“สูดลมหายใจเข้าลึกๆนึกถึงตัวตน หายใจออกนึกถึงสรรพสิ่ง ทุกสรรพสิ่งล้วนแต่เกื้อกูลกันและกัน เป็วัตถจักร วัตถจักรก่อเกิดเป็พลัง รวบรวมพลังจากวัตถจักรก่อเกิดเป็ทุกสรรพสิ่ง หายใจเข้าออก รวบรวมเก็บไว้เคลื่อนพลังไปยังตันเถียนก่อนหมุนเวียนไปตามจุดชีพจรต่างๆ”
ชายชราผู้หนึ่งพูดขึ้นในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกที่กำลังเอนไปเอนมา ชายชราพูดบอกให้กับเหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวในชุดฝึกแบบโบราณที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ได้รับฟัง
ภายในกลุ่มของเด็กหนุ่มและเด็กสาวปรากฏมีเด็กสาวผู้หนึ่งที่ไม่ได้ใส่ชุดฝึกเหมือนกับผู้อื่นกำลังนั่งหลับตาตั้งสมาธิเช่นกัน เด็กสาวที่ไม่ได้ใส่ชุดเหมือนคนอื่นเขาแท้จริงก็คือ หยูฮัวร์
เฉินเฟยในขณะนี้ตามหยูฮัวร์จนมาถึงที่นี่ เขามองหยูฮัวร์อยู่ไกลๆ เขามองไปที่หยูฮัวร์ที่พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะััพลังที่อยู่รอบๆตัวให้ได้
เฉินเฟยเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา
“สูดลมหายใจเข้าลึกๆนึกถึงตัวตน หายใจออกนึกถึงสรรพสิ่ง… อะไรละนั่น การที่จะรวบรวมพลังรอบๆได้ จำเป็ต้องััมันด้วยจิต ไม่ใช่ผ่านการหายใจ การสอนของชายชรานั่นอาจจะมีส่วนที่ถูกบ้าง แต่มันไม่ได้ถูกทั้งหมด ตาแก่นั่นไม่ได้สอนถึงวิธีการััถึงพลังที่แท้จริง”
เฉินเฟยหึมออกมา เขามองไปที่หยูฮัวร์ เขารู้สึกไม่ดีที่เธอพยายามมากขนาดนี้ แต่สิ่งที่เธอได้รับจากการฝึกกับชายชรา กลายเป็การฝึกแบบครึ่งๆกลางๆแบบนี้ ถึงเขาจะรู้ว่านี่อาจจะเป็วิธีการฝึกแบบคนที่นับถือกลุ่มอำนาจอื่นก็ตาม แต่เื่นี้มันเกี่ยวกับน้องสาวของเขา เป็พี่ชายคนไหนพอรู้แบบนี้แล้วมันก็ต้องมีโกรธกันบ้างแหละ
เฉินเฟยอยากที่จะบุกเข้าไปและโวยวายใส่ชายชราทันที แต่ทว่า
“หยุดเดี๋ยวนี้ ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้กับฮัวร์ด้วย ฮัวร์เกลียดพี่เฟยที่สุดเลย!”
เสียงที่หยูฮัวร์บอกเกลียดเฉินเฟยดังขึ้นมาในหัวของเขา ทำให้เขาไม่กล้าที่จะก้าวเท้าออกไป เฉินเฟยคิดว่าผ่านมากว่ายี่สิบปีแล้วมันจะหายไป แต่มันก็ยังอยู่ เขารู้สึกเจ็บกับคำพูดนั้นมากๆ
“เย็นไว้ก่อนเราจะทำอะไรวู่วามไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเราจะทำให้ฮัวร์โกรธอีก”
เฉินเฟยได้แต่ถอนหายใจ เขาจะจัดการกับสถานการณ์แบบนี้ยังไงดี เขาเคยมายังที่นี่ มาดูว่าหยูฮัวร์นั้นทำอะไร เขาเห็นหยูฮัวร์นั่งสมาธิ โดยที่ชายชราพูดบอกวิธี เขาในตอนนั้นที่เห็นแบบนั้น แทนที่จะรู้สึกสงบ เพราะมันเป็การฝึกสมาธิทำจิตใจให้สงบ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขารู้สึกโกรธเป็อย่างมาก เฉินเฟยสมัยก่อนถึงจะไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนสมัยนี้ แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงว่าใครหวังดี และใครหวังไม่ดี
ชายชราที่พูดบอกวิธีการฝึกนั้น เฉินเฟยรับรู้ได้ถึงว่าเขานั้นไม่ได้ใส่ใจในการฝึกให้กับใคร เห็นว่าหยูฮัวร์ตั้งใจขนาดนั้น แต่กลับได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดี เขาช่วยไม่ได้ที่จะเดินตรงเข้าไปโวยวายใส่ชายชราก่อนที่จะเดินไปและดึงตัวหยูฮัวร์เพื่อจะพาเธอกลับบ้าน
สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็เพราะเฉินเฟยเป็ห่วงกลัวหยูฮัวร์ถูกหลอกและจะทำให้เธอรู้สึกเสียใจภายหลัง แต่ใครจะไปรู้ว่าความเป็ห่วงของเขา กลับทำให้หยูฮัวร์รู้สึกว่าเขานั้นทำเกินไป และโกรธเขามาก พูดจาทำร้ายความรู้สึกเขา และไม่ยอมให้อภัยกับเขาหลังจากนั้น
เฉินเฟยรู้สึกกระอักกระอ่วนเขาได้แต่มองดูหยูฮัวร์ฝึกแบบนั้นไปอย่างช่วยไม่ได้
และในขณะที่เขากำลังมองดูหยูฮัวร์ฝึกอยู่นั้น ชายชราก็ลุกขึ้นจากที่เก้าอี้นั่ง ก่อนที่จะพูดขึ้น
“การฝึกกำหนดลมหายใจจบเพียงเท่านี้ ต่อไปเป็การฝึกร่างกาย ทุกคนเตรียมพร้อมให้ดี… หืม”
ชายชราพูดก่อนที่เขาจะมองมาที่หยูฮัวร์
“เ้า... ออกไปจากกลุ่มซะ”
หยูฮัวร์ที่ถูกชายชราบอกให้ออกจากกลุ่มถึงกับหน้าซีด เธอมองไปที่คนอื่นๆที่มองมาที่เธอด้วยสายตาที่เดือดดาน หยูฮัวร์รู้สึกผิด เธอรีบพูดขึ้น
“อาจารย์… ให้ฮัวร์ฝึกต่อไปด้วยเถิด เื่ทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว”
“ใครเป็อาจารย์ของเ้า… หึม ข้าบอกว่าให้ออกไป ก็ต้องออกไป”
ชายชราแววตาดุดันยิ่งขึ้น พลังบางอย่างค่อยๆไหลออกมาจากภายในตัวของชายชรา หยูฮัวร์รู้สึกได้ถึงแรงกดดัน เธอนั้นถึงกับจะทรุดลงกับพื้น และในขณะที่เธอกำลังจะทรุดลงกับพื้นนั้น
Pew~ กระแสลมพร้อมกับเงาบางอย่างเคลื่อนที่มาอยู่ต่อหน้าเธอ
เงาบางอย่างผ่านเธอไป และมายืนอยู่ต่อหน้าเธอ แรงกดดันที่เธอได้รับอยู่ดีๆก็หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
หยูฮัวร์ที่รู้สีกสบายตัวขึ้น ค่อยๆลืมตาและมองไปที่เงาที่อยู่ข้างหน้าเธอ ดวงตาเธอเปิดออกกว้าง เธอไม่คิดว่าคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอจะเป็คนที่เธอไม่คิดว่าจะเจอมากที่สุด
เฉินเฟยที่เห็นหยูฮัวร์ถูกรังแกด้วยความรวดเร็วเขาพุ่งตรงจากหลังต้นไม้ที่อยู่ไกลจากบริเวณที่นั่งฝึกสมาธิ มายืนอยู่ตรงหน้าหยูฮัวร์ เขามาถึงก็ได้ทำการทำลายแรงกดดันที่ชายชราปลดปล่อยออกมาลง แรงกดดันระดับนี้ถือว่าเป็ของเด็กเล่นสำหรับเฉินเฟย
เฉินเฟยด้วยความโกรธพูดขึ้น
“ตาแก่ คิดจะทำอะไรน้องสาวของฉัน...”
เฉินเฟยพูดขึ้นด้วยจิตสังหารที่รุนแรงเป็อย่างมาก เขาสาบานเอาไว้เมื่อก่อนนานมาแล้ว ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาไม่มีทางให้ใครมาแตะต้องน้องสาวของเขาเด็ดขาด
3K
