เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        หลังจากพูดคุยสานสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นกับกู่หังจิ่นแล้วมู่หรงจิ่งหลีก็นำผู้ติดตามออกจากวัง เดินทางไปยังจวนสกุลโจว เพื่อสอบถามเอาความ

        เมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยี่ยมเยือนเด็กรับใช้เฝ้าประตูจึงกุลีกุจอไปแจ้งพ่อบ้าน เพื่อให้รายงานไปยังโจวชิงหวาทันที

        “คุณชายองค์ชายสามมาอีกแล้วขอรับ แต่คราวนี้นำคนกลุ่มใหญ่มาด้วย อีกทั้งสีหน้าของพวกเขาก็ดูไม่ดีนัก”

        โจวชิงหวามิได้แปลกใจอันใดเพราะคาดการณ์เอาไว้แล้ว จึงเพียงส่งเสียง “อืม” เบาๆ ก่อนออกไปพบผู้มาเยือน

        ในห้องโถงใหญ่ มู่หรงจิ่งหลีกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าโดยมีผู้คุ้มกันยืนห่างออกไปสามก้าว ทั้งนายบ่าวล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม

        โจวชิงหวาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพอเห็นที่โต๊ะมีแต่น้ำชาเย็นชืด จึงหันไปสั่งคนรับใช้ “พ่อบ้าน ไปชงชามาให้องค์ชายสามใหม่”

        มู่หรงจิ่งหลีก้าวออกมาถามเสียงเรียบ“พี่ชิงหวาข้านับถือท่านดั่งพี่น้อง จึงไปขอคำชี้แนะ เพราะเชื่อว่าท่านจะไม่มีวันโกหก แต่ผลกลับเป็นเช่นนี้ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ ล้อข้าเล่นหรือ?”

        โจวชิงหวานึกเยาะหยันในใจบางที คนผู้เดียวที่องค์ชายสามเชื่อใจ คงจะมีแค่ตัวเองเท่านั้น

        “ล้อเล่น?เหตุใดถึงถามเช่นนั้น!” โจวชิงหวาแสร้งทำเป็นไขสือ

        มู่หรงจิ่งหลีมองเขาเงียบๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้มีท่าทีเสแสร้ง จึงกล่าวว่า “ท่านรู้หรือไม่ ว่าข้าต้องใช้ความพยายามมากเพียงใดเพื่อเสาะหาแมวขาวที่สวยงามที่สุดในเมืองหลวง ข้าต้องส่งคนไปกว้านซื้ออยู่หลายวัน ทั้งยังจัดเตรียมกรงเอาไว้ก่อนส่งไปให้แม่นางหนีเมื่อวาน แต่ลองเดาดูสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

        โจวชิงหวาถามอย่างกังขาด้วยสีหน้าไร้พิรุธ“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

        มู่หรงจิ่งหลีกัดฟันตอบ“นางแพ้ขนแมว!”

        ที่ผ่านมา ตนมอบของขวัญให้สตรีมากมายนับไม่ถ้วนมีเพียงครานี้ที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ ไม่เพียงทุ่มเทไปอย่างสูญเปล่า แต่ยังทำให้หนีเจียเอ๋อร์มีเหตุผลที่จะชิงชังเขาเพิ่มขึ้นอีกต่างหาก

        ช่างยุ่งยากอะไรเช่นนี้!

        ดวงตาของโจวชิงหวาเบิกกว้างด้วยความฉงน “เจ้าว่าอะไรนะ! นางแพ้ขนแมวหรือ?”

        จากนั้น เขาก็ทำท่าคล้ายจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงกล่าวว่า “อา... ตอนนั้นที่นางเอาแต่เดินวกวนอ้อมมันไปมาเป็นเพราะแพ้ขนแมวนี่เอง!”

        มู่หรงจิ่งหลีเอ่ยถาม “เช่นนั้นหรือ? ข้าก็หลงคิดไปว่า ที่นางทำแบบนี้เพราะสนใจมันเสียอีกหนีเจียเอ๋อร์ช่างเป็นสตรีที่แปลกจริงๆ ในโลกนี้คงมีแค่นางที่แพ้ขนแมว”

        โจวชิงหวานิ่วหน้าอย่างไม่พอใจพลางทำทีเป็นโมโหกลบเกลื่อน “จิ่งหลี เป็นเพราะเจ้านั่นแหละที่คาดเดาซี้ซั้ว พาคนมาด้วยมากมายเช่นนี้ คิดว่าข้ากลั่นแกล้งหรือ! นี่เรายังเป็นสหายกันอยู่หรือไม่? หากไว้ใจกัน คงไม่ทำเช่นนี้กระมัง”

        มู่หรงจิ่งหลีจึงค่อยๆหวนนึกถึงบทสนทนาของพวกเขา เมื่อวานนี้ โจวชิงหวาแค่บอกว่าหนีเจียเอ๋อร์เดินอ้อมแมวไปมาแต่มิได้พูดว่านางชอบแมวจริงๆ เสียด้วย ฉะนั้น เขาคงไม่อาจตำหนิอีกฝ่ายได้

        “เอาละ! อย่าโมโหเลย ข้าเลี้ยงท่านเป็นการขอโทษ ดีหรือไม่?”

        “เปลี่ยนเรื่องทันทีเลยนะ”โจวชิงหวาพยักหน้ายิ้มๆ

        ว่าแล้ว ก็ออกจากจวนสกุลโจวพร้อมมู่หรงจิ่งหลีและเดินทางไปยังร้านอาหารหรูหราที่สุดในเมืองหลวง อันเป็นสถานที่ซึ่งบรรดาเศรษฐีทั้งหลายต่างก็แวะเวียนมาเยือน

        ทั้งสองนั่งดื่มกินกันอย่างรื่นเริงจนกระทั่งผู้ดูแลซึ่งช่วยจัดการร้านค้าให้โจวชิงหวา วิ่งมาหาเขาถึงที่

        “คุณชายองค์หญิงใหญ่ส่งคนมาเหมาสินค้าที่ร้านอีกแล้ว บอกว่าให้ส่งไปที่ตำหนักได้เลยขอรับ”

        โจวชิงหวามุ่นคิ้วตั้งแต่บ่ายวันเกิดเหตุเป็นต้นมา กู่อวี่เสวียนก็กว้านซื้อสินค้าจากร้านทั้งสี่แห่งของเขาไปมากมายจนสินค้าบางอย่างขาดแคลนไม่มีจะขาย พวกเขาจึงจำต้องปิดร้านชั่วคราวอย่างไม่มีทางเลือก

        “ไปเตรียมสินค้าเถอะ”

        “ขอรับ”ผู้ดูแลโค้งคำนับ แล้วงับประตูให้

        มู่หรงจิ่งหลียิ้มกริ่มพลางยกจอกสุราขึ้น “ขอแสดงความยินดีกับพี่ชิงหวาผู้ที่กำลังจะกลายเป็นพระญาติของฮ่องเต้แห่งฉีเหลียน”

        โจวชิงหวาแสยะยิ้ม แล้วยกจอกสุราขึ้นดื่มพรวด

        ...

        ณ ตำหนักขององค์หญิงใหญ่

        โจวชิงหวาพาคนขนสินค้ามาส่งถึงหน้าตำหนักแม้เขาจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย แต่กลับมิได้ทำให้ความหล่อเหลาลดน้อยถอยลง ทั้งยังไร้ผลกระทบใดๆต่อกู่อวี่เสวียนเช่นกัน

        “ข้าบอกให้สั่งทีละชุดมิใช่หรือ?”

        เมื่อเห็นสายตาของเขา หญิงสาวก็คลี่ยิ้มอย่างจนใจพลางยกน้ำชาออกมาให้ด้วยตัวเอง “ทำงานมาเหนื่อยๆ นั่งพักดื่มชาสักหน่อยเถอะ”

        แต่ชายหนุ่มกลับปฏิเสธอย่างมึนตึง“ไม่จำเป็น”

        จากนั้น ก็หันหลังเดินจากไป

        “เดี๋ยวก่อน” กู่อวี่เสวียนยัดจอกชาใส่มือนางกำนัล แล้วเดินไปขวางหน้าอีกฝ่าย พลางใช้มือกั้นประตูเอาไว้“ข้ายังไม่ให้เจ้าไป”

        “องค์หญิงโปรดอย่าบังคับกันเลย!” โจวชิงหวาถอยไปสองสามก้าวเพื่อเว้นระยะห่างพร้อมขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยหน่าย โดยมิได้มีท่าทีผ่อนปรน

        หญิงสาวไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆจึงหลุบตาลง “ข้าแค่อยากคุยกับเจ้ามิได้บีบบังคับเสียหน่อย”

        “องค์หญิงกระหม่อมยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลามาพูดคุยกับท่าน ทรงปล่อยกระหม่อมไปเถิด” ชายหนุ่มไม่ยอมใจอ่อน

        กู่อวี่เสวียนยังคงใช้มือกั้นด้วยความดื้อรั้นพลางพูดอย่างเอาแต่ใจ “ข้าไม่สนว่าวันนี้เจ้าจะมีธุระอันใดแต่เจ้าต้องอยู่กับข้าก่อน มิฉะนั้น ข้าจะขอให้ฝ่าบาทสั่งปิดร้านเจ้าให้หมด”

        “ไร้เหตุผลสิ้นดี!” โจวชิงหวาคีบแขนเสื้อนางด้วยสองนิ้วแล้วดึงร่างบางออกไป โดยไม่หันกลับมามอง

        ตั้งแต่เกิดเหตุเป็นต้นมาองค์หญิงใหญ่ก็ส่งคนไปยังร้านค้าของเขา เพื่อสั่งซื้อสินค้ามากมายทุกวัน ทั้งยังเจาะจงให้ชายหนุ่มเป็นผู้นำมาส่งที่ตำหนักด้วยตัวเอง

        หากโจวชิงหวาส่งผู้ช่วยไปแทนนางก็จะกักตัวคนเหล่านั้นเอาไว้ จนเขาต้องถ่อสังขารไปพาคนกลับมา เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าน่ารำคาญยิ่งนัก!

        ...

        ด้านหนีเจียเอ๋อร์ ก็มีปัญหาไม่น้อยไปกว่ากัน

        เพราะมู่หรงจิ่งหลีสั่งให้คนนำของขวัญเครื่องประดับ และสัตว์เลี้ยงตัวเล็กตัวน้อยมาส่งที่จวนสกุลหนีทุกวัน

        แม้ว่าหญิงสาวจะส่งทุกอย่างกลับไปโดยมิได้แตะต้องสักชิ้นเลยก็ตาม

        ส่วนสวีซื่อและบุตรสาวที่กินองุ่นไม่ถึงแล้วเที่ยวบอกว่าองุ่นเปรี้ยว[1] ก็อดมิได้ที่จะพูดจาเหน็บแนมอยู่เสมอ

        สำหรับนายท่านสกุลหนีก็หารือเรื่องนี้กับเว่ยอี๋เหนียงมาตลอดเช่นกัน

        ...

        ในคืนหนึ่ง

        โจวชิงหวาก็ทะยานผ่านหน้าต่างห้องสาวใช้อย่างเสี่ยวเสวียนเข้ามา ทั้งสองสบตากัน แล้วต่างเบือนหน้าหนี ก่อนถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

        ชายหนุ่มเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นก่อน“ขอแสดงความยินดีที่เจ้าได้กลายเป็นหญิงสาว ซึ่งเหล่าสตรีมากมายในเมืองหลวงต่างพากันอิจฉา”

        หนีเจียเอ๋อร์จึงพูดว่า“เจ้าเองก็ใช่ย่อยได้ยินว่ากำลังจะกลายเป็นน้องเขยฮ่องเต้ จากนี้ไป คงก้าวหน้าสุดขีด”

        และแล้ว พวกเขาก็หันมาสบตากันก่อนก้มหน้าลงด้วยความท้อแท้ รู้สึกเหมือนกำลังลงเรือลำเดียวกัน

        หญิงสาวนั่งอยู่ที่โต๊ะพลางใช้ปลายนิ้วลูบลวดลายบนจอกชาเบาๆ “เจ้าจะช่วยเกลี้ยกล่อมมู่หรงจิ่งหลีให้หน่อย มิได้หรือ?”

        โจวชิงหวายกยิ้มมุมปาก ตนก็อยากทำเช่นนั้นเหมือนกันทว่าเท่าที่รู้จักกันมา มู่หรงจิ่งหลีเป็นคนชอบเอาชนะ เกรงว่าหากเขาเอ่ยปากห้ามปรามไม่เพียงอีกฝ่ายจะไม่ยอมฟัง แต่ยังไล่ตามหนีเจียเอ๋อร์อย่างเอาเป็นเอาตายมากขึ้น

        หนีเจียเอ๋อร์ถอนหายใจ เห็นทีเรื่องในครานี้เขาคงช่วยตนมิได้ “อา! ในโลกนี้ คงจะมีเพียงกู่อวี่เสวียนเท่านั้นที่ทนมู่หรงจิ่งหลีได้”

--------------------------------

        [1] ‘กินองุ่นไม่ถึง แล้วเที่ยวบอกว่าองุ่นเปรี้ยว’ (吃不到葡萄说葡萄酸) เป็นสำนวนภาษาจีน ซึ่งมาจากนิทานเรื่องหมาป่ากับองุ่น(狐狸和葡萄)

        ใช้อุปมาถึงคนที่อยากได้อยากเป็นในสิ่งที่ตนไม่อาจทำได้ จึงพูดว่าสิ่งนั้นไม่ดี แต่แท้จริงแล้ว เป็นเพราะตัวเองไร้ความสามารถมากกว่า