รักนี้ จะไม่ปล่อย

ติ้ง

‘สายคู่สนทนา ๻้๪๫๷า๹ VDO call’ 

เสียงแจ้งเตือนผ่านจอโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันกดตกลงอย่างเผลอตัว

ภาพที่ปรากฏคือ หัวหน้าทีมกำลังอุ้มเ๯้าแมวน้อยขึ้นแนบหน้าโชว์ฉัน

<เมี้ยวววว> เสียงมันร้องดัง พลางยกอุ้งเท้าน้อยๆ ขึ้นถีบที่แก้มของหัวหน้าทีมไปด้วย

“อุ๊บ ฮ่าๆๆ ” ฉันเผลอหัวเราะออกมา เพราะหัวหน้าทีมสุดตึงของฉัน พึ่งโดนแจกยัน จนหน้าเหยเกปล่อยเ๯้ายูอึนลงพื้น

<อาาา มันหนีไปแล้วครับ มันไม่ชอบให้ผมอุ้มน่ะ> เขาฟ้องแล้วลูบหน้าตัวเองปร้อยๆ

“ฮ่าๆ แมวเด็กก็อย่างนั้นแหละค่ะ เขาคงติดเอาแต่ใจ“

<นั่นสิ ยากจังเลยน้าาา ตอนแรกคิดว่าแค่ให้อาหารกับที่นอนก็พอ กลายเป็๲ต้องมาเอาอกเอาใจด้วยนี่สิ>

“ทำไปเถอะค่ะ น่ารักดีออก หัวหน้าทีมก็ดูมีความสุขที่ได้ทำนี่คะ”

ฉันแกล้งแซว เขาหันมาสบตาฉัน แล้วเงียบใส่

“อ้ะ ขอโทษที่รบกวนค่ะ คือเอ่อ ..วางก่อนก็ได้นะคะ”

<ไม่ครับ … ไม่รบกวน> เขาพูดขัดเบาๆ แล้วเอนตัวลงพิงผนัง จ้องหน้าฉันผ่านมือถือ

เอ่อ ฟิลโทรคุยกับแฟนเลยแฮะ จะวางก็ไม่ให้วาง ถือสายไว้ฉันก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับหัวหน้าทีม

<หายปวดท้องหรือยังครับ>

“คะ?”

<เห็นตอนนั่งบนรถ กุมท้องไว้ตลอด เลยเดาว่าคงปวดท้องใช่ไหม>

“อ่อค่ะ เบาปวดได้นิดนึงแล้วค่ะ”

“ดีแล้วครับ”

“.....” โอ้ย กดดันโว้ยยยย แกล้งสัญญาณไม่ดีแล้วกดวางเลยดีไหมนะ

<เพล้ง…>

หัวหน้าทีมหันไปตามเสียง คิ้วขมวดเช่นเดิม ก่อนจะวางโทรศัพท์พิงกำแพงให้ฉันเห็น ส่วนตัวเขาวิ่งไปคว้าตัวลูกแมวไว้ ฟัดพุงทำโทษมันที่ทำถ้วยอาหารเม็ดหกระเนระนาดเต็มพื้น

เขาจับมันมาไว้หน้ากล้อง ยกอุ้งเท้าน้อยๆ ขึ้น ทำท่าบ๊ายบายฉัน

<นอนหลับฝันดีนะครับ คุณยูอึนอา..> 

เขาทำเสียงสอง ยกแมวมาจุ๊ฟหน้าฉันผ่านกล้องแล้วยิ้มให้

“อ่าาาา งะ งั้น ฉันวางสายแล้วนะคะ”

เขาพยักหน้าช้าๆ แล้วหันไปฟัดพุงเ๽้ายูอึนต่อ ฉันกดวางสาย ชั่งใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับ

‘เอาจริงเขาก็…. เป็๞ผู้ชายอบอุ่นเหมือนกันนะ’

-------------------------------------------------------------------------------------------

พัคแทซัน Said

ติ้ง

1 ข้อความใหม่จาก ‘ยูอึนอา’

< ฝันดีเ๽้ายูอึน… ฝันดีค่ะหัวหน้าทีม พรุ่งนี้เจอกันนะคะ>

ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว นี่เป็๞ข้อความแรกในชีวิต ที่เธอส่งมาบอกฝันดีกับผม

…เล่นมุกแมวมันได้ผลจริงๆ แฮะ ไม่เสียแรงที่นั่งศึกษาทริคจีบสาวบนเน็ตตั้งหลายวันเลย….

จริงๆ วันนี้ผมแอบสารภาพกับเธอไปแล้วว่าชอบ … แต่ดูเหมือนเธอจะซื่อบื้อจนไม่รู้ตัว ว่าผมหมายถึงเธอ แถมยังทำตัวแปลกๆ เหมือนกำลังสร้างกำแพงกั้นผมอีกต่างหาก

ผมพยายามเข้าหาเธอทุกทาง ถึงมันจะดูแปลกๆ ในสายตาเธอ และดูท่าว่าเธอจะอึดอัดผสมกลัว มากกว่าเขิน ผมก็ยังจะเดินหน้าต่ออยู่ดี เพราะผม… ไม่อยากปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปอีกแล้ว

เช้าวันต่อมา ผมมาทำงานตามปกติ วันนี้เธอก็มาแต่เช้าเช่นเคย กำลังพูดคุยกับผู้ช่วยอีด้วยใบหน้าแจ่มใส เธอหันมาเจอผม ก็ลุกโค้งหัวทักทายเช่นเดิม ผมพยักหน้าเล็กๆ ทักทายกลับ แล้วเดินเข้าห้องทำงานตัวเอง

ก๊อกๆๆ

“เชิญครับ…”

“ขออนุญาตค่ะหัวหน้าทีม…” เสียงหวานของเธอ เปล่งรดดินที่แห้งแล้งในหัวใจของผมแต่เช้า

“ครับ คุณยู” 

ผมนั่งลง และหันไปมองเธอ เธอเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟแบรนด์โปรดของผมและขนมมาการองด้วย

“คือ ฉันให้เป็๞การขอบคุณ ที่หัวหน้าทีมช่วยเหลือฉันไว้น่ะค่ะ”

“ออ ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ได้ครับ”

“ไม่ได้สิคะ… มันเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่สำหรับฉันนี่นา” เธอพูด พลางบิดตัวเล็กๆ ยกมือขึ้นเกาหลังคอ แก้ความประหม่า

‘น่ารักชะมัด …อยากฟัดอีกสักที’

ผมเอ่ยชมในใจ ก้มหน้าแกล้งอ่านเอกสาร ซ่อนรอยยิ้มบ้าๆ นี่จากสายตาเธอ

“อ่าา งั้นฉันขอตัวนะคะ … ขอให้เป็๲วันที่ดีค่ะ”

เธอโค้งหัวให้อีกครั้ง แล้วเดินออกไปนั่งโต๊ะตัวเอง

ผมแอบเหลือบสายตามองเธอ ผ่านบานเกร็ดหน้าต่าง เป็๲มุมโปรดที่ผมชอบมอง เพราะโต๊ะทำงานของเธออยู่ตรงข้ามกับช่องหน้าต่างเป๊ะ ถึงจะเป็๲มุมข้าง แต่ผมก็มองเห็นใบหน้าเธอได้ชัดแจ๋ว

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเล็กๆ ของเธอ เด่นตลอดทั้งวัน ประหนึ่งดอกไม้ที่โต้รับแสงแดดอย่างไม่รู้จบ เธอมักยิ้มและทักทายให้เพื่อนร่วมงานที่เดินผ่านไปผ่านมาเสมอ นั่นเป็๞เหตุให้ คนทั้งแผนกชอบมานั่งคุยกับเธอ …รวมถึงพวกแมลงที่จ้องจะงาบเธอด้วย

ผมวางปากกาลง กอดอก หลี่ตามองไอ้พวกแมลงนั่นอยากคาดโทษ

‘มาอีกแล้ว ไอ้พวกนี้ งานการไม่มีทำรึไง เอาแต่เดินโฉบไปมา จ้องมองเธออยู่ได้ หึ่ม!!‘

@@ ไรท์แอล : ได้ข่าวว่าหัวหน้าทีมก็แอบนั่งมองน้องอึนอาทั้งวันเหมือนกันนะค้าาา @@