ในคืนวันนั้นเอง
ขณะนั้นเซเรียกำลังเดินอยู่ในโรงเรียนเบลต์ลัม
“ทำเองซะบ้าง! ชอบเอาอายุของข้ามาเป็นข้ออ้างใช้งานอยู่ได้เห็นข้าเป็นผู้ช่วยส่วนตัวหรือไง? ข้อมูลมอนสเตอร์สมัยสงครามเทพอสุรกายก็ไม่ใช่จะหาได้ภายใน5 นาที 10 นาที”
เซเรียขมุบขมิบปากบ่นกระปอดกระแปดอย่างไม่พอใจพร้อมกับขาที่มุ่งหน้าไปยังห้องครูใหญ่
เธออารมณ์เสียเนื่องจากถูกสั่งให้หาข้อมูลของมอนสเตอร์โบราณตัวหนึ่งในระหว่างที่เธอกำลังง่วนอยู่กับงานวิจัยของตัวเอง
“จู่ๆ ก็มีคำสั่งด่วน... ทำไมดูรีบร้อนจัง หรือว่ามีเรื่อง?”
ในตอนแรกเซเรียคิดว่าครูใหญ่กลาเซียพบข้อมูลแล้วจึงได้เรียกเธอมาแต่พอลองวิเคราะห์ดูดีๆ ก็ไม่น่าจะใช่
มอนสเตอร์ที่เซเรียถูกสั่งให้ไปหาข้อมูลมาคือ ‘มิโนทาลอส’มันคือมอนสเตอร์ที่มีสรีระแขนขาดั่งมนุษย์ รูปหน้าและศีรษะเหมือนวัวมีบันทึกในประวัติศาสตร์ว่ามันเข้ามามีส่วนร่วมในสงครามเทพอสุรกายเมื่อ 1,000 ปีก่อนด้วย
สงครามเทพอสุรกายคือเป็นสงครามครั้งใหญ่ซึ่งเกิดระหว่างเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่มีมหาเทพทั้ง6 เป็นผู้นำ และอสูรกายที่มีจอมมารเป็นผู้นำว่ากันว่าหลังสิ้นสงครามจำนวนของมิโนทาลอสก็ลดลงไปจนแทบไม่เหลือ
ตามที่ได้มีบันทึกไว้ว่ายังมีผู้พบเห็นมิโนทาลอสบ้างในบางพื้นที่ของประเทศทางเหนือหรือตะวันตกแต่ในอาณาจักรเบลต์ลัมต์นี้ไม่มีผู้ใดพบมิโนทาลอสมานานกว่าหลายศตวรรษแล้ว
ในระหว่างที่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นเท้าเล็กๆของเซเรียก็มาถึงยังหน้าห้องของครูใหญ่อย่างไม่รู้ตัว
ฝีเท้าของอาจารย์สาวชะงักไปเมื่อสังเกตเห็นว่าบานประตูแง้มเปิดเอาไว้อยู่
เสียงบทสนทนาของครูใหญ่กลาเซีย ฟอนเทียน่าและอาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งดังลอดออกมาจากรอยแง้มนั้น
เซเรียลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจแอบฟังเงียบๆ อยู่หน้าห้อง
“เรื่องที่องค์หญิงรองเกือบตกหน้าผาถือเป็นเรื่องใหญ่ที่เดียว ต้องหาตัวคนผิดมาลงโทษสินะ?”
กลาเซียถามอย่างไม่เต็มใจ
เซเรียตงิดกับบทสนทนาที่ไม่น่าภิรมย์
“คงต้องเป็นเช่นนั้ แต่จากข้อมูลที่เราได้มาก็ขัดแย้งกันยังไงชอบกลแต่คนที่ชนแน่ๆ คือบุตรของดยุคยุกโน”
“ขัดแย้งเช่นไร?”
“นักเรียนมากกว่าครึ่งบอกว่าต้นเหตุคือเด็กกำพร้าริโอะผลักเขา อีกด้านนึงองค์หญิงกลับตรัสในทางกลับกัน”
เอ๊ะ? ริโอะทำ? เรื่องอะไรน่ะ?
เซเรียเผลอหยุดหายใจเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คาดคิด
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะคนที่ช่วยองค์หญิงฟลอร่าไว้คือริโอะครับท่าน และตัวเขาเองนั่นแหละที่ตกลงไปแทน”
เอ๊ะ? ตกหน้าผา?
เธออยู่ที่ไหนน่ะริโอะ?
เซเรียรู้สึกเสียวสันหลังไปหมด
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด?”
“ยังหาไม่พบครับหลังจากที่เขาพลัดตกจากหน้าผาแล้วก็ช่วยองค์หญิงจากมิโนทาลอสพอมิโนทาลอสตายเขาก็หายตัวไปเลยครับ”
ริโอะยังไม่ตาย...ดีจริงๆ
อาจารย์สาวถอนใจอย่างโล่งอก ถึงจะหาริโอะไม่พบแต่อย่างน้อยเธอก็ได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่
“เขาคงไม่ได้เจตนาทำร้ายองค์หญิงหรอกมีใครรู้สาเหตุที่เขาผลักบุตรของยุกโนไหม?”
“พวกเด็กๆ บอกว่าเขาตกใจกลัวมิโนทาลอสครับท่าน”
ริโอะเนี่ยนะ?
เซเรียไม่เชื่อเด็ดขาด เธอรู้จักริโอะดีกว่าใคร
“อืม มีใครพิสูจน์ได้ไหมว่าเด็กๆ ไม่ได้พูดปด?”
“ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ รวมถึงองค์หญิงด้วยครับท่าน”
“อืม...”
ในขณะที่กลาเซียกำลังใช้ความคิด อาจารย์อาวุโสท่านนั้นก็เอ่ยออกมา
“เขาร้อนตัวจึงได้หนีไปมิใช่หรือท่าน? หากบริสุทธิ์จริงเขาคงกลับมาเพื่อพิสูจน์ตัวเป็นแน่”
“แต่ต่อให้มาก็คง...”
กลาเซียพึมพำ
“ครับ?”
“เปล่า ไม่มีอะไร”
“เช่นนั้น จะส่งหนังสือรายงานให้ทางพระราชวังไหมครับท่าน? พวกยุกโนกดดันเราอยู่ รีบทำรายงานจะดีกว่าครับ”
“อืม ฝ่าบาทลำบากแน่ถ้ายุกโนเสียตำแหน่งหากมีแพะรับบาปไว้คงจะช่วยได้มาก”
“เช่นนั้นเรารายงานส่งพระราชวังว่านักเรียนที่ชื่อริโอะคือต้นเหตุดีไหมขอรับท่าน?”
ว่าไงนะ? นี่ไม่ให้โอกาสริโอะได้แก้ตัวเลยนี่!
เซเรียโมโหมากที่ริโอะถูกใส่ความ
“อืม พยานก็เยอะ ส่วนเรื่องในรั้วพระราชวังยุกโนคงจัดการเอง”
กลาเซียไม่สนใจว่าความจริงจะเป็นเช่นไร
สำหรับเขาขอแค่ไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่ก็เพียงพอแล้ว
“ข้าขอตัวไปทำรายงานก่อนนะครับท่าน”
“อืม ฝากด้วยนะ ข้าจะเอารายงานไปส่งเอง ฝากประกาศตามหาเด็กนั่นด้วยเจอที่ไหนให้รีบจับไว้ทันที”
“รับทราบครับ”
เซเรียที่แอบฟังอยู่กลัวจนตัวสั่น
อา... ทำยังไงดี ข้าควรทำเช่นไร? แบบนี้ริโอะแย่แน่!
เซเรียเชื่อมั่นในตัวริโอะและรู้จักเขาดีกว่าใคร
จากที่ได้ฟังมาเซเรียคิดว่าคนที่ตกใจมิโนทาลอสจนผลักฟลอร่าน่าจะเป็นสเตรียดมากกว่า
เขาต้องไหวตัวทันแน่ๆ จึงได้รีบหนีไปก่อนจะถูกจับมาเป็นแพะรับบาป
แก้ตัวไปก็เหนื่อยเปล่า ทำถูกแล้วล่ะที่หนีไปแบบนี้
เซเรียคิดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มก่อนจะถอนหายใจ
เธอตัดสินใจจรดมือเคาะลงบนบานประตู
...
ในคืนวันนั้นเองเด็กชายได้แอบกลับเข้ามาในหอพักของเขาอย่างลับๆ
ยามวิกาลเช่นนี้ประตูพระราชวังปิดลงแล้ว
ริโอะเพิ่มสกิลแล้วกระโดดข้ามกำแพงไป
เขาเดินเลียบไปทางฝั่งบ้านขุนนางแล้วรีบตรงไปยังเขตหอพักในโรงเรียนทันที
เนื่องจากนักเรียนส่วนมากกลับบ้านกันไปแล้วเวรยามช่วงกลางคืนจึงหละหลวม
ริโอะรู้จักโรงเรียนแห่งนี้ทุกตารางนิ้วเขาจึงเคลื่อนไหวหลบหน่วยลาดตระเวนได้อย่างคล่องตัว
มืองามเอื้อมเปิดบานประตูห้องพักที่เขาคุ้นเคย
ในห้องของเด็กชายมีของใช้ไม่มาก ดูจากตำแหน่งของของแต่ละชิ้นแล้วท่าทางจะยังไม่มีใครเข้ามาที่นี่
เขาดึงถุงที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา
ภายในถุงบรรจุเหรียญทองที่ได้จากการช่วยฟลอร่าเมื่อ 5 ปีก่อน
ด้วยจำนวนเงินมากเท่านี้ เด็กชายคงใช้ชีวิตอยู่ได้ไปอีกนานพอตัว
เด็กชายเปลี่ยนชุดแล้วนำเงินใส่ในกระเป๋าจึงเหน็บไว้ข้างเอว
ข้อดีของชุดนักเรียนคือความคล่องตัว แต่ใส่แล้วเด่นสะดุดตา
เมื่อเตรียมของเสร็จริโอะจึงออกจากห้องไป
เขามุ่งหน้าไปหาคนที่เขาไว้ใจที่สุดและมีเพียงคนเดียวเซเรียนั่นเอง
(ขอให้ยังอยู่ทีเถอะ...)
เซเรียมักจะอยู่ในห้องวิจัยเพื่อทำงานจนถึงดึกเสมอ
ริโอะภาวนาให้เธอยังไม่กลับเขาเดินไปตามทางเดินใต้ดินของอาคารหอสมุดที่เขามาเป็นประจำตลอด 5 ปี
อาจารย์กลับกันไปเกือบหมดแล้ว ทางเดินจึงค่อนข้างเงียบสงัด
ริโอะหยุดอยู่หน้าห้องวิจัยของเซเรียแสงสว่างที่ลอดออกมาจากบานประตูทำให้เด็กชายรู้ว่าเจ้าของห้องยังอยู่ในนั้น
เด็กชายเคาะประตูเบาๆ
“ใครกันมาดึกดื่นป่านนี้...”
เซเรียบ่นอย่างไม่สบอารมณ์แต่เมื่อพบว่าผู้มาเยือนคือคนที่เธอรอคอยจึงตกตะลึงไปชั่วขณะ
ริโอะกดริมฝีปากเซเรียด้วยนิ้วเรียวยาวของเขาเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะหวีดร้อง
“ชู่ววว... ขอโทษที่มารบกวนนะครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
333K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
