ได้โปรดเอากับพ่อของเราที
ตอน ส่วนผสมที่ลงตัว
สิบปีต่อมา
เด็กชายป.4ในชุดนักเรียนสองคนกำลังเดินเข้าโรงเรียนลำพัง (ขึ้นรถแท็กซี่มา)
บนอกเสื้อคนแรกเขียนว่า ด.ช. วายุภักดิ์ เหมันทร์ คนรอง ด.ช. อัคคีรา เหมันทร์
ฝาแฝดคู่นี้หน้าตาละม้ายคล้ายแม่ไปเสียหมด ใบหน้าหวาน ขนตางอน แก้มใหญ่อิ่มเต็ม ทว่าดวงตาของพวกเขาแข็งกร้าวดุดัน รูปร่างสูงใหญ่เหมือนพ่อแต่ผิวขาวนวลเนียนเหมือนแม่
"เย็นนี้จะขอป๋านีโอพาไปดูหนัง ดีไหม ฮ่า! ๆ" วายุเอ่ยขึ้นขณะเดินตามฟุตบาทจวนจะถึงป้ายโรงเรียน
อื่ม! เด็กชายอัคคีพยักหน้า
"ชวนป๋าักับนางฟ้าไปด้วยไหม" วายุถามอัคคีอีกหน
"ป๋าัไม่ว่างหรอก บริษัทใหม่งานเยอะ แม่นางฟ้าด้วย" อัคคีตอบ
(ตอนนี้ัลาออกมาเปิดบริษัทออกแบบและรับสร้างบ้านครบวงจรแล้ว ฟ้าก็ลาออกมาช่วยบริหารงานด้วย)
"แต่ว่าป๋านีโอต้องให้เราออกเงินเองนี่สิ งกชะมัด" วายุบ่น
"ค่าดูหนังก็ค่าขนมอาทิตย์นี้ไง" อัคคีตอบ
"ถ้าค่าขนมไม่พอค่อยไปขอลูกพี่เจนกับลูกพี่จานีสเอาสินะ หิ ๆ" วายุหัวเราะ
ตุบ! ๆ ๆ สองหนุ่มน้อยเดินก้มหน้าสะพายกระเป๋าลายโดเรม่อนสีฟ้ามาจนถึงหน้าโรงเรียน พวกเขาหยุดชะงักเมื่อเห็นยายแก่ๆคนนึงนั่งขอทานอยู่กับฟุตบาท
"น่าสงสารจัง" อัคคีเอ่ยขึ้น สายตามองลงไปหายายแก่ๆที่มีผิวเหี่ยวย่นและคล้ำแดด
"เห้ย เราไม่ดูหนังกันซักเดือนคงไม่เป็อะไรมั๊ง" วายุเอ่ยแล้วแบมือขึ้น
แปะ! อัคคีล้วงเงินทั้งหมดในกระเป๋ากางเกงใส่มือแฝดพี่
"ยายครับ เอาไปชื้อน้ำซื้อขนมนะครับ" วายุคุกเข่าลงแล้วค่อยๆบรรจงหย่อนเงินในกำมือใส่แก้วตรงหน้า
"สาธุ ๆ ขอบคุณนะหนุ่มน้อย ยังเด็กอยู่แท้ๆเลย หัวจิตหัวใจดีจังเลยลูก" คุณยายยกมือท่วมหัว ท่านน้ำตาซึมจวนจะร้องไห้ หัวใจของหล่อนพองโตจนคับแน่นในอก ช่างปิติอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมีเด็กมาเหลียวแล
แปะ! อัคคีตบไหล่คุณยายเหมือนเพื่อน ทว่าการััทำให้ยายรู้สึกว่าไม่ถูกรังเกียจ ไม่เลย!
"ถ้ามีอะไรบอกพวกเรานะครับ พวกเราใหญ่ที่สุดในโรงเรียนนี้เลย" อัคคีบอกยาย
เด็กสองคนเดินเข้าโรงเรียนในสภาพไม่มีเงินติดตัวซักบาท พวกเค้าเข้าเรียนตามปกติ พอ่พักเที่ยงก็ลงมานั่งลูบท้องอยู่ที่โรงอาหาร
"วายุ อัคคี ไม่กินข้าวเหรอ" เพื่อนผู้หญิงที่เป็หัวหน้าห้องถือชามข้าวต้มเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม (ฝาแฝดนั่งติดกัน)
"ไม่หิวน่ะ เมื่อเช้ากินเยอะไปหน่อย" วายุตอบสาวแว่นแล้วท้องก็ร้องโกรกกราก
"แน่ใจ" หัวหน้าเอาช้อนสับข้าวต้มกุ้ง ไอขาวลอยฟุ้งขึ้นมาทันใด มันหอมเตะจมูกฝาแฝด
"ลดน้ำหนักอยู่" อัคคีโกหกทั้งๆที่น้ำลายก็ไหลยืดออกมุมปาก
"ไม่ใช่ว่าพวกนายเอาเงินค่าขนมไปซื้อของเล่นจนหมดเหรอ" หัวหน้าฉลาดมาก ตัวเล็กแล้วยังสวยด้วย
ฟู่วส์! ๆ เธอตักข้าวขึ้นมาเป่า ไอขาวฟุ้งลอยเข้าหน้าฝาแฝด
โอกกก! ท้องฝาแฝดร้องเสียงดัง
"เอาชามนี้ไป เดี๋ยวฉันไปซื้อมาใหม่" หัวหน้าตัวเล็กลุกเดินไปต่อแถวไหม่ สองพี่น้องจับช้อนจ้วงใส่ปากคนละคำแล้วยื่นช้อนใบเดียวกันสลับไปสลับมา
"เราบ้าง ๆ งั่ม! ๆ" ช่างเป็ความสามัคคีที่น่าขำขัน
พอหัวหน้ากลับมาข้าวต้มกุ้งก็หมดชาม เธออ้าปากค้างเมื่อเห็นข้าวติดเต็มปากวายุและอัคคี
่เย็นเด็กๆเดินหน้าหงอยออกมาที่ลานฟุตบอล พวกเค้ากำลังคิดวิธีขอเงินเพิ่มจากแม่
ฮือ! ๆ เด็กสาวแว่นตัวเล็กนั่งร้องไห้อยู่ริมเสาโกล
"เป็อะไรจีจี้ ๆ" สองหนุ่มวิ่งมานั่งมองหัวหน้าห้องที่นั่งเอาหน้าซุกหัวเข่าร้องไห้
"พวกเด็กป.6 พวกนั้นขโมยเงินเราแล้วพอเราไปเอาคืนมันตีเราด้วย ฮือ! ๆ" สาวน้อยร้องไห้ไปตอบไปทั้งๆที่หน้ายังซุกอยู่ตรงหัวเข่า
"ชื่ออะไร มันชื่ออะไรจีจี้" วายุกับอัคคีเค้นถาม
"ไอปาล์ม ไอดุ๊ก ฮือ ๆ ไอทอมด้วย" จีจี้ตอบ
"รออยู่นี่นะ เดี๋ยวเราไปเอาตังมาให้" วายุบอกหัวหน้า อัคคีถลกแขนเสื้อขึ้น
ตุ๊บ! ๆ ๆ เด็กป.4สองคนวิ่งไปยังกลุ่มเด็กป.6ที่กำลังเตะบอลอยู่กลางสนามหญ้า
"เฮ้ย เกะกะ ออกไป" นายทอมตัวอ้วนะโไล่ฝาแฝดที่นั่งเหยีดกับพื้น
"ไอ้เด็กน้อยหลบไป" นายดุ๊กตัวผอมชี้หน้าด่า
สองหนุ่มไม่สนใจ พวกเขาบรรจงถอดรองเท้าออก ถอดถุงเท้าด้วย พวกเขาจะทำอะไร?
มือเล็กๆจับก้อนหินก้อนอิฐยัดใส่ถุงเท้า ขอดปลายแล้วจับมั่น มันคืออาวุธหนักชั้นดี
"ไม่ไปเหรอ เอาบอลไปกิน" นายปาล์มเลี้ยงบอลมาเตะใส่หน้าฝาแฝด
วายุหลบได้ ตูมมม! บอลอัดเต็มหน้าอัคคี
"ทำไมไม่หลบล่ะ" วายุลุกยืนแล้วจับถุงเท้าหินหมุนวนๆเหมือนคาวบอยควงแส้
"เผาหัวให้มันร้อนๆก่อน" อัคคีตอบเหมือนเป็เื่เล่นๆ เค้าดูจะสนุกกับความเ็ป
ปื่ด! หน้าขาวๆแดงเป็รูปบอล เมื่ออัคคียืนขึ้นทุกคนก็เห็นกันทั่ว
ฮ่า! ๆ ๆ เด็กขี้ขโมยทั้งสามหัวเราะร่วน พาให้เด็กคนอื่นรอบๆสนามหัวเราะด้วย
"ทำไมมันไม่เข้ามาวะ" อัคคีบ่น
"ไอปาล์ม ไอดุ๊ก ไอทอม บิดาพวกมืงตาย" วายุะโลั่น
"มึง! ๆ ๆ" เด็กป.6สามคนวิ่งกำหมัดเข้ามาจากรอบด้าน
ฟ้าววว! วายุกระโจนสวนเข้าหาตัวใหญ่สุด ปุ้งงง! เขาฟาดถุงเท้าห่อก้อนหินใส่หน้านายทอม
โครมมม! ร่างใหญ่ั์ลงไปกอง เืกลบปาก
ตูมมม! อัคคีฟาดถุงเท้าใส่เป้านายดุ๊ก โอ๊ย! ๆ มันลงไปนอนกำไข่หน้าบูดหน้าเบี้ยว
มืงงง! นายปาล์มสาวหมัดเข้าหน้าอัคคี
ป่าบ! ขมับโดนหมัดดุ้นๆจนหน้าสะบัดหัน ทว่าร่างที่ใหญ่โตเกินวัยทำให้เ้าตัวไม่ล้ม
หิ! ๆ อัคคีแสยะยิ้มแล้วปล่อยถุงเท้าลง
ตูมมม! เค้าเสยปลายคางนายปาล์ม หน้าตั้งขึ้นมองฟ้า
ตุบ! ๆ ๆ นายทอมที่ตัวใหญ่สุดลุกวิ่งมาหาอัคคี มันะโมาข้างหลังแล้วถีบเท้าเล็งที่ท้ายทอย
ฟ้าวว! วายุะโสองขาเหยียดเท้าสุดปลาย เค้ารวดเร็วมาก
โครมมมม! ร่างใหญ่ั์ล้มกลิ้ง ใบหน้าถูไปกับดินและหญ้า
"ฮือ! ๆ ๆ กูผิดอะไร พวกกูผิดอะไรวะฮือออ" คนตัวใหญ่สุดร้องไห้งอแง อีกสองคนนอนจุกนอนงอตัวเป็กุ้ง
"เอาเงินจีจี้มา" วายุเอ่ย เขาเหยียบอกนายดุ๊ก อัคคีเหยียบอกนายอาร์ม
"นี่ไง เอาไปสิ" สองหนุ่มล้วงกระเป๋านับเงินคืนเด็กป.4
"ดอกเบี้ยล่ะ" อัคคีแบมืออีกข้างรอ
"เอาไปให้หมดเลยแล้วอย่ามายุ่งกับพวกเราอีก" เด็กสองคนล้วงเงินจนหมดแล้ววิ่งไปล้วงของเพื่อนที่ร้องไห้มาอีก
"จำไว้นะ" อัคคีขู่แล้วเดินหนีไป
"จำว่าอะไรเล่า" นายดุ๊กที่เจ็บน้อยสุุดะโถาม
"ใครใหญ่ที่สุดในนี้" วายุหันหน้ากลับมาตอบ
สิบนาทีผ่านไป
"เหมันทร์ ๆ มาพบอาจารย์ที่ห้องปกครองด้วย" เสียงประกาศออกไมค์
เด็กขี้ขโมยไม่กล้าไปฟ้องครูแต่ทว่าพลเมืองดีมาเห็นเข้าเลยแจ้นไปหาครูจนได้เื่
พ่อัจอดรถหน้าโรงเรียนพอดีทเค้ากำลังรับสายครู "อ่อ โอเคครับ จะให้ผมไปห้องปกครองอีกแล้วสินะ"
ในห้องปกครอง หลังจากฝาแฝดเล่าความจริงว่าโดนขโมยเงินก่อน แล้วหัวหน้าห้องก็โดนตบก่อน ซึ่งตอนนี้เด็กขี้ขโมยก็หนีกลับบ้านหมดแล้ว
"ทำไมพวกเธอไม่มาฟ้องครูดีๆล่ะ เป็เด็กเป็เล็กคิดหัดใช้กำลังแบบนี้ทำไมห๊ะ" ครูปกครองด่าฝาแฝด
ัก้มหน้ามองพื้นอย่างสำรวม (เดี๋ยวนี้ครูปกครองเป็ครูผู้หญิงแล้ว)
"ก็ความยุติธรรมมันอ่อนแอ" วายุ
"ความรุนแรงแข็งแกร่งกว่า" อัคคี
"นี่ หนอย คุณพ่อดูสิคะ ถ้าไม่ติดว่าเป็ตัวแทนรร.ไปแข่งคณิตศาสตร์วิชาการชั้นไล่ออกแล้วนะคะ" ครูป้าแก่ๆชี้หน้าเด็ก
"ถ้าพวกเลวก็ต้องใช้ความเลวเข้าจัดการ หรือว่าคุณป้าจะรอให้ลูกสาวโดนตบในโรงเรียนก่อนครับ" เด็กสองคนช่วยกันพูด
อร๊าย! ๆ คุณครูกรี๊ดลั่น หล่อนดูประสาทเสียเอามากๆ
แก๊ก! ๆ ๆ เสียงรองเท้าคัทชูเดินเข้ามาดุ่มๆ เ้าของร่างเพรียวบางขาวสูงกอดอกย่างกรายเข้ามาช้าๆพร้อมกับเสียงแว่วดัง (เธออยู่ในชุดนักศึกษา)
"ถ้ามาฟ้องครูเด็กพวกนั้นไม่เลิกทำหรอก เด็กคนอื่นต้องโดนรังแกอีกกี่คน แล้วเื่ขโมยตบตีในโรงเรียนเนี่ยต้องรอให้เป็ข่าวหรือรอให้มีเด็กตายก่อนดีคะ"
ครูสาวใหญ่ชะงักงัน เ้าของเสียงคือนักศึกษาปีสองคณะนิติศาสตร์นามว่าเจน
"ลูกพี่ใหญ่มาแล้วเย่ว" ฝาแฝดะโกอดกัน
"คุณพ่อไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ ห๊ะว่าไงคะ" ครูสาวถามัเหมือนจะขอความช่วยเหลือ
"ปล่อยผ่านไปก่อนที่เื่มันจะใหญ่กว่านี้นะครับ เดี๋ยวลูกผมเอาแชมป์คณิตศาสตร์มาสร้างหน้าให้โรงเรียนเอง" ัตอบ ครูสาวเงียบกริบในสภาพอ้าปากหว๋อ
ตุบ! ๆ ๆ สี่พ่อลูกเดินออกจากห้องปกครองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เจนขับรถพาทุกคนกลับบ้าน เด็กแฝดอัดกันนั่งหน้าแบบสองคนบนเบาะเดียว พ่อันอนหมดแรงอยู่เบาะหลัง
"กลับบ้านนางฟ้าเอาตายแน่ๆ ฮิ" เจนแกล้งน้องขณะตัวเองจับพวงมาลัยขับรถ พวกเขาเงียบกริบ ใบหน้าดูมีปัญหาเข้าแล้วจริงๆ
ที่บ้าน
"ไหน ทำอะไรคนอื่นไปบ้าง คนละกี่ที" ฟ้าถือไม้เรียวเดินไปเดินมาหน้าเด็กแฝดที่ก้มมองเท้าตัวเอง
"ทำยังไงบ้าง ตอบแม่มาสิ" ฟ้าเอามือจับคางจะงัดหน้าเล็กสองอันมาสบตา แต่เหมือนว่าหัวพวกเขาหนักมากจนงัดไม่ขึ้น
"ไม่ตีให้ตายไปเลยก็ไม่เลิกชกต่อยหรอกค่ะ" สาวมัธยมเดินมานั่งบนโซฟาแล้วโหมไฟใส่น้องๆ
จุ๊บ! ๆ ปากอมลูกกวาดเนื้อตัวยังสวมชุดนักเรียน ม.ปลายอยู่
จานีสโตแล้วมีใบหน้าเล็กเรียวตัวเล็กขาวอย่างกับสาวญี่ปุ่น จมูกเธอจิ้มลิ้มแต่เชิ่ดขึ้นแบบอินเตอร์เพราะมีเชื้อฝรั่งจากพ่อัที่เป็ลูกครึ่ง
"ช่วยพวกเราหน่อย" วายุพยายามขยับปากให้เบาที่สุด เค้าทำยังกับกลัวว่าแมลงจะได้ยิน
"ก็แม่ถามนี่ไง ตีคนอื่นกี่ทีก็รับไปเท่านั้น จบๆไปไม่มีอะไร จะไม่ด่าไม่ว่าอะไรอีกเลย" ฟ้าขู่ลูกๆ
เด็กๆมองปลายไม้เรียวที่สั่นแล้วก็สารภาพออกมาเป็ฉากๆ ภาพเด็กตัวใหญ่โดนเด็กสองคนรุมหวดแว่บขึ้นในหัวคุณแม่
ภาพยายแก่ๆรับเงินแล้วยกมือพนมบังหน้าตัวเอง ทว่าไม่ใช่แค่การไหว้ หล่อนกำลังปิดบังน้ำตาที่รินไหลหยาดอาบใบหน้าเหี่ยวย่น
แปะ! ไม้เรียวในมือน้อยหลุดร่วงลงบนพื้น ใบหน้าอิ่มสวยหันหลบตาเด็กๆ
พวกเค้ามีทั้งความดุดันและอ่อนโยนในตัวคนๆเดียวกัน ช่างเป็ส่วนผสมที่น่าเหลือเชื่อ
ความก้าวร้าวคงปฏิเสธไม่ได้ว่ามาจากคุณพ่อเต็มๆแต่ก็กร้าวกับสิ่งเลวร้ายเพียงเท่านั้น ความอ่อนโยนและเสียสละมาจากคุณแม่ที่น่ารัก ยังมีความเข้าอกเข้าใจอีกด้วย
"เด็กสองคนนี้เราจะดูถูกความคิดพวกเค้าไม่ได้เลย บอกไม่ได้ว่าเขาทำผิดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเค้าทำถูก" เสียงแว่วในหัวคุณแม่
ัเดินเข้ามาข้างหลังแล้วจับไหล่ฟ้าหันกลับไป เวลานี้แหละที่คุณแม่้ามุมส่วนตัวจากผู้ชายที่แข็งแกร่ง
แปะ! หล่อนซุกหน้าเล็กๆในอกกว้างที่อบอุ่นและเป็ส่วนตัว ปล่อยไห้น้ำตาปริ่มออกมาซับอกเสื้อเบาๆ
บรืนน! ๆ เอี๊ยด! รถเก๋งสีขาวคันเก่าของพ่อัแล่นเข้ามาในบ้าน
ฝาแฝดมองหน้ากัน ทำตาโต หน้าหยี เบะปาก
"ป๋านีโอมาแล้ว เย่ว!" พวกเขาะโแล้วแล้ววิ่งหายลับไป
อย่างกับนินจา!
467
