ป่ายซือ ปรณัมแห่งดวงดารา

ในขณะนี้ร่างกายของข้ากำลังเปลี่ยนแปลงไปโดยปริยาย กล้ามเนื้อนิรันดร์ แข็งแกร่งขึ้นกว่าเก่า

หลายเท่ามากๆ จากเดิม แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ 1000 เท่า ตอนนี้ขยะไปเป็น 10000 เท่าเป็นที่เรียบร้อย สัมผัสทั้ง 5 ก็ไกลกว่า 10ล้านลี้ ข้ามอนาคต ดูเหมือนจะเท่าเดิมสินะ...ดูดกลืนมวลสารดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพดีขึ้นกว่าเก่าหลายพันเท่า
ทุกด้านเมื่อเข้าสู่ขั้นสุดท้ายของมนุษย์ จึงแข็งแกร่งกว่าเดิมเป็นพันเหมือนเท่าข้าอยากรู้ว่าห้วงความคิดนิรันดร์จะเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ผลที่ได้ก็คือ เปลี่ยนไป หลายเท่าตัวจาก 1 นาที ต่อ 1 ปี ในครานี้ 1 วินาที ต่อ 1 ปี หมายความว่า 1 นาที ในโลกความเป็นจริงข้าจะใช้เวลาในห้วงความคิด 60 ปี ซึ่ง 1 ชั่วยามบนโลกความเป็นจริง จะมีค่าเท่ากับ7200 ปี !!!! เอิ่ม... ระดับพระเจ้านี่โกงจริงๆเลยน๊าาา ภายในเวลา 7200 ปี นั้นข้าสามารถ เรียนรู้ จากตำราหมื่นวิถี ได้ 7 ใน หมื่นเลยน่ะ 
เอาหล่ะ ดูเหมือนข้าจะได้รับความสามารถใหม่มาอีกแล้ว ซึ่งความสามารถนี้จะได้ก็ต่อเมื่อบรรลุชนชั้นลมปราณระดับมนุษย์ในชนชั้นลมปราณแห่งดาราทวิภพ ขั้นที่ 999ซึ่งจากที่เอลิสบอกกับข้า ความสามารถนี้ก็คือ เร่งกาลเวลานิรันดร์
ข้าสามารถเร่งเวลาสิ่งที่ข้าแตะได้ โดย จำนวนจำกัดเป็นอนัน~ 
"ไรท์=เทพทรูกว่าเดิมหล่ะนะ"
แต่ดูเหมือนว่าความสามารถนี้ไม่สามารถใช้กับระดับพระเจ้าจักรวาลได้น่ะนะเพราะคงเป็นความสามารถในระดับเดียวกันหล่ะมั้ง
ถ้างั้นมาเริ่มการการสังสรรค์จักรดารากันเถอะ !!!! ข้าใช้ความสามารถดูดกลืนมวลสารเคลื่อนดวงจันทร์ดวงเล็กสุด ให้มาชนกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนี้
ตู๊มมมมมมมมมมมมมมม ถึงแม้ข้าจะยืนอยู่กลางอากาศยืนดูการระเบิดของดวงจันทร์ เสียงของการระเบิดก็ยังมาถึงเพราะเริ่มมีมวลจากระเบิดกระเด็นออกมา 
หลังจากชนแล้ว ถึงแม้ดวงจันทร์ ดวงเล็กจะมี ขนาดเท่าโลกที่ข้าอยู่ เมื่อชน เข้ากับโลกสีน้ำเงินดวงนี้ที่มีความใหญ่ 100 เท่าของ โลกที่ข้าอยู่ แต่มันกลับทำลายพื้นที่ ไป 20 ใน 100 ของโลกใบนี้ข้าจึงเริ่มใช้ความสามารถ "เร่งกาลเวลานิรันดร์" เอาจริงๆในความสามารถด้านเวทน์ของข้า....ก็สามารถทำได้อ่ะน่ะนะฮ่าๆๆๆ 
ข้ามุ่งไปยังโลกแห่งนี้และร่วมแตะเข้าที่พื้นดาวแห่งนี้หลังจากนั้นจึงเริ่มเร่งเวลาถอยออกมาด้วยความเร็วแสง การเร่งเวลายังคงดำเนินอยู่โดนการใช้เส้นลมปราณถ่ายทอดลงไป 
ผ่านไป 1,000,000ปี ผลจากการชนเริ่มให้ไหม้ ผ่านไปอีก 100 ล้านปี เริ่มมีการสร้างชั้นบรรยากาศเริ่มมีหมอกควัน ต่างๆมากมาย ผ่านไป 400ล้านปี ลอยจากการชนหายไปและ พื้นดิ้นมีสีผิวเป็นน้ำตาล บรรยากาศบนท้องฟ้าเริ่มมีน้ำค้าง ผ่านไป 200 ล้านปี ต้นไม้น้อยใหญ่เริ่มมีการเจริญเติบโตแม่น้ำตามหลุมที่เกิดจากการฝนตกมากมายจากบรรยากาศ
แบคทีเรียเริ่มก่อตัว สิ่งมีชีวิตเริ่มปฏิสนธิ กำเนิดสัตว์เล็กใต้น้ำ 300 ล้านปี สัตว์น้อยใหญ่จากใต้น้ำเริ่มขึ้นมายังพื้นบกสัตว์ชนิดมีขนมากมายที่เลี้ยงลูกด้วยนม เริ่มวิวัฒนาการฒ์ลิงตัวใหญ่เริ่มการใช้วิตแบบมนุษย์ ข้าหยุดการเร่งเวลาก่อนจะมุ่งสู่แกนของโลก ข้าขุดพื้นดินดำดิ่งสู่ ชั้นแกนของโลก ความร้อนของมันมีมากมายแต่ทว่าสำหรับข้าแล้วก็เป็นเพียงอากาศปกติที่ไม่ส่งผลอะไรทั้งสิ้น ภายในถ้ำที่มีแกนโลกขนาดใหญ่อยู่นั้นมีผลึกคริสตันมากมายอยากรู้จริงๆว่าจะเหมาะทำอาวุธอะไรได้บ้างน้ะ
ข้าใช้ร่ายเวทย์ แยกร่าง จำนวน 100 ร่าง แยกย้ายกันไปเก็บคริสตันสีรุ้งกัน ใช้เวลาในการเก็บ1 ชั่วยามจึงสำเร็จเบ็ดเสร็จ ข้าได้คริสตันสีรุ้งมา จำนวน 1ล้านตัน ซึ่งอยู่ในมิติเก็บของของข้าเสียแล้วหลังจากนั้นข้าจึงเริ่มมุ่งสู่แกนกลางโลกข้าเริ่มเขียนอักขระสวรรค์ 299 ภาษา กับเขียนอักขระมารไปอีก 299 ภาษา 
ผ่านไป 2 ชั่วยาม แกนโลกในขณะนี้จะสามารถผลิตพลังลมปราณได้เรื่อยๆ จนกว่าข้าจะมาทำลายมันล่ะนะ โลกใบนี้จะเป็นโลกแห่งลมปราณ โลกที่ 2 และโลกแห่งนี้จะเป็นโลกของข้าฮ่าๆๆ ข้าเริ่มใช้ดินที่ข้าขุดขึ้นมาถล่มหลุมที่ข้าออกมาจนมิดและข้าได้เขียนักขระป้องกันพื้นที่ตรงนี้ไว้ ข้างสร้างต้นไม้ปราณนรก ตั้งยังพื้นที่ ที่เคยมีหลุมสู่แกนโลกไว้
พร้อมร่ายอักขระสวรรค์ป้องกันการโดนทำลาย ผู้คนที่อยู่ในโลกนี้จะสามารถฝึกลมปราณได้ถึงเพียงระดับชนชั้นลมปราณแห่งดารานภาฟ้าคำราม ข้าได้ทิ้งตำราที่ข้าเขียนขึ้นเองอย่างไวเกี่ยวกับเคล็ดวิชา และระดับลมปราณการฝึกฝนบ่มเพาะพลัง
ต่อให้ผ่านไป ล้านล้านปีตำราเล่มนี้ก็จะไม่มีวันขาดและเสียหายก่อนข้าจะไปข้าได้เร่งเวลาอีก 1 แสน ปี จึงให้กำเนิดมนุษย์หลังจากนั้นข้าจึงกระชากมิติและกลับสู่ห้องของข้า ตอนนี้ต่อให้ข้าไม่หลับไม่นอนเป็น สิบๆปี มันก็ไม่ได้เสียหายต่อร่างกายแต่อย่างใดข้าใช้เวลา ไปยังโลกแห่งนั้น 3 ชั่วยาม ดังนั้น เหลืออีก ตั้ง 1 ชั่วยามก่อนจะเวลาล้างเนื้อล้างตัว
1 ชั่วยามผ่านไป ข้าจึงออกจากห้องและไปยังห้องอาบน้ำดูเหมือนพี่จูหยานจะแช่น้ำอยู่"คารวะศิษพี่จูหยาน ข้าร่วมแช่น้ำด้วยได้หรือไม่ขอรับ???""อ้าวน้องป่านซือ ตามสบายเลยศิษน้อง " หลังจากนั้นข้าจึงล้างตัวและลงไปแช่น้ำอุ่น"ศิษพี่อยู่ที่นี่กี่ปีแล้วหรือ??? " ข้าชวนคุยเล็กน้อย "อ้อ ข้าอยู่ที่ได้เพียง 1 ปีเอง ศิษน้อง เจ้าหน่ะ เรียกข้าแค่ "จูหยาน" ก็พอแล้ว"ขอรับถ้างั้นพี่จูหยานก็เรียกข้าว่า ป่านซือ แค่ก็ล่ะกัน"
พี่จูหยานพยักหน้าก่อนจะหลับตาแขนพิงอยู่ที่ขอบสระ น้ำอุ่นจนสามารถหลับได้เลยกะว่าได้ฮ่าๆ หลังจากนั้นข้าจึง เริ่มแต่งตัวและไปยังโรงอาหารชั้นเดิมกับพี่จูหยานวันนี้ข้ารู้สึกว่าข้าจะคันมือเล็กน้อย เนื่องจาก การใช้คลื่นแสนลี้ ข้าเลยได้ยินของราชวงศ์ จำนวน 4 ราชวงศ์ ที่เหมือนกำลังรวมหัวล้มข้าน่ะใน 4 ราชวงศื มี ราชวงศ์ เยว่ จากทวีปมณีทมิฬ เยว่ฉิงราชวงศ์ถัง จากทวีปนภา ถังเว่ยราชวงศ์หมิง จากทวีปโลกาทมิฬ หมิงเฉินราชวงศ์ต้าหลี จากทวีปมรกตขจี ต้าหลีเฟย
ข้าสั่งอาหารชุดเดิมนั่งทานและฟังแผนของพวกมัน ซึ่งพวกมันทั้ง 4นั้นอยู่ในแผนกต่อสู้เมื่อข้าไปยังแผนกต่อสู้ ก็จะท้าประลองข้า ดูเหมือนเป็นแผนที่เด็กๆเกินไปเลยหน่ะ
"ฮ่าๆๆๆๆ" "น้องซือ เจ้าเป็นอะไรหรือ มีอะไรให้หัวเราะหรือ?""เอิ่ม... ข้ากำลังคิดเรื่องสนุกๆอยู่หน่ะเลยละ่นออกมา แฮร่ๆ" ดูเหมือนข้าจะเผลอหัวเราะออกมาดังมากๆจนพวกคนในโรงอาหารชั้น 3 ต่างได้ยินกันฮ่าา 
หลังจากที่ข้าทานอาหารจวบเสร็จแล้วข้าจึงแยกทางกับศิษพี่เพื่อ ไปยังแผนก ของตนข้าเดินไปยัง แผนกการต่อสู้ ตอนนี้ข้ารู้ว่าพวก ราชวงศ์ มันส่งคนมาจับตาดูข้าอยู่อย่างแท้แน่นอนข้าก็ยังคงดินเพิดเผยสง่าราศีต่อไปก่อนจะมาถึงแผนกยอดยุทธ์ ข้าหยุดหน้าทางเข้าและสาวเท้าเข้าไปยังทีละก้าว จนมาถึงลานฝึกฝน ข้าสาวลงไปยังลานฝึกฝน ก่อนจะหยุดลง
หลังจากนั้นก็เช่นเดิมมีสายตาต่างๆมองมาทางข้า ข้าจึงกล่าวแบบลอยๆไปว่า"เห้อ... ดูเหมือนว่าวันนี้จะมาคนอยากท้าข้าประลองด้วยล่ะ!!"
4 ราชวงศ์สาวเท้าเข้ามา อยู่ข้างหน้าข้า "ศิษน้อง ข้าได้ข่าวว่าเจ้าสามารถล้ม เชว่ซานได้ด้วยการดีดเพียงแค่ครั้งเดียว ข้าอยากรู้ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ศิษน้องวันนี้ข้าจะช่วยชี้แนะแทนบุตรของราชวงศ์ เชว่ เอง!!! ฮึ!!!" ต้าหลีเฟยกล่าว ดูเหมือนมันคงต้องการสู้กับข้าเป็นอย่างมากสินะ 
"ฮ่าๆ ศิษพี่ ทำไมท่านทั้ง 4 ไม่เข้าร่วมด้วยล่ะ 1 ต่อ 4 เลยดีมั้ยขอรับ"ข้ากล่าวพลันยิ้มมีเลศนัยเล็กน้อย
"ผายลม !!! " เยว่ฉิง กล่าวขึ้น ข้าจึงยื่นหูยื่นแมวไปให้"หากพวกท่านทั้ง 4 สามารถล้มข้าได้ ข้าจะมอบ เงินจำนวน 1ล้าน เหรียญทองขาวให้!!!!"หลังจากข้ากล่าวจบ ข้าจึงนำเงิน 1ล้านเหรียญทองขาวออกมา ทำให้คนทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้างงง เงิน 1 ล้าน เหรียญทองขาว นั้มีค่าเท่ากับ 100,000,000,000 เหรียญทองหรือ แสนล้านเหรียญทอง 
แม้กระทั่งคนจากราชวงศ์ ยังถึงกับเบิกตากว้าง เพราะพวกมันยังมีไม่ถึง แสน เหรียญทองขาวเสียด้วยซ้ำ หลังจากนั้น ทั้งสี่ราชวงศ์จึง หันคุยกัน ซึ่ง... ข้ารู้ความคิดของพวกมันทั้งความคิดและคำที่พวกมันคุยกัน จากทักษะคลื่นแสนลี้ กับ ความสามารถอ่านความคิดจากความสามารถของสายเลือดมังกรเสวียนเฮ่ยหลาน
หลังจากนั้นพวกมันจึงหันมาทาง ข้า "พวกข้า ยอมรับเงื่อนไข!!!" ถังเว่ยกล่าว
ข้าแสยะยิ้มก่อนจะเดินอย่างช้าๆขึ้นไปยังลานประลอง "เงินต่องเป็นของข้า ฮ่าๆๆๆ " "หลังจบการประลองนี้ดูเหมือนข้าจะสามารถมาไถ่เงินจากมันได้สินะฮ่าๆ""ดูเหมือนข้าจะได้แหล่งทำเงินใหม่แล้วฮิๆ"เงินๆๆๆ เพื่อเงิน ฮิฮ๊าาาา!!!"นี่คือเสียงจากความคิดของคนทั้งสี ราชวงศ์
ข้าว่าคนจากงานประมูลในครั้งนั้นยังมีเงินเพียบกว่าคนจากราชวงศ์เสียอีกฮ่าๆๆๆ 
ดูเหมือนว่าตอนนี้คนจากราชวงศ์เทียนต้า จากทวีปจันทรานภาลัยจะมาดูด้วยสินะดูเหมือนข้าต้องเล่นเบาๆเสียแล้วฮ่าๆทั้ง 4 ราชวงศ์ทะยานขึ้นมาอย่างไหว พวกมันเริ่มใช้กระบวนท่าการสู้ทางกายภาพถังเว่ย พุ่งเข้ามาโดยใช้หมัดพุ่งตรงยังใบหน้าข้า ข้าจึงใช้นิ้วชี้ จิ้มผลักออกไป ครึ่งลี้ ทางหมิงเฉินใช้ขาขวาฟาดใส่ข้าโดยเล็งมาจากข้างหลังข้าจึงใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้แล้วดีดมันลอยไปอีก ครึ่งลี้ ต้าหลีเฟยเมื่อเห็นแบบนั้นจึงเริ่มใช้กระบวนท่า
"เถาวัลพิฆาตปฐพี !!!" มีเถาวัลนับหลายร้อยสายพุ่งเข้ามายังข้า ข้าพลันใช้กระบวนท่าธรรมดาๆ แต่ดูเหมือนจะโหดกว่าหล่ะนะ
"ดรรชนีย์ เยือกแข็งสยบมรณา" !!! เถาวัลทั้งหลายที่โดนยิงจากดรรชนีย์กลับเป็น้ำแข็งและแตกออกโดยลุกลามๆไปเรื่อยๆจนหมด
ทางเยว่ฉิง ถังเว่ย และ หมิงเฉิน จังใช้กระบวนท่าขึ้นมาเช่นกัน 
"ทับทิมสบั้นราชันย์!!!""คมเล็บวายุลั่น!!!""อัคคีผลาญโลกา!!!"
อัญมณีนับร้อยกลายเปผ้้นใบมีด ก่อนจะพุ่งเข้ามายังข้าพร้อมกับวายุที่มีความแหลมคมและเปลวเพลิงสีชาด มุ่งเข้าสู่ตัวข้า ข้าจึงยืนส่ายหน้าครานึงก่อนจะผล่อยกระบวนท่า อีกครา "ดูดกลืนมวลสาร!!!" วูบบบบบบ!!!.
"บัดซบ !!! พลังลมปราณไม่มีผลกับมัน !!!" 
หลังจากนั้นข้าจึงเริ่มขยับตัวและเริ่ม สับเข้าไปยังท้ายทอยของ ทั้งอ3 อย่างรวดเร็วจนคนที่เห็นจะเห็นข้าเป็นแค่เงาแวบไปแวบมา จนทั้งสาม สลบลงยังกลางสนามเหลือเพียงแค่ ต้าหลีเฟย
"บัดซบ ย๊ากกกกกก!!!" ต้าหลีเฟยพุ่งมายังข้าด้วยความเร็วระดับชนชั้นลมปราณแห่งดารามรกรขจี ขั้นทะลวงสวรรค์ แต่สำหรับข้าแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ฝุ่น
วูบบบบบบบ !!! ข้าหายจากจุดที่อยู่ไปอยู่ด้านหลังต้าหลีเฟย "มีดีแค่นี้หรือ ราชวงศ์ ทำได้แค่นี้เองหรือ?? เห้อ...ข้าอุตส่าห์ กะว่าสักเล่นนานๆแต่ดูเหมือนว่าคงหมดเวลาสนุหเสียแล้วสิ !!!"
"หะ !!! เจ้าว่าย-" ทึกกกกก!! ต้าหลีเฟยหลังกลางลานประลองไปอีกคนกรรมการจึงออกมา " ป่านซือ เป็นฝ่ายชนะ!!!"  
"เฮ้ยๆ..นี่ขนาด 4 ต่อ 1 ไม่ใข่ว่าฝ่าย 4 จะได้เปรียบหรอกหรือ และฝ่าย 1 ก็มีระดับลมปราณที่ต่ำกว่าอยู่เยอะเลยมิใช่หรือ" "นั่นสิๆ ดูเหมือนที่เขาได้เป็นศิษหลักตั้งแต่ๆวันแรกจะไม่ใช่เพราะเลียเข้งเลียขาผู้อำนวยการแล้วล่ะ"
หลังจากนั้นข้าจึงเหลือบตากลับไปมองยังส่วนที่ราชวงศ์เทียนต้า จุดที่เคยยืนอยู่ดูเหมือนว่าจะกลับไปรายงานแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้ข้าต้องกลับไปยังเรือนพักเสียก่อนข้ามีอะไรต้องทำมากมายเฮ้อ...


ไรท์ : เริ่มขี้เกียจแต่งนิยายหล่ะ ฮ่าๆ ถ้าไม่คิดว่าตัวเองก็สนุกด้วยล่ะนะคงไม่อัพหรอกร่วมกันบริจาคคนล่ะ (1B) True wallet : 0645303024