S Family Love Story

Seen xx Daofhan 16

“สั่งอาหารหน่อย หิวจนตาลายไปหมดแล้ว” ขงเอ่ยบอกเสียงหอบเหนื่อย มันเพิ่งทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ที่ว่างข้าง ๆ ฉันนี่แหละ วันนี้ฉันกับเพื่อนเรานัดกันกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยที่เราเรียนกันอยู่ เพราะอีกไม่ถึงสัปดาห์เราทุกคนต่างต้องออกฝึกงานเราจึงนัดกันออกมากินข้าว ง่าย ๆ จะบอกว่าคิดถึงเพื่อนก็ได้นั่นแหละอีกไม่กี่วันเพื่อนบางคนที่ได้ฝึกงานต่างจังหวัดก็จะต้องเดินทางแล้ว

“ยำให้หน่อยนะ” หลงเสริม

“ปาเก้ เมื่อวานมีคนมาถามหาแก” วุ้นเอ่ยบอกกับปาเก้ที่กำลังตั้งใจเลือกเมนูอาหาร

“อ้อ น้องน่ะคุยกันแล้ว เอาไก่ทอดปะ”

“เอา ๆ ” ฉันนั่งมองเพื่อน ๆ คุยกัน ระหว่างรออาหารเราก็คุยเล่นกันเรื่อยเปื่อยรวมถึงเรื่องราวที่เราจะต้องแยกย้ายกันไปฝึกงานที่ต้องห่างกันนานสี่ถึงห้าเดือนแล้วแต่ละที่ฝึก ของฉันสี่เดือน ถือว่าเป็นระยะเวลาที่เหมาะสมแล้ว

“สรุปให้ฟังอีกทีสิ ใครไปไหนนะ” วุ้นเอ่ยถามเมื่อเราเริ่มกินข้าวกันได้สักพัก

“เราไปที่ระยอง” ขงตอบ

“เราชลบุรี” ปาเก้

“เราสระบุรี” หลงตอบบ้าง มือยาว ๆ นั่นยื่นไปจิ้มไก่ในจานขงจนอีกฝ่ายเริ่มโวยวาย

“เราได้กรุงเทพ” ฉันตอบเพื่อนบ้าง

“ดีแล้วได้อยู่กรุงเทพ จะได้อยู่ใกล้น้อง” ปาเก้บอกมาแบบนั้นฉันเองก็ยิ้มรับ ฉันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ดีใจที่ได้ที่ฝึกงานในกรุงเทพ ฉันอยากอยู่บ้าน อยากอยู่กับน้อง จะว่าไปซีนเองก็บอกว่าได้ฝึกที่เดียวกับฉันแต่เราก็ไม่เคยพูดกันเรื่องฝึกงานเลย วันนี้เขาเองก็มีนัดกับเพื่อนของเขาเช่นเดียวกับฉัน เราโทรคุยกันตั้งแต่เช้าแล้วพอถึงเวลานัดก็ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย มีเพียงซีนที่ส่งข้อความเข้ามาหาซึ่งเป็นตัวฉันเองที่ยังไม่ได้เข้าไปตอบเขา

“กับซีนนี่ถึงไหนแล้ว ไม่บอกเพื่อนบ้างเลย” ขงหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ มือก็ตักอาหารมาใส่จานให้ ฮื่อ ดูแลฉันดีไปแล้วนะ

“คบกันแล้ว” บอกเพื่อนในที่สุด เขินจัง

“กว่าจะได้คบกันนะ เง็กมันลุ้นจนไม่เป็นอันทำอะไรในแต่ละวัน” ปาเก้หัวเราะอย่างพอใจที่ได้ยินคำตอบ จริง ๆ ทั้งเพื่อนฉันและเพื่อนซีนดูลุ้นและส่งกำลังใจให้เรามาโดยตลอด กระทั่งรู้ว่าคบกันแล้วพวกเขาก็ดีใจไม่น้อย พอเห็นว่าเพื่อนเปลี่ยนเรื่องคุยกันแล้วฉันเองก็โล่งใจเพราะกลัวจะเขินมากกว่านี้หากเพื่อนช่วยกันแซวเรื่องฉันและซีน มันไม่ชินนี่นา มันรู้สึกเขินยังไงไม่รู้ อีกอย่างฉันไม่เคยมีแฟน ไม่มีคนคุยเลยด้วยซ้ำทั้งชีวิตก็มีแค่น้องชายและแม่ที่เสียไปแล้ว พอมีซีนเข้ามาในชีวิตฉัน เรื่องราวในชีวิตประจำวันก็กลับกลายเป็นอีกอย่าง เป็นเหมือนอีกโลกที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

“วันก่อนเพื่อนอีกกลุ่มบอกว่า...”

แทบจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าใช้เวลาอยู่กับเพื่อนที่ร้านอาหารนานเท่าไหร่ รู้ตักอีกทีก็ถึงเวลาร้านใกล้ปิด เรายังเสียดายกันอยู่เลยที่ได้คุยกันเพียงเท่านี้ อยากจะคุยกันต่อแต่พอเหลือบมองเวลาก็ต้องยอมตัดใจแยกย้ายกันกลับบ้าน วันนี้ฉันขับรถมาเองขากลับเลยโทรถามน้องชายว่ากินข้าวหรือยังจะได้ซื้ออะไรเข้าไปให้กินด้วย สามทุ่มครึ่งแบบนี้น่าจะเล่นเกมอยู่และคงจะสตรีมเกมด้วยแน่ ๆ

“เหนือ...”

(ครับพี่) ดาวเหนือขานรับพร้อมกับเสียงคลิกเมาส์คลิ้กๆ

“กินข้าวหรือยัง? พี่กำลังกลับอยากได้อะไรไหม”

(ยังไม่ได้กินข้าวเลยครับ อยากกินก๋วยเตี๋ยวไก่มะระ ร้านประจำเราได้ไหมครับ)

“เดี๋ยวพี่ซื้อเข้าไปให้นะ น้ำอัดลมด้วยไหม?”

(ครับ พี่เอาขึ้นมาให้ด้วยได้ไหมอ่ะ ผมสตรีมเกมกับพี่ ๆ อยู่)

“ได้ เดี๋ยวเอาขึ้นไปให้ยี่สิบนาทีเจอกัน”

(เจอกั๊น!)

พอวางสายจากน้องเสร็จฉันก็เริ่มเคลื่อนรถออกจากลานจอดรถของร้านอาหารที่เรามากินกัน ระหว่างที่ขับรถอยู่นั้นซีนก็โทรเข้ามา ฉันกดรับและวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แทน สายตายังคงจับจ้องไปที่ท้องถนนยามค่ำคืน

(กลับหรือยัง) ซีนเอ่ยถาม พร้อมกับเสียงคลิกเมาส์และกดคีย์บอร์ด

“กำลังค่ะ เดี๋ยวแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวให้น้องก่อน กลับบ้านแล้วเหรอ”

(ครับ ถึงตั้งแต่ยังไม่สามทุ่มเลย ส่งไลน์บอกแล้วแต่ไม่อ่าน)

“ขอโทษค่ะ คุยกับเพื่อนเพลินไปหน่อย”

(ไม่เป็นไรครับ ถึงบ้านค่อยวางนะ)

“ไม่ได้สตรีมเกมหรอกเหรอ?”

(สตรีมอยู่ครับ ถือสายไว้ไม่เป็นไรหรอก ขับรถกลางคืนเป็นห่วง)

“ก็ได้ ๆ ” ฉันรับปากแค่นั้นก่อนจะเงียบเสียงลง เสียงเพลงภายในรถดังคลอเป็นเพื่อนคลายเหงาได้อย่างดีเลยทีเดียว ระหว่างนั้นก็ฟังซีนเล่นเกมกับทีมของเขาไปด้วย

(ผมอยู่ห้องไฟครับ ซ่อมไปอยู่ อะไรกันพี่ผมไม่ได้โดดท่อ)

(เดี๋ยวสิผมไม่ได้เป็น ไม่น๊า อะไรกันเนี่ย)

(ทุกคนผมไม่ได้เป็นจริง ๆ นะครับ แค่เมื่อกี้ผมแง๊น ๆ ผ่านเอมแล้วเผอิญเบรกไม่อยู่เลยชนเฉย ๆ ฮา ๆ ๆ)

(พี่ไนท์ทำไมเงียบ? อ่า แป๊บนะครับ ไนท์ยังอยู่ไหม เธอครับ)

“อยู่ค่ะ” ฉันตอบมือหักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าไปจอดริมฟุตบาตรจากนั้นก็หยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ติดมือมาด้วย

(มีคนถามว่าทำไมไนท์เงียบ)

“เรายังอยู่ คุยกับแฟนคลับเลยเดี๋ยวเราสั่งก๋วยเตี๋ยวให้น้องก่อน” ฉันบอกสั้น ๆ จากนั้นก็เดินไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ที่กำลังเปิดให้บริการอยู่

“ป้าคะเอาก๋วยเตี๋ยวไก่พิเศษสองค่ะ ไม่ใส่ต้นหอมถุงหนึ่งนะคะป้า”

“จ้า นั่งรอก่อนนะลูก” ป้าเจ้าของร้านบอก ฉันจึงเดินไปยังร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อน้ำอดลมไปให้น้อง น้ำแข็งที่บ้านเหลืออยู่คงไม่ต้องซื้อไป ซื้อเสร็จก็กลับมานั่งรอก๋วยเตี๋ยวต่อเพราะเวลานี้ลูกค้าเยอะเลยทำให้ต้องรอสักนิด

“พี่ไนท์...”

“คะ?” หันกลับไปยังต้นเสียงก็เจอกับกลุ่มผู้หญิงยืนกันอยู่สามสี่คน พวกเธอกำลังมองมาทางฉันด้วยความตื่นเต้น พอเห็นคนตรงหน้ายิ้มฉันจึงอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ อะไรกัน พวกเขาเป็นใครทำไมถึงดูตื่นเต้นที่เจอฉันแบบนี้ล่ะ

“พวกหนู พวกหนูเป็นแฟนคลับพี่ซีนค่ะ แล้วก็ชอบพี่ไนท์มาก ๆ เลย” หนึ่งในสี่บอกด้วยความตื่นเต้น

“ขอบคุณนะคะ ไม่ได้ดูสตรีมกันเหรอ ซีนสตรีมอยู่นี่นา” ฉันชวนคุยอย่างเป็นกันเอง ก็แฟนคลับซีนอะ ไม่ว่ายังไงพวกเขาคือกลุ่มคนที่คอยสนับสนุนซีนไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องกลัวพวกเขา

“ดูอยู่ค่ะ นี่ไง ในสตรีมได้ยินเสียงพี่ไนท์สั่งก๋วยเตี๋ยว ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาร้านเดี๋ยวกัน”

“ร้านโปรดพี่กับน้องชายเลยค่ะ” ฉันกระซิบบอกกลุ่มคนที่เรียกฉันว่าพี่

“เดี๋ยวจะมากินบ่อย ๆ เผื่อเจอพี่ไนท์กับพี่ซีนที่นี่”

“มาอุดหนุนป้าบ่อย ๆ นะคะ เผื่อเราได้เจอกันอีกเนอะ”

“เอ่อ จะรบกวนเกินไปไหมคะถ้าจะขอถ่ายรูป”

“ไม่รบกวนค่ะถ่ายได้” ฉันส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

กว่าจะแยกจากกลุ่มแฟนคลับซีนได้ก็ประจวบเหมาะกับที่ก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ฉันโบกมือลาทั้งสี่คนและรีบกลับบ้านกลัวว่าน้องชายจะหิวจนไส้กิ่ว มาถึงบ้านฉันก็เทน้ำแข็งน้ำอัดลมใส่แก้วเก็บความเย็นและเทก๋วยเตี๋ยวใส่ชามไปให้น้องที่กำลังเล่นเกมอยู่บนห้อง ฉันเคาะห้องเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป น้องกำลังเล่นเกมและสตรีมอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นเกมเดียวกับที่ซีนเล่น

“โอ๊ะ ขอบคุณครับ”

“ถ้าว่างก็กินนะเดี๋ยวเส้นอืด”

“ขอบคุณครับ เดี๋ยวกินเลย เนี่ย พี่ซีนนัวผมออกจากยานอะ คอยดูนะถ้าได้เป็นผมจะฉึก ๆ ซีน” เหนือฟ้องทันทีที่เห็นหน้าฉัน มือก็ยื่นมารับถาดใส่อาหาร

“อย่านอนดึกล่ะ” ยกมือลูบผมน้องเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องปล่อยให้น้องได้มีเวลาส่วนตัว

(อะไรกันเนี่ย กรี๊ดอะไรกันครับ?)

(อ๋อ มีคนเจอไนท์เหรอ?)

(ร้านก๋วยเตี๋ยวใช่ปะ ร้านประจำเขาล่ะ)

(พี่ไนท์น่ารักมาก ได้ถ่ายรูปด้วย จริงครับไนท์น่ารักมาก อยากให้ทุกคนได้เจอเลย แต่ ไม่สิ ไม่ให้เจอแล้วผมหวงอ่ะ)

(คนที่เจอพี่ไนท์แต้มบุญหมดหรือยัง? ฮ่าๆๆๆ อย่าแซวกันสิครับ)

(แต่เดี๋ยวนะ ทำไมพวกคุณได้เจอไนท์แล้วอ่ะ วันนี้ผมยังไม่ได้เจอไนท์เลยนะครับ!)

=====

กลับมาแล้วแม่! นุกลับมาแล้ว ตอนนี้ก็เขินๆกับความขิงของซีนแล้วกันนะคะ พ่อหนุ่มเกมเมอร์คลั่งรัก ขิงแฟนคลับเสมอต้นเสมอปลายจริงๆค่ะ น่าเอ็นดูเหลือเกินพ่อคุณ!

ปล.ใครอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ เค้าขอบอกว่า ตอนนี้ในแฟนเพจ Nanaกะหอยทาก เค้ามีกิจกรรมแจกของรางวัลเล็กๆน้อยๆกันอยู่นะคะ เข้าไปอ่านรายละเอียดในแฟนเพจได้เล๊ย!!! ((โพสที่ปักหมุดไว้ล่าสุดนะคะทุกคนเผื่อสนใจอยากไปเล่นด้วยกันเนอะ))