**********
เมื่อยุคสมัยแปรเปลี่ยน กุลสตรีผู้ที่มีความเพียบพร้อมในปัจจุบันก็เหลือน้อยเต็มที
ทว่าเมืองไทยกลับยังมีเด็กหญิงกลุ่มหนึ่ง ที่ต้องร่ำเรียนมารยาทผู้ดีมาั้แ่เยาว์วัย เพื่อได้เป็ผู้ตำแหน่งอันทรงคุณค่าเมื่อโตเป็สาว อีกทั้งยังเป็หน้าเป็ตาให้แก่วงศ์ตระกูล
แม้ว่าคนกลุ่มนี้บางรายจะเป็กุลสตรีเพียงแค่เปลือก
“ลูกพยายามเพื่อตำแหน่งภรรยาหมายเลขหนึ่งมากแค่ไหน ลูกต้องตื่นขึ้นมาเป็เ้าของมันสิแสงจันทร์”
ภรรยาหมายเลขหนึ่ง ตำแหน่งที่เหล่าคุณหนูตระกูลผู้ดีในเมืองต่างงัดทุกกลวิธีเพื่อแก่งแย่ง
ทว่าสำหรับทายาทรุ่นที่เจ็ด คุณหนูผู้ที่ถูกปลุกปั้นมาแต่เยาว์วัย เธอผู้นี้คู่ควรกับตำแหน่งไม่ว่าจะเป็อุปนิสัย อากัปกิริยาท่าทางและใบหน้า องค์ประกอบสุดแสนจะนุ่มนวลอ่อนช้อยเหมาะกับนามที่ว่า...คุณหนูแสงจันทร์
“คุณหนูของจิ๋มต้องตื่นขึ้นมาสิคะคุณหญิง ฮึก”
“ฮึก...” เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังกึกก้องห้องพักผู้ป่วยVIP ภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
แม้ว่าเกิดมาเพียบพร้อมดีงามไปเสียทุกอย่าง ทว่าร่างกายของแสงจันทร์กลับอ่อนแอเกินจะเยียวยา นี่ก็เป็อีกหนึ่งเหตุผลที่คุณหนูตระกูลอื่นๆ ไม่ออกโรง่ชิงตำแหน่งภรรยาหมายเลขหนึ่งอย่างออกนอกหน้าให้ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เพราะทราบดีอยู่แล้วว่าอีกไม่นานแสงจันทร์ก็สิ้นลมหายใจไปเอง
เธอป่วยออดๆแอดๆจะตายวันตายพรุ่งมาั้แ่เด็ก
“นวล”
“ค่ะคุณป้า”
นวลผ่องเป็ลูกพี่ลูกน้องของแสงจันทร์และมีศักดิ์เป็น้อง หล่อนจึงเป็ทายาทรองลงมาจากแสงจันทร์ หากผู้เป็ทายาทคนแรกสิ้นลมหายใจก่อนรับตำแหน่งภรรยาหมายเลขหนึ่ง นวลผ่องก็มีโอกาสเป็ผู้ถูกเลือกคนแรกๆ
“ไปตามหมอกรมาดูใจพี่จันทร์เป็ครั้งสุดท้าย ถ้ายังมาไม่ถึงก็โทรตามมาเดี๋ยวนี้”
“ครั้งสุดท้ายเหรอคะ!” นวลผ่องออกอาการดีอกดีใจจนออกนอกหน้า ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของทุกคน จนมารดาของเธอนามว่าคุณหญิงกมลเห็น จึงช่วยเรียกสติ
“นวล...เก็บอาการหน่อยลูก” กมลกระซิบกระซาบลูกสาว
หลังจากนั้นกมลได้หันมาแสดงว่าร่ำไห้อย่างหนัก เงยหน้าขึ้นสบตากับฤดีที่มีศักดิ์เป็พี่สะใภ้ ผู้หญิงที่มีอากัปกิริยาสงบเสงี่ยม นุ่มนวลอ่อนช้อย คุณหญิงฤดีผู้นี้เธอคือมารดาแท้ๆ ของแสงจันทร์
“นวล ฮึก...ไปตามพี่หมอกรมาดูใจพี่จันทร์เป็ครั้งสุดท้ายหน่อยลูก ฮือ”
“ค่า คุณแม่ ฮึก เฮือกก!” นวลผ่องแสร้งร่ำไห้ สะบัดก้นวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไป
ทุกคนในที่นี้ต่างทราบกันดีว่าสองคนแม่ลูกเพียงแกล้งแสดงออกมาเท่านั้น แต่ใช่ว่าผู้ใดจะให้ความสนใจ เพราะเวลานี้หัวใจหนึ่งดวงผู้อ่อนแอ ที่กำลังจะลาจากโลกได้ดึงดูดความสนใจไปทั้งหมด
สำหรับฤดีนั้น เธอโศกเศร้าเสียใจราวว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ลูกสาวที่รักสุดหัวใจกำลังจะจากไป เธอทำใจเื่นี้ไม่ได้ง่ายเลย
“จันทร์ ลูกอย่าทิ้งแม่ไปได้ไหม แม่จะอยู่ยังไง...”
เสียงร่ำไห้ดังกึกก้องห้องพักผู้ป่วย ทั้งบิดามารดาญาติร่วมตระกูลรวมไปถึงบรรดาสาวใช้
มนุษย์หลายสิบชีวิตต่างก็เศร้าโศกเสียใจที่แสงจันทร์กำลังจะลาจากโลกนี้ไป
“แสงจันทร์ลูกแม่...”
EP.3 จิ๋มกระป๋อง? [1/1]
ปัจจุบัน...
'ฝันไปใช่ไหม ก็แค่ฝัน...ฝันจริงๆ ด้วย'
แสงจันทร์นอนยิ้มปริ่มเคลิบเคลิ้ม เธอเห็นสิ่งที่อยู่ในห้วงแห่งความฝัน ในนั้นมีหญิงสาวร่างเพรียวสวย ใบหน้าโดดเด่นกว่าใครกำลังยกแก้วไวน์รสชาติที่โปรดปรานชูขึ้น พร้ะโกนเสียงดังลั่นเป็ประโยค ที่ทำให้เหล่าบรรดานักท่องราตรีมากมายต่างยินดี
ดื่มให้เต็มที่ คืนนี้คาร์ลาเหมาทั้งบาร์เลี้ยงทุกคนนน!!
'เห็นไหม ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม'
เธอก็ยังใช้ชีวิตเป็เลดี้คาร์ลาผีเสื้อกระพือปีกโบยบินอย่างไร้จุดหมายเหมือนเคย เธอไม่ได้เกิดใหม่มาเป็ยัยผีบ้าแสงจันทร์อะไรนั่นสักหน่อย
เธอยังคงโปรยสมบัติเงินตราซื้อใจมนุษย์ที่ใช่ว่าจะเป็มิตรแท้ คนพวกนั้นหวังเพียงได้ดื่มสุราฟรี ทำความรู้จักไว้เพื่อประดับบารมีชีวิตเพียงเท่านั้น แต่คนอย่างคาร์ลาไม่สนใจ ว่าคนเ่าั้จะจริงใจกับเธอหรือเปล่า เธอแค่อยากรีบใช้เงินจำนวนมหาศาลให้เหลือน้อยที่สุดก่อนตายเท่านั้น
'ฉันคือคาร์ลา ไม่มีทางเป็ใครได้ ขออย่าฝันร้ายอย่างนั้นอีกเลย'
"คุณหนูจันทร์ คุณหนูจันทร์คะ!"
แต่ทำไมกันนะ เธอได้ยินชื่อไม่ทันสมัยนั้นอีกแล้ว ไม่เพียงแค่ชื่อเท่านั้นใบหน้าของผู้หญิงที่ชื่อแสงจันทร์ก็ไม่มีความโดดเด่นอะไรเลย ไม่มีความน่าดึงดูด หนำซ้ำยังซีดเซียวคล้ายคนป่วยอยู่ตลอดเวลา หรือเรียกอีกอย่างว่าเหมือนคนขาดวิตามิน
"คุณหนูจันทร์!!"
พึ่บบ
คนบนเตียงสะดุ้งฮวบใ เธอลุกขึ้นมาในท่านั่งทันทีนั้น
'จริงแล้วคาร์ลาก็แค่ฝันหรอกเหรอ ไม่!!'
เธอตื่นจากความฝัน ตื่นจากห้วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตสุขสบายมีสีสันอย่างคาร์ลา แม้รู้ว่าเื่เมื่อสักครู่คงเป็ได้เพียงความฝันในระยะเวลาสั้นๆ แต่ทำไมถึงอยากฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่ากันนะ
ข้างเตียงผู้ป่วยมีหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้นๆ หล่อนตัดผมสั้นตรงประบ่ามีหน้าม้าเสมอคิ้ว ใบหน้าไร้ซึ่งเครื่องปรุงแต่งใด เครื่องกายที่สวมใส่ก็ไร้ความทันสมัย อย่างไม่เคยติดตามข่าวสารแฟชั่นรอบโลกเอาเสียเลย
‘โคตรเชย’ แสงจันทร์ฉุกคิดในใจ ชำเลืองมองผู้หญิงข้างเตียงั้แ่หัวจรดเท้าคล้ายดูแคลน สายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
"เมื่อกี้คุณหนูฝันเหรอคะ ฝันร้ายหรือเปล่าคะ จิ๋มได้ยินอะไรคาร์ๆ สักอย่าง"
"จิ๋ม" หล่อนชื่อจิ๋มงั้นสิ จากเดิมที่รู้สึกหงุดหงิดั้แ่ตื่นขึ้นมาก็เปลี่ยนเป็ขำขันทันใดนั้น
"จิ๋มที่แปลว่าจิ๋มกระป๋องงั้นเหรอ ฮ่าๆๆ" เธอขำเสียงดังคล้ายคนที่เก็บอาการไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ฝ่ายสาวใช้คนสนิทอย่างจุ๋มจิ๋มหน้าเหวอใ ใครจะคิดถึงว่าคุณหนูแสงจันทร์ผู้ดีงาม หลังฟื้นจากความตายแล้วกลายจะเป็คนประหลาดอย่างนี้
ปกติเธอมีนิสัยนุ่มนวลดั่งสุภาพสตรีผู้เพียบพร้อม ทั้งกิริยามารยาทและจังหวะการสนทนากับผู้อื่น ไม่เคยมีสักครั้งที่แสงจันทร์คนเดิมจะพูดจาดูถูกเหยียดหยามชื่อของผู้อื่นอย่างนี้
คุณหนูผู้ที่เคยปฏิบัติกับลูกน้องจนน่าเคารพ แต่บัดนี้คล้ายว่าเธอจะแปลกพิกลไปมากเลยเชียว แล้วต่อมาแสงจันทร์คนใหม่ก็ฟุบตัวลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมศีรษะตัวเองไว้ ก่อนเธอจะ…
“ฮ่าๆๆๆๆ กร๊าก” ขำลั่นห้องพยาบาล การแสดงออกที่ไร้ซึ่งความเป็แสงจันทร์ เธอกำลังบูลลี่ชื่อเพื่อนมนุษย์ ซึ่งเป็สิ่งที่ไม่ควรอย่างมาก
“ฝันอยู่แหละ ฉันฝันอยู่ โอ๊ยท้องแข็ง จิ๋มงั้นเหรอ คนบ้าอะไรชื่อจิ๋มกระป๋อง ฮ่าๆๆ”
‘คุณหนูของจิ๋มไม่เหมือนเดิมอย่างที่คุณหมอกรว่าจริงๆ?’