“เรากลับกันเถอะ”เขาบอกกับเธอผู้เป็ภรรยาก่อนจะเรียกพ่อบ้านเยว่มาช่วยเข็นรถเข็นของเขาไปที่รถแต่ก่อนจะออกจากร้านเขาก็ไม่ลืมที่จะหันไปเตือนเ้าของห้องเสื้อ
“คุณซูซูรบกวนช่วยตัดชุดของภรรยาผมให้ออกมาดีที่สุดด้วย”
“ค่ะคุณชายไป๋ เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงค่ะห้องเสื้อของเราจะไม่ทำให้คุณชายไป๋ต้องผิดหวังอย่างแน่นอนหากชุดของคุณเติ้งถิงถิงเสร็จเรียบร้อยดิฉันจะรีบนำไปส่งให้ในทันทีเลยค่ะ”
เขาพยักหน้าให้เธออย่างพอใจก่อนจะออกจากที่นั่นไปพร้อมกับเติ้งถิงถิงผู้เป็ภรรยา
ด้านเชี่ยหมิวจูที่รู้สึกหงุดหงิดเป็อย่างมากที่ถูกเติ้งถิงถิงต่อว่าเมื่อครั้งที่อยู่ห้องเสื้อเว่ยโถเธอหันมามองหน้าของโจวต้าเซียนผู้เป็สามีด้วยความโมโห
“เป็เพราะคุณเลยนะที่ทำให้ยัยนั่นว่าฉันได้เลิกกินเลยนะอาหารดีๆกินไปก็รั้งแต่จะอ้วนเหมือนหมูแค่คุณเป็พ่อค้าเขียงหมูฉันก็อายคนอื่นจะแย่อยู่แล้วแต่นี่คุณยังจะมาทำตัวอ้วนเป็หมูอีกน่าหงุดหงิดจริงๆ”
“โธ่ที่รักถึงผมจะอ้วนแต่ผมก็ไม่ได้พิการอย่างสามีของถิงถิงเธอซักหน่อยเอาน่าอย่างน้อยผมก็ยังมีแขนขาครบสมบูรณ์”
“เหอะแค่นั้นยังไม่พอหรอกฉันอยากได้สามีที่เพียบพร้อมเข้าใจมั๊ยเย็นนี้ไม่ต้องกินข้าวอ่อไม่สิฉันว่าคุณต้องอดอาหารจนกว่าจะถึงวันงานไม่อย่างนั้นฉันคงอายคนอื่นแย่ที่พาสามีที่อ้วนเป็หมูไปร่วมงานด้วย”เธอพูดพร้อมกับรีบเดินไปจากเขาในทันที
“ไม่นะที่รัก โธ่ที่รักจะให้ผมอดอาหารเนี่ยะนะให้ผมตายยังจะดีซะกว่าใครมันจะไปอดอาหารได้กันเล่าที่รักเดี๋ยวรอผมด้วย”เขาพร่ำออกมาอย่างท้อใจก่อนจะรีบเดินตามเธอไปในทันที
2 วันต่อมา
ก๊อก ก๊อกก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นเติ้งถิงถิงรีบเดินไปเปิดประตูให้กับคนที่อยู่ด้านนอกในทันที
“มีอะไรเหรอจ๊ะ”เธอเอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“พอดีห้องเสื้อเว่ยโถส่งชุดมาให้แล้วค่ะดิฉันเลยรีบนำมาให้”สาวใช้บอกกับเธอพร้อมกับนำชุดที่เพิ่งตัดเสร็จยื่นให้
“ขอบใจมากจ๊ะ”เธอมองดูชุดนั่นอย่างพอใจก่อนจะนำมาลองทับบนพร้อมกับมองไปที่กระจก
สาวใช้ที่ยืนมองอยู่เธอยิ้มออกมาด้วยความชื่นชม
“ชุดนี้ดูเหมาะกับคุณเติ้งถิงถิงมากเลยค่ะ”
เธอหันไปยิ้มให้กับสาวใช้
“เธอคิดอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ค่ะถ้าคุณชายได้เห็นคุณสวมใส่ชุดนี้คงต้องพอใจมากแน่ๆเลยค่ะเพราะคุณดูสวยมาก”
เธอยิ้มเบาๆให้กับสาวใช้
“ขอบใจนะ”
สาวใช้ยิ้มด้วยความดีใจเมื่อได้ยินคำขอบคุณที่แสนอ่อนหวานของเธอ
“คืนนี้คุณเติ้งถิงถิงจะให้ดิฉันเข้ามาช่วยแต่งตัวมั๊ยคะ”
เธอส่ายหน้าเบาๆให้กับสาวใช้
“ไม่เป็ไรจ๊ะ ขอบใจเธอมาก”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะคะ”
เธอพยักหน้าให้กับสาวใช้พร้อมกับเผยยิ้มอย่างใจดี
เย็นวันนั้น........................
เติ้งถิงถิงที่รีบจัดเตรียมชุดไว้รอไป๋หลี่จวิน เธอค่อยๆหยิบชุดสูตรสีดำสุภาพแต่ดูเรียบหรูมาวางไว้ที่เตียงให้กับเขาก่อนจะเดินไปแต่งตัวเพื่อไปร่วมงานในคืนนี้
ก๊อก ก๊อกก๊อก...................เสียงเคาะประตูดังขึ้นเธอที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วจึงได้เดินออกไปเปิดประตูในทันที
ครั้นเมื่อประตูเปิดออกเธอก็เห็นสาวใช้คนหนึ่งยืนรออยู่
“มีอะไรงั้นเหรอ”เธอเอ่ยถามสาวใช้
“พอดีพ่อบ้านเยว่ให้ดิฉันขึ้นมาเรียนคุณเติ้งถิงถิงว่ารถที่จะไปงานในคืนนี้ได้จอดรออยู่ที่หน้าบ้านแล้วค่ะ”
เธอมองหน้าสาวใช้ด้วยความแปลกใจ
“แล้วคุณไป๋หลี่จวินล่ะอยู่ที่ไหนกันฉันยังไม่เห็นเขาขึ้นมาเปลี่ยนชุดเลยนี่งั้นเธอลงไปบอกให้รถจอดรอก่อนก็แล้วกัน”
“เอ่อพ่อบ้านเยว่บอกว่าจะไปส่งคุณเติ้งถิงถิงก่อนค่ะคุณชายไป๋จะตามไปทีหลัง”
“งั้นเหรอถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันตามลงไป”เธอบอกกับสาวใช้ก่อนจะเดินกลับมาหยิบกระเป๋าใบเล็กๆที่อยู่ในห้องพร้อมกับเหลือบมองดูชุดที่เธอเตรียมไว้ให้กับผู้เป็สามี
“หวังว่าคุณจะชอบชุดที่ฉันเตรียมไว้ให้นะคะ”เธอพูดออกมาเบาๆพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ
563
