Supreme Dark lord ราชันทมิฬครองภพ

วินาทีต่อมาดวงตาสีดำส่องประกายที่ยิ่งกว่าความมืดยามราตรีค่อยๆจางหายไป จนเผยดวงตาดำปกติแต่ทว่า ใบหน้านัยษ์ตาคู่นั้นกลับยังคงลับเลื่อนลอยคล้ายกับเมอร์ริสยังไม่ได้สติทั้งที่ยังลืมตาตื่น คล้ายกับเขายังคงตกอยู่ในห้วงอะไรบางอย่าง
“จงอยู่เหนือกว่าพวกข้า”ปากสีซีดของเมอร์ริสพึมพำถ้อยคำออกมาอย่างเลื่อนลอยทว่าน้ำเสียงนั้นกลับฟังดูพิศวงราวกับว่านี่ไม่ใช้น้ำเสียงของเมอร์ริสอย่างที่ควรจะเป็น สิ้นเสียงร่างของเขายังคงลืมตามองเพดานอย่างล่องลอย ก่อนที่ไม่กี่วิต่อมาดวงตาของเมอร์ริสก็ส่องประกายแสงแห่งสติปัญญาก่อนจะหรี่ลงด้วยความสับสนเมื่อตระหนักถึงบางอย่าง จึงลุกมองสำรวจร่างกายของตนเองอย่างเงียบงัดด้วยสีหน้าแปลกพิกลไม่เข้าใจ
เมอร์ริสค่อยใช้มือลูบคลำตามตัวไปมา
ร่า่งกายของเรา..’
เมอร์ริสพบว่าร่างกายของตนนั้นผิดปกติอย่างยิ่ง ไม่ใช่ร่างกายของเขามีชิ้นส่วนหรืออะไรเพิ่มขึ้นมาแต่อย่างได แต่ทว่าร่างกายเขากลับมีสภาพสมบรูณ์แข็งแรง
ทั้งที่มันควรมีร่องรอยการบวมของกล้ามเนื้อฟกช้ำและอาการไหล่หลุดที่ต้องใช้เวลานานในการรักษาแม้แต่ร่องรอยคำสาปสีดำก็หายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน
“ ข้าควรจะตายไปแล้ว ไม่สิข้าตายไปแล้วแน่ๆ แต่ทำไม...” สีหน้าของเมอร์ริสเคร่งครึมขึ้น เมื่อไม่สามารถทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าตนเองนั้นไม่รอดแน่ๆ อาจจะฟังดูแปลกแต่เมอร์ริสคิดว่าเขาตายไปแล้วจริงๆ ภาพที่มองเห็นครั้งสุดคือเพดานขณะดิ้นทุรนทุราย จากนั้นทุกอย่างก็ดำมืดไปหมด แน่นอนความรู้สึกที่เขาได้รับมันไม่ใช่การสลบหรือหลับไหล นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในความจริงเขาควรตายไปแล้ว
ถึงแม้ว่าการที่เขายังมีชีวิตอยู่จะเป็นเรื่องดี แต่สภาพร่างกายที่ไม่ควรจะเป็นของเขากลับทำให้เขารู้สึกกังวลตัวเขาเกลียดสิ่งที่ไม่สามารถทำความเข้าใจอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่เพราะว่าเมอร์ริสไม่ฉลาดหรือโง่เขลาเพียงแต่ทุกอย่างที่เขาประสบมาไม่นานมันอยู่เหนือสามัญสำนึกเกินไป
ราวกับว่าเขาได้รับการเกิดใหม่
“ในเมื่อไม่สามารถหาคำตอบได้ ถ้างั้นข้าจะปล่อยเรื่องนี้ไว้ก่อน”เมอร์ริสกล่าวกับตนเอง ตอนนี้เขามีสิ่งต้องทำความเข้าใจหลายเรื่อง ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องที่เขารอดชีวิตมาได้ราวกับปฎิหารเขารู้ว่าที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ใช่แค่ร่างกายของเขาเท่านั้น....
“ในตอนนี้ข้าไม่ปกติ”เมอร์ริสกล่าวแผ่วเบา ถ้าหากดูจากภายนอกจะพบว่านอกจากบาดแผลที่หายไปนอกนั้นเขายังคงเป็นปกติเหมือนเดิม แต่เมอร์ริสรู้สึกได้ลึกๆว่าบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจมันได้เปลี่ยนแปลงสภาพจิตใจและบุคลิกภาพของเขาไปเล็กน้อยแต่ก็สามารถสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดนี่เป็นเรื่องคนอื่นไม่สามารถรับรู้ได้นอกจากตัวเขาเองเท่านั้น
ถ้าเป็นคนอื่นในตอนนี้อาจจะดีใจร้องห่มร้องให้อย่างมีความสุขไปแล้วที่รอดชีวิตมาได้ แต่เมอร์ริสกลับนิ่งสงบ ถึงเด็กหนุ่มจะค่อนข้างเป็นคนใจเย็นและสุขุมและมักเฉยชากับสิ่งรอบตัว แต่ตอนนี้กลับนิ่ง..นิ่งจนเย็นยะเยือก
“ข้าต้องยืนยันให้แน่ชัด”เมอร์ริสกล่าวลุกขึ้นหยิบเสื้อและออกไปจากห้องทันที ก่อนจะตรงไปที่ห้องๆหนึ่งที่อยู่ชั้นล่างด้วยสีหน้าซับซ้อน จากนั้นหยุดนิ่งที่หน้าประตูเหมือนกำลังลังเล
ฟู่วๆ
เมอร์ริสหายใจเข้าออกคล้ายรวบรวมความกล้า มือค่อยๆเอื้อมไปจับที่ลูกบิดด้านหลังประตู เป็นห้องที่เมอร์ริสไม่กล้าคิดที่จะย่างเท้าเข้าไปสักครั้งแม้จะอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวมาหลายปีนี้เป็นห้องของทรีริตี้.. เมื่อรวบรวมความกล้าเสร็จแล้วเมอร์ริสค่อยๆเปิดประตูและก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ สายตาเพ่งมองระมัดระวัง ห้องนี้กว้างกว่าห้องนอนของเขาประมาณ3เท่า ในห้องมีข้าวของยังคงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและมีฝุ่นสกปรกเกาะเนื่องจากไม่ได้ทำความสะอาดมานาน โดยส่วนใหญ่จะมีชั้นหนังสือตั้งเรียงราย เมอร์ริสเดินตรงไปที่ชั้นหนังสือชั้นหนึ่งจากนั้นหยิบหนังสือออกมาอย่างสุ่มๆเปิดมัน ดวงตาของเมอร์ริสค่อยๆปรากฏความตื่นตระนกเมื่อสิ่งที่คาดเดามีแนวโน้มว่าจะถูกต้อง! เนื้อหาด้านในเป็นบทความที่กล่าวถึงพืชและสัตว์ชนิดต่างๆที่เขาไม่รู้จัก มันอาจจะดูเหมือนปกติ แต่ความจริงก็คือหนังสือเล่มนี้เขียนด้วยภาษาที่เขาไม่รู้จัก! เขาจำได้ว่าครั้งก่อนที่เขาได้มาที่นี้และเปิดหนังสืออ่านในชั้นนี้เขาอ่านมันไม่ออกสักนิดเดียว และเมื่อถามทรีริตี้เธอก็มักจะไม่ตอบกลับว่ามันเป็นภาษาอะไร แต่ตอนนี้เขากลับเข้าใจมันราวกับได้ร่ำเรียนตัวอักษรชนิดนี้มาตั้งแต่เด็กๆ
“ภาษาเซเนียร์โบราณ...”เมอร์ริสเอ่ยชื่อของมันเบาๆ ก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความช็อกเมื่อรับรู้ถึงบางอย่างในสมอง
‘เป็นไปไม่ได้….ในหัวของข้าตอนนี้มีเศษเสี้ยวความทรงจำของคนอื่นปะปนอยู่’ความตื่นตระลึงไม่อยากจะเชื่อสามารถมองเห็นได้บนสีหน้าของเด็กหนุ่มพลางคิดว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ความทรงจำชาติก่อน? การละลึกชาติ? ความคิดหลายความคิดผ่านวาบขึ้นมาในสมอง
“ไม่ใช่ มันอาจจะฝีมือของทรีริตี้”เมอร์ริสพยักหน้าครุ่นคิดหาเหตุผล และสรุปออกมาว่าเป็นฝีมือ ผู้ที่เลี้ยงดูเขามาซึ่งดูจะเขาท่ามากที่สุด เพราะดูจากกระทำของ’ปีศาจ’ตนนั้นในอดีตและเหตุการณ์ความทรงจำอันพิสดารในครั้งล่าสุดแล้วล่ะก็ บางทีมันอาจจะเป็นไปได้
แม้จะคิดได้ดั่งนั้นแต่ในตอนนี้เขายังไม่มั่นใจกับสิ่งที่คิดมากนักเขาต้องการเบาะแสงยืนยัน เมอร์ริสจึงทำการไล่อ่านหนังสือแบบผ่านๆไปทีล่ะเล่มเพื่อดูว่าในหนังสือพวกนี้จะสามารถอธิบายสิ่งที่เขาสงสัยได้หรือไม่ เวลาผ่านไปสักพัก
“ไม่มีเบาะแสงเลย”อารมณ์ของเด็กหนุ่มหมองหม่นลง ในทันไดนั้นเองเมอร์ก็นึกบางอย่างออก เขาชายตาไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหามันและก้มลงดันเตียงนอนออกไปจากที่เดิมจนเกิดเป็น ร่องรอยของฝุ่นที่ลากเป็นแนวยาว เผยให้เห็นประตูลับติดพื้นดิน เมอร์ริสใช้มือดึงมันออกมาจนเปิดออกเป็นบันไดทางเข้าสู่ชั้นใต้ดินที่มืดสนิท........ เด็กหนุ่มมองมันไปหลายวิ ความมืดด้านล่างเหมือนกับสั่นไหวไปวูบหนึ่งราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มก้าวลงไป
“ในเมื่อลงมือก็ควรลงมือให้ถึงที่สุด”เมอร์ริสกล่าวถอนหายใจ จากนั้นย่างเท้าลงไปในที่สุด เมอร์ริสเดินผ่านความมืดจนถึงชั้นล่าง ด้วยกลไกบางอย่างที่ไม่เข้าใจทั่วทั้งห้องกลับสว่างขึ้นมาทันตาจากก้อนหินไสๆที่ติดอยู่ข้างกำแพงและเพดานด้านบน ดวงตาของเขาพลันสะท้อนถึงอดีต “ข้าไม่คิดว่าข้าจะต้องลงมาที่นี้เป็นครั้งที่สอง แต่มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ”เมอร์กล่าวอย่างข่มขืน หลังจากครั้งแรกที่เข้ามาเมอร์ริสก็บอกตัวเองเสมอมาว่าชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่ย่างกายเฉียดกับสถานที่นี้อีกเลย แต่เนื่องจากความสงสัยเป็นแรงผลักดันทำให้เขาต้องเข้าสู่สถานที่ ที่ไม่ต่างจากฝันร้ายสำหรับตัวเขา
ห้องไต้ดินมีขนาดเล็กกว่ามากเมื่อเทียบกับชั้นบน มันมีเตียงเหล็กที่ยกขึ้นสูงเพื่อที่จะได้ลงมือกับผู้นอนอย่างสะดวก และยังมีอุปกรณ์แปลกประหลาดที่ไม่รู้เอาไว้ใช้ทำอะไรวางเรียงรายไปทั่วห้อง บนโต๊ะมีหลอดแก้วที่มีน้ำสีต่างๆอยู่ข้างใน ไม่ว่าใครก็ต่างดูออกว่าห้องนี้คือแลบทดลองขนาดเล็กๆแห่งหนึ่ง มองเผินๆอาจไม่น่าแปลกสำหรับ หมอที่ได้รับการก้าวขานว่าเป็นแพทย์ปาฎิหารอย่างทรีริตี้ ที่จะมีห้องแลบทดลองยา เพียงแต่ว่าสิ่งที่ถูกนำมาทดลองนั้นไม่ใช่พวกหนูหรือสิ่งมีชีวิตเล็กๆ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดรวมถึงมนุษย์และมนุษย์คนนั้นก็คือ เมอร์ริส--------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความทรงจำนี่มันผิดปกติ!

นิยายแนะนำ

Supreme Dark lord ราชันทมิฬครองภพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความทรงจำนี่มันผิดปกติ!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้