บทที่ 18 สั่งสอน
“ครั้งก่อนเพราะเธอช่วยพวกฉันเอาไว้ พวกเรายังไม่ได้ตอบแทนเลย ไหนๆก็เจอเธอที่นี่แล้ว มาสิ...ฉันจะโอนเครดิตให้เป็เงินตอบแทน” คนเป็หัวหน้ากลุ่มร้องบอก เขาพยายามเร่งฝีเท้าของตนเองเพื่อไล่ตามซูหยวนให้ทัน
หลังจากนั้นจะได้ทำให้เธอไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกด้วยยาชา ให้ยืนรอความตายอยู่ที่นี่ ส่วนเขาก็จะไปซ่อนตัวในที่ที่ปลอดภัย อัดวิดีโอเก็บไว้เพื่อเป็บทเรียนให้กับคนอวดดีคนอื่นๆได้เห็นว่าการที่มาทำตัวเย่อหยิ่งใส่พวกเขานั้นจะต้องมีชะตากรรมเป็อย่างไร
แต่ไม่ว่าจะเร่งฝีเท้าขนาดไหน ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนก็ยังเท่าเดิม เด็กหนุ่มหงุดหงิดมาก สุดท้ายจึงวางอุบายขึ้น .... ไม่ใช่เด็กคนนี้เป็พวกยากไร้หรอกหรือ? ดูสิ...แม้แต่ชุดป้องกันก็ยังซื้อได้เพียงชุดเกรดต่ำเท่านั้น ตราบเท่าที่เขาพูดถึงเครดิต ไม่ว่าอย่างไร อีกฝ่ายก็ต้องหลงกลแน่
“ฉันได้รับค่าตอบแทนเพียงพอแล้ว ไม่มีความจำเป็ต้องรับอีก” ซูหยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
มองจากสายตาของเขาก็รู้ว่าน่าจะมีแผนการร้ายซ่อนอยู่ ระยะห่างระหว่างเธอและเขาไม่ควรจะน้อยเกินไป แต่ถ้ามากเกินไปก็อาจจะทำให้ทางนั้นไม่สามารถไล่ตามได้ เขาอาจจะท้อแล้วหยุดแผนของตนเองลง หากเป็เช่นนั้น...ซูหยวนก็คงจะรู้สึกเสียดาย ทั้งยังอาจจะต้องระวังในการต่อสู้ครั้งต่อไปด้วย
เธอเชื่อว่าตราบเท่าที่ตนเองยังไม่ตาย นักเรียนทั้ง 4 คนนี้จะไม่ยอมหยุดตามล่าเธอแน่ ดังนั้นแทนที่ตนเองจะต้องตาย อย่างนั้นก็ให้พวกเขาเป็ฝ่ายรับผลจากแผนการของตนเองเสียยังจะดีกว่า คนบางคน...แค่พูดไม่อาจจะเข้าใจได้ จำเป็ต้องได้รับบทเรียนครั้งใหญ่ก่อนจะคิดออก
ทั้งสองไล่ตามกันอย่างไม่ลดละ ความหงุดหงิดของหัวหน้ากลุ่มเด็กนักเรียนเริ่มเพิ่มขึ้นทุกทีๆจนเขาไม่ทันได้ระวังเลยว่าตอนนี้กำลังวิ่งเข้าไปในอาณาเขตของสิ่งมีชีวิตแบบไหน ตอนนี้นักเรียนทั้ง 3 มารวมตัวกันแล้ว เหลือเพียงอีกคนเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึง สัตว์อสูรที่ไล่หลังมามีจำนวนมากเกินไป ต่อให้พวกเขาทั้ง 4 คน รวมอันซูหยวนด้วยก็ไม่มีทางที่จะรับมือได้
เด็กสาวไม่ได้แสดงท่าทางใเลย เป็อะไรที่ผิดคาดมากๆในสายตาของทั้ง 3 นักเรียน ทว่า...ด้วยระยะเวลาที่กระชั้นชิด พวกเขาไม่ได้มีเวลาเก็บไปคิดอะไรมากนัก เพียง้าหยุดซูหยวน หลังจากนั้นพวกเขาก็จะโยนะเิควันดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์ไปที่ตำแหน่งของซูหยวน เมื่อพวกมันถูกดึงดูดโดยเด็กสาวแล้ว เวลานั้นทั้งหมดก็จะรีบไปซ่อนตัว
แผนการนี้ต้องใช้จ่ายจำนวนมาก ะเิควันดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์มีราคาแพงกว่าหมื่นเครดิต ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาเป็ครอบครัวคนมีฐานะ คงจะไม่คิดเล่นพิเรนทร์อะไรแบบนี้
“ต่อให้เธอจะวิ่งหนีไปแบบนี้ เธอก็น่าจะรู้ว่าตัวเองไม่รอดแล้ว!” หัวหน้ากลุ่มไม่สามารถที่จะโน้มน้าวซูหยวนก่อนหน้าที่สัตว์กลายพันธุ์จะเข้ามาได้ ดังนั้นเวลานี้จึงถือว่าแผนการของพวกเขาแตกไปแล้ว ไม่มีความจำเป็ที่ต้องซ่อนเจตนาร้ายอีก
“ทำไมต้องทำร้ายฉัน” ซูหยวนลองถามกลับไป แน่นอนว่าเธอได้รับเพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยกลับมาเท่านั้น
“ทำร้ายเธองั้นหรอ? นี่เป็แค่การสั่งสอนคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงต่างหาก”
“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง?”
“ไม่ใช่หรือไง เธอคิดว่าตนเองเก่งกาจมากสินะถึงได้เสนอหน้ามาช่วยเหลือพวกเราน่ะ หัดดูตัวเองบ้างว่าอ่อนแอยิ่งกว่ามดปลวกขนาดนี้ ทว่ากลับสร้างผลงาน คิดอยากจะเป็ผู้มีพระคุณของพวกเรางั้นหรอ? ฝันไปเถอะ! แค่พวกระดับต่ำยื่นมือเข้ามายุ่ง ฉันก็แทบอยากจะอ้วกแล้ว” น้ำเสียงดูแคลนของอีกฝ่ายทำให้ซูหยวนเลิกคิ้ว
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมไม่บอกั้แ่ตอนที่ฉันกำลังช่วยล่ะ แค่พูดมันออกมาว่าไม่้าความช่วยเหลือ ฉันก็เดินกลับไปแล้วแท้ๆ อย่าลืมว่าตามกฎหมายแล้ว คนที่อยู่ในรัศมีการเรียกใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือต้องเข้ามา ห้ามไม่ให้หนีไปตามลำพัง ฉันเพียงแค่ทำตามกฎหมายเท่านั้น”
“อะไร? ปากดีแบบนี้แหละที่ควรจะตายก่อนคนอื่น!!” ยิ่งเด็กหนุ่มฟังก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด เขาคิดว่าตัวเองคิดได้ถูกต้องจริงๆที่ต้องสังหารเด็กสาวอวดดีคนนี้ก่อน
กล้าพูดในทำนองว่าตัวเองไม่ได้อยากจะช่วยเหลือเขางั้นหรอ? แค่เธอได้ยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเขา นี่ก็ถือว่าเป็เกียรติอย่างหนึ่งของพวกระดับต่ำแล้ว อะไรคือการบอกว่าที่มาช่วยเพราะแค่ทำตามกฎหมาย คิดว่าพวกเขาโง่งมหรือ? พวกคนระดับต่ำที่หวังรวยทางลัดน่ะ วิธีแบบนี้เขาเห็นมาเกลื่อนแล้ว
“เฮ้อ เอาเถอะ หลังจากนี้ถ้าฉันพบว่าคุณเป็คนที่ขอความช่วยเหลือ ฉันจะไม่เข้าไปช่วยอีก แบบนี้ก็น่าจะพอใจแล้วหรือเปล่า”
“นั่นก็ถูกต้องแล้ว แต่ว่า....เธอจะมีโอกาสเห็นพวกเราขอความช่วยเหลืออีกงั้นหรอ? เหอ เหอ เหอ” รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของชายหนุ่มปรากฏขึ้น ไม่ว่ายังไง...เขาก็จะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้แน่
วันนี้นี่แหละที่จะเป็วันตายของเธอ!!
“ลูกพี่ครับ นี่พวกเรากำลังจะวิ่งไปถึงไหนกันครับ เด็กคนนั้น...เธออาจจะไม่รู้ตัวว่าตอนนี้กำลังไปในเส้นทางที่....” เด็กชายคนหนึ่งที่เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติรีบวิ่งเข้ามาใกล้ลูกพี่ของตัวเอง
เขาเริ่มรู้สึกว่าเส้นทางนี้คุ้นเคยจริงๆ นี่มันไม่ใช่ทางไปรังของแมลงกลายพันธุ์หรอกหรอ? ครั้งก่อนพวกเขาก็พลาดท่าให้กับแมลงปีกแดงกลายพันธุ์มากันแล้ว ตอนนี้กลับกำลังวิ่งเข้าเขตลึกเพื่อไปหารังของพวกแมลงกลายพันธุ์อีก นี่ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรอ
“เธอไม่รู้หรอกว่านี่เป็เส้นทางไปที่ไหน ไม่เห็นหรอว่านังเด็กนี่ล่าอยู่แค่เขต A รอบนอกน่ะ ที่มันวิ่งเตลิดมาที่นี่ก็เพราะกลัวฉันเท่านั้นแหละ” คนเป็หัวหน้ากลุ่มยังคงมั่นใจว่าเด็กสาวนั้นคือเหยื่อของตนเอง เขาไม่ได้คาดคิดว่านี่เป็เจตนาที่แท้จริงของซูหยวนเลย
เด็กสาวมองดูแผนที่ จุดสีดำอีกจุดที่อยู่ห่างไปเริ่มเข้ามาใกล้แล้ว พร้อมกันนั้นข้างหลังก็ยังมีจุดสีแดงไล่ตามมาอีกหลายสิบจุด ซูหยวนไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าสัตว์กลายพันธุ์และพวกแมลงมารวมตัวกันเช่นนี้ พวกเขาจะรับมืออย่างไร
กึก...
ในที่สุด ซูหยวนก็หยุดเท้าของตนเองลง เธอสูดเอาอากาศหายใจเข้าลึกๆ มองคนที่กำลังวิ่งเข้ามาทั้งสามคนด้วยสายตาเ็า ในเมื่อพวกเขา้าเล่นงานเธอก่อน เธอก็จะไม่เก็บความโเี้ของตนเองเอาไว้
อย่ามองว่าซูหยวนเป็พวกที่บ้างานจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่ในความจริงแล้ว...ภายใต้การบ้างานของเธอ ซูหยวนก็ไม่เคยยอมให้คนอื่นมาข่มเหงตน
ถ้าเธอเป็คนที่รังแกง่าย จะถูกเกลียดชังแบบนี้หรอ? อะไรถูกก็ว่าไปตามถูก อะไรผิดก็ว่ากันไปตามผิด ซูหยวนเคยกระทั่งเปิดโปงแผนการของเพื่อนร่วมงานที่ทำความผิดแล้ว้าโยนมาให้เธอรับด้วยซ้ำ จนอีกฝ่ายติดคุกในข้อหาทุจริต ใส่ความให้เสียชื่อเสียง และอื่นๆอีกมาก โดยโจทก์ฟ้องก็คือเธอไปสองสามคดีแล้ว
ไม่น่าแปลกใจที่จะไม่มีใครกล้าล่วงเกินเธออีก สุดท้ายพวกเขาทำได้แค่แอบวางแผนเล่นงานเหมือนเด็กๆ ก็แค่ซูหยวนโชคร้ายที่ต้องประสบภัยโดยไม่คาดคิดเท่านั้น
เธอไม่ได้สนใจว่าคนคิดร้ายกับตนเองจะมีชะตากรรมอย่างไร เพราะเธอสนใจแค่ว่าพวกเขาได้รับผลตอบแทนที่เหมือนกันกับที่ตั้งใจจะมอบให้เธอหรือไม่เท่านั้น
“ฮ่าๆ ยอมแพ้แล้วหรอ? ถ้าแกยอมคุกเข่าอยู่เงียบๆ สาบานได้เลยว่าจะตายอย่างรวดเร็วจนอาจจะไม่รู้สึกเ็ปก็ได้” หัวหน้ากลุ่มหัวเราะออกมาอย่างพอใจ ตัวเขาเองก็เหนื่อยแรงเหมือนกัน แต่ในมือกลับขยับไปมาเพื่อหาของ
ซูหยวนรู้สึกว่าทางนั้นต้องมีวิธีการที่จะทำให้สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้สนใจแค่เธอเท่านั้น ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่กล้าที่จะปรากฏตัวเพื่อล่อสัตว์กลายพันธุ์ออกมาหรอก ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องเคลื่อนไหวให้เร็วกว่า เธอไม่ยอมปล่อยให้แผนการของอีกฝ่ายสำเร็จไปก่อนแน่!
ฟวับ!!
“หืม? นังนั่นกำลังทำอะไรน่ะลูกพี่” หนึ่งในนักเรียนอ้าปากค้าง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กสาวคนนี้กำลังเงื้ออาวุธสีดำของตนเองแล้วฟาดลงไปที่รังของแมลงกลายพันธุ์รังหนึ่ง
“นังนั่น้าให้พวกเราตายตามมันไปงั้นหรอ!!” นักเรียนชายที่แม้จะเ้าเล่ห์และร้ายกาจ แต่เมื่อเห็นความเด็ดขาดของซูหยวน เขาก็มีสายตาที่เปลี่ยนไป
“อย่าตื่นตระหนก ฉันจะใช้ะเิควันดึงความสนใจของสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นไปที่มัน ต่อให้จะมีแมลงกลายพันธุ์เพิ่มเข้ามา แผนของพวกเราก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ”
“ขะ เข้าใจแล้ว ละ ลูกพี่” ภาพที่พวกเขาเห็นค่อยๆกลายเป็ทะเลสัตว์กลายพันธุ์ แมลงตัวแล้วตัวเล่าถูกรบกวนให้ต้องปรากฏออกมา มากกว่าครั้งที่แล้ว!! ตอนนี้มีแมลงกลายพันธุ์กว่า 50 ตัวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า และแต่ละตัวก็กำลังโกรธจัดเนื่องจากถูกทำลายรังที่รักของตน
“กร๊าซ!!!” เสียงคำรามของแมลงกลายพันธุ์ดังขึ้นแสบหู พร้อมกันนั้นข้างหลังก็ปรากฏร่างของสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังวิ่งตามมาในระยะประชิด ยามนี้ไม่ว่าจะทางด้านหน้าหรือข้างหลัง หันไปทางไหนก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่
“เร็วเข้า รีบใช้ะเิควัน!” คนเป็ลูกพี่ะโขึ้นมา เขาได้โยนะเิควันให้ลูกน้องแล้ว อีกฝ่ายมือสั่นเล็กน้อย แต่เพื่อความอยู่รอด พวกเขาจะต้องลงมือให้เร็ว
ฟิ้ว!!!
ตู้ม!!!
เสียงะเิควันที่ถูกใช้งานดังสนั่น ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ไม่มีคนอยู่รอบๆนั้นเลย ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะรีบมาดูสถานการณ์แล้ว ทว่าเพราะที่นี่ยังไม่มีคนเข้ามาล่ามากนัก แม้แต่ซูหยวนก็ยังไม่เห็นจุดสีฟ้ารอบๆ ไม่สิ! อันที่จริง เธอเป็คนเลือกตำแหน่งนี้เอง
ต่อให้ใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือ กว่าที่ผู้คนได้รับสัญญาณจะเข้ามาช่วยก็คงจะไม่ทันการณ์แล้ว เด็กสาวมองดูะเิควันที่กำลังฟุ้งอยู่รอบๆตัว เม้มริมฝีปากด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่ควันทั้งหมดจะหายไป เธอก็เลือกตัวเลือกบนหน้าต่างสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นมาแล้ว
“เปิดฟังก์ชั่นของฟาร์ม ตัวเลือกที่ 3 จัดการฟาร์ม”
เมื่อซูหยวนเลือกตัวเลือกนี้ ร่างเล็กๆของเด็กสาวที่มีกลิ่นของควันดึงดูดความสนใจสัตว์กลายพันธุ์ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ถึงจะไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ข้างนอกได้ แต่ซูหยวนก็ไม่คิดมากนัก เธอรู้ว่าเวลาในมิติกับเวลาข้างนอกเท่ากัน มีเพียงผลผลิตเท่านั้นที่เติบโตบนพื้นที่ในฟาร์มจนทำให้ความเร็วในการเติบโตสูงกว่าข้างนอก รวมถึงการทำปศุสัตว์และอื่นๆ
เด็กสาวไปยังบ่อน้ำก่อนเป็อันดับแรก กลิ่นหอมประหลาดๆนี้ย่อมต้องเป็กลิ่นของพิษแน่ พวกนักเรียนกลุ่มนั้นคงจะมั่นใจมากกว่าควันพิษนี้จะทำให้พวกเขารอดตายเพราะเธอจะเป็เหยื่อล่อให้พวกเขามีเวลาหนี แต่...ถ้าเหยื่อล่อตัวนั้นหายไปล่ะ? ทีนี้พวกเขาจะทำอย่างไรต่อไป
เธอนั่งยองๆที่ริมบ่อน้ำ ยังไม่กล้าที่จะลงไปอาบทั้งอย่างนี้ด้วยกลัวว่าปลาและระบบนิเวศในบ่อน้ำต้องเสียหาย เพียงแค่ตักน้ำขึ้นมาแล้วค่อยๆราดไปที่ตนเอง ทำให้สารพิษพวกนี้เจือจางไปก่อน ทว่า...ซูหยวนไม่ทันได้คาดคิด จู่ๆการแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นให้เห็น
- ประกาศสำคัญ : ผู้เล่นอันซูหยวนเ้าของฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวยค้นพบ สารดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้าย จึงมีการอัพเกรดโรงงานผลิตสารเคมีเพื่อการเกษตร บรรจุสารดึงดูความสนใจของสัตว์ร้ายในรายการผลิต -
- ความ้าเพื่อการผลิต “สารดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้าย” : ซากสัตว์กลายพันธุ์จากรังอสูรกลายพันธุ์จำนวน 1 กิโลกรัม –
“อย่างนั้นก็ลองผลิตสารดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้ายสัก 10 ขวดก็แล้วกัน” ซูหยวนเลิกสนใจการทำความสะอาดร่างกายไปชั่วขณะ
ตอนนี้ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของโรงงานสารเคมีเพื่อการเกษตรสามารถเก็บเกี่ยวได้แล้ว มีช่องว่างให้ผลิตได้อีก 5 ช่อง ซูหยวนจึงเก็บยาฆ่าแมลงทั้ง 5 กลับเข้าไปในคลัง จากนั้นก็กดคำสั่งแล้วส่งซากสัตว์กลายพันธุ์เข้าไปในเครื่อง 5 กิโลกรัมตามความ้าในการผลิต
เวลานับถอยหลังขวดละ 2 ชั่วโมง ดังนั้นตอนนี้ซูหยวนจึงไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งรอเท่านั้น เด็กสาวจัดการทำความสะอาดร่างกายของตนเองทั้งหมด เปลี่ยนเสื้อผ้าข้างในและยังซักชุดป้องกันให้สะอาดด้วย ระหว่างนั้นก็ยังตรวจสอบสายรัดข้อมือของตนเอง แม้ว่าเธอจะหนีกลับมาแล้ว แต่พวกนักเรียนกลุ่มนั้นอาจจะใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือได้ และถ้าเธออยู่ในรัศมีขอความช่วยเหลือ การที่สายรัดแจ้งเตือนแต่ไม่ยอมออกไปช่วย เธอก็เท่ากับมีความผิดแล้ว
ทว่า รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ ซูหยวนจึงมั่นใจว่าการที่เธออยู่ในฟาร์มนั้นจะไม่ได้เชื่อมต่อกับโลกภายนอกโดยตรง เครื่องมือของโลกนั้นไม่สามารถรุกรานเข้ามาในเขตพื้นที่ฟาร์มของเธอได้
เมื่อพวกเขาตรวจสอบไม่พบตัวตนของเธออีกต่อไป จะเอาผิดก็ทำไม่ได้แล้ว นอกจากนี้....ซูหยวนยังได้ค้นพบเื่สำคัญอย่างการใช้ฟาร์มเป็ไพ่ลับในมือของเธอสำหรับอนาคตด้วย! ทั้งหมดนี้คงต้องขอบคุณเด็กเหลือขอพวกนั้นจริงๆ
……………………………….