรีขึ้นเก้าอี้พยัคฆ์นั้นไม่ผิดต่อกฎมณเฑียรบาล’ ต้องยอมรับว่าพระองค์นั้นฉลาด ฉลาดจนเรียกว่าน่ากลัวก็ไม่ผิดนัก
“เพราะเช่นนั้นข้าจึง้าจะสร้างข้อตกลงระหว่างข้ากับพวกท่านขึ้นมา…” กงจู่ตรัสต่อด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนิ่งสงบ คงเส้นคงวา
“ข้อตกลงอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีกรมพระคลังเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงไปกว่าห้าส่วน
“ขอบคุณท่านเสนาบดีอวี้ที่รับฟังข้า”
การเอ่ยขอบคุณทันทีก็เหมือนการให้รางวัลแก่การทำความดี เงื่อนไขเดียวกันคือต้องให้ทันทีเพื่อให้ฝ่ายที่ได้รับนั้นรับรู้ถึงความสุขทันทีที่ทำความดี ในกรณีนี้เมื่อท่านเสนาบดีกรมพระคลังอวี้เลี่ยงจินได้รับคำขอบคุณทันทีที่เขาให้ความสำคัญต่อคำพูดของเธอ ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเสนาบดีคนนี้จะรับฟังเธอเสมอ
“เพราะเป็เื่ยากที่จะยอมรับ... ข้าเองหากไม่ได้เห็นพระศพของเสด็จพ่อก็คงจะไม่เชื่อว่าสูญเสียท่านไป พวกท่านหากไม่ได้เห็นการปกครองของข้าก็คงไม่เชื่อเช่นกันว่าตัวข้านั้นทำได้”
คำกล่าวของเด็กหญิงนั้นแสดงออกว่าพระองค์ได้เตรียมการมาเป็อย่างดีแล้ว เถียนเจิ้งซื่อมองสตรีเพียงผู้เดียวในห้องว่าการ ด้วยสีหน้าและสายตาสนใจเป็อย่างยิ่ง พระองค์กำลังจะยื่นเงื่อนไขการขึ้นครองบัลลังก์ของตัวเองอย่างนั้นหรือ...
ไม่หรอก ต้องเรียกว่าพระองค์กำลังยื่นคำลวงว่าพระองค์นั้นมีสิทธิ์ชอบธรรมในบัลลังก์นี้ แต่สิ่งที่พระองค์ทำนั้นถือเป็บุญคุณต่อเหล่าขุนนางแล้วที่พระองค์เห็นแก่ความเหนื่อยยากของเขา จนต้องสร้างเงื่อนไขการขึ้นบัลลังก์มาเพื่อให้พวกขุนนางทั้งหลายสบายใจต่างหาก
“เพราะฉะนั้นข้าจะขอเวลาเพียงสิบวันเพื่อพิสูจน์ว่าตัวข้าหยางเยว่ซือ กงจู่ที่สี่แห่งต้าซีนั้นสามารถปกครองต้าซีได้ดีไม่แพ้ใคร” กงจู่ตรัสด้วยสุรเสียงมั่นใจ
ความฮึกเหิมในประโยครวมถึงจำนวนวันที่น้อยนั้นช่างเป็เื่ที่กระตุ้นสัญชาตญาณ อารมณ์ดิบและต่อมความท้าทายของคนฟังได้เป็อย่างดี สังเกตได้ง่ายจากเสียงพูดคุยกันทันทีหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างหันไปมาพูดถึงจำนวนวันที่พระองค์เอ่ย เสียงคุยนั้นดังกระหึ่มราวกับว่าเป็ข่าวที่มีคนคนเดียวรู้แล้วมาพูดขยายต่อทั่วห้องว่าการทั้งที่จริง ๆ แล้วคนพวกนี้ก็ได้ยินที่เธอประกาศพร้อมกัน
“สิบวัน” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“สิบเท่านั้นหรือ”
“ไม่จริงน่า เวลาเพียงเท่านั้นน่ะหรือ”
“มันน้อยเกินไป ไม่น่าเชื่อ…”
ทั้งคำวิจารณ์และคำพูดต่าง ๆ ของผู้คนในที่ประชุมทำให้คนที่กำลังจะได้เก้าอี้พยัคฆ์มาอย่างชอบธรรมอดจะอ่อนใจไม่ได้ ตามหลักการเบื้องต้นแล้วสมองคนเราไม่มีความสามารถจะประเมินความสำเร็จจากความสามารถของคนอื่นได้มากนัก โดยพื้นฐานสมองจะคิดจากสิ่งที่เป็ประสบการณ์ของตนเองแล้วประมวลผลลัพธ์ออกมา เพราะฉะนั้นการที่คนพวกนี้พูดว่าทำไม่ได้นั้นไม่ได้เท่ากับว่าเธอทำไม่ได้หรอก แต่มันเท่ากับว่าคนพวกนี้ทำไม่ได้ต่างหาก...
“ฟังกงจู่ให้จบก่อนเถอะทุกท่าน” เสนาบดีกรมพระคลังอวี้เอ่ยขัดทันที
เป็ไปอย่างที่เธอคิดไม่มีผิด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแล้วเสนาบดีอวี้จะนึกถึงความคิดเห็นของเธอเสมอ มันเป็ไปตามเงื่อนไขการให้คำชมของเธอไปแต่แรกอย่างไรเล่า สมองมนุษย์จะว่าซับซ้อนก็ใช่ จะว่าง่ายก็ไม่ผิดนักหรอก เด็กหญิงหันไปค้อมกายเป็การขอบคุณท่านเสนาบดีกรมพระคลังทันทีอีกครั้งเพื่อย้ำเงื่อนไขเดิม
“ขอบคุณท่านเสนาบดีกรมพระคลังอวี้ ท่านทั้งหลายฟังก่อนเถิด หากข้าหยางเยว่ซือคนนี้ว่าราชการให้กับต้าซีในสิบวันแล้วระบบขุนนางของต้าซีดีขึ้นรวมถึงประชากรมีความเป็อยู่ที่เป็สุขขึ้นแล้ว ข้าจึงจะขึ้นนั่งบัลลังก์แห่งนี้ตามบัญญัติมณเฑียรบาล”
...เก่ง เก่งมาก ฉลาดเกินตัว...
เถียนเจิ้งซื่อมองสตรีในชุดขาวที่กำลังเอ่ยเจรจาอยู่หน้าบัลลังก์ด้วยสายตาที่แฝงทั้งความชื่นชมและความตื่นเต้นท้าทายเอาไว้อย่างปิดไม่มิด
ให้เทพเซียนเป็พยานเถอะ! จากการขึ้นครองของสตรีที่เคยไม่ชอบธรรมก่อนหน้านี้ บัดนี้กลายเป็ ‘สตรีขึ้นนั่งบัลลังก์ตามกฎมณเฑียรบาล’ เสียแล้ว หากไม่กล่าวว่าพระองค์เก่งก็ไม่รู้จะใช้คำไหนเพราะในตอนนี้ไม่ต้องรอให้ถึงสิบวัน บัลลังก์แห่งต้าซีก็เป็ของพระองค์แล้วในตอนนี้เวลานี้
“แล้วหาก...” ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความไม่แน่ใจนัก
“หากข้าทำไม่ได้ ข้าจะจัดตั้งผู้แทนพระองค์ทั้งหกขึ้นมาทำงานแทน อันได้แก่เสนาบดีทั้งหกแห่งราชสำนักเพื่อการปกครองต้าซีสืบต่อไป”
เงื่อนไขง่าย ๆ อย่างนี้ต่อให้เป็คนที่ไม่รู้หนังสือก็ยังเข้าใจได้ไม่ยาก หากเธอไม่สามารถทำได้นั้นเค้กทั้งก้อนจะถูกตัดแบ่งเป็หกชิ้นทันที แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังดีใจที่กำลังจะได้อำนาจไป
แม้จะเป็เพียงเสี้ยวชิ้นเค้กก็นับว่าดีกว่าไม่ได้อะไรเลยหากปล่อยให้เธอขึ้นครองเปล่า ๆ เงื่อนไขการพนันอย่างนี้คนพวกนี้ย่อมตอบรับอยู่แล้ว เพราะคนพวกนี้คิดว่าอย่างไรก็ตามพวกเขาจะต้องชนะในการพนันครั้งนี้และเป็คนได้ส่วนแบ่งชิ้นเค้กไปแน่นอน แต่พวกเขาประมาทไปมากอยู่...
...ก็นักธุรกิจอย่างเธอไม่พนันหรอก จะลงแข่งก็ต่อเมื่อเธอรู้ผลอยู่แล้วว่าจะชนะก็เท่านั้น...
4K
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
