7 ชะตาฟ้าสังหาร(命運回到過去)

ตอนที่ 34

ว่างเปล่า

            ยิ่งหลงจิวเมิ่งวิ่งทะยานผ่านกลางตัวเมืองป้อมพายุหิมะเข้าไปกลับพบเพียงซากปรักหักพัง การต่อสู้ดิ้นรนเอาตัวรอด เสียงโหยหวยร่ำไห้สภาพจิตใจยิ่งย่ำแย่ แม้อยากกระโจนเข้าร่วมวงต่อต้านสัตว์อสูรแต่จิตใจว้าวุ่นนึกถึงเพียงความปลอดภัยของบิดาได้แต่ตัดใจเพิกเฉยเย็นชาต้องเรื่องราวรอบข้าง

            เมื่อเข้าสู่เขตหมู่ตึกตระกูลหลงผู้คนส่วนใหญ่ล้วนเก็บข้าวของจากไปแล้ว มีเพียงนักบู๊ ผู้ดูแลรถเกวียนหลายสิบคันที่กำลังเร่งผูกร้อยโซ่เหล็กเข้ากับวงล้อ ตระเตรียมขนถ่ายสิ่งของฝ่าพายุหิมะมุ่งหน้าไปยังนครเมฆขาว แม้เวลาบีบคั้นผู้คน แต่หลงจิวเมิ่งยังอดที่จะชำเลืองสำรวจดูว่ามีกลุ่มคนของหลงซุนปะปนอยู่หรือไม่

            ...เดรัจฉานหลงซุน มันคงรู้ว่าพวกคนเถื่อนจะลงมือวันนี้จึงเลือกชิงหลบหนีไปเสียก่อนเป็นแน่ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะไม่เป็นเช่นเดียวกับเมื่อชีวิตก่อนเสียแล้ว

        แม้ความอาฆาตแค้นและสงสัยบังเกิด แต่ยังไม่อยากเสียเวลาไปไล่สืบค้นสองเท้าที่ก้าวทะยานแทบจะไม่แตะถูกพื้นความไวที่ใช้ออกล้วนเป็นขีดจำกัดสูงสุดของหลงจิวเมิ่งในตอนนี้แล้ว เพียงอึดใจต่อมาหลงจิวเมิ่งคอยมาหยุดเหม่อมองไปที่เรือนไม้ริมบึงน้ำแข็ง ประตูไม้บานเก่าพังหลุดหายแต่ข้าวของภายใน ส่วนของหลงจิวเมิ่งที่ลงอักขระปกปิดเอาไว้ยังคงอยู่ดี มีเพียงห้องหับของผู้เป็นบิดาไม่มีสิ่งใดหลงเหลือกลับกลายเป็นว่างเปล่า

        หลงจิวเมิ่งจิตใจยิ่งรุ่มร้อน ไม่คิดเสียเวลารื้อค้นปลดสายสร้อยที่คล้องคอ นำแหวนตำหนักเซียนออกมาสวมใส่บนนิ้วมือ ก่อนจะถ่ายทอดลมปราณเปิดผนึกใช้งานเก็บเรือนไม้ทั้งหลังลงไปในมิติอาศัย ก่อนจะทะยานพรวดเดียวไปปรากฏอยู่ที่หน้าบ้านของบ่าวชรา ด้วยหวังได้รับข่าวสารจากลุงหานแต่สุดท้ายังคงคว้าน้ำเหลว พบเพียงเรือนร้างไร้ผู้คน แต่สภาพยังคงสดใหม่ไร้ฝุ่นผงแตกต่างจากเรือนของผู้เป็นบิดา จึงคาดไปว่าลุงหาน น่าจะเพิ่งออกเดินทางจากไปไม่นาน

            สมองแล่นไว เหตุการณ์บีบคั้นยิ่งปล่อยเวลาล่วงเลย ความคิดเชิงลบยิ่งขยายใหญ่ เมื่อหาบิดาไม่พบต้าฮวนจึงเป็นตัวเลือกถัดมา

            เขตการค้ากลางเมือง แม้วุ่นวาย แต่ยังพบผู้คนบาดเจ็บล้มตายไม่มากเพราะเหล่าผู้มีเงินทองส่วนใหญ่ ทันทีที่รู้ข่าวการบุกของฝูงสัตว์อสูรแม้เป็นเวลาย่ำรุ่ง แต่ยังพอมีกำลังและอุปกรณ์บุกฝ่าพายุรุนแรงภายนอกเลือกอพยพผู้คนหลบหนีไปยังประตูทางทิศตะวันตก แตกต่างจากผู้คนในเขตอาศัยรอบนอกที่แม้รู้ว่าสัตว์อสูรบุกเข้ามายังทำได้แค่เลือกระหว่างหลบซ่อนตัวรอคอยการบุกรุกผ่านพ้นหรือเดินทางหลบหนีเผชิญหน้าพายุหิมะหนาวสุดขั้ว ซึ่งทั้งสองวิธีล้วนมีโอกาสตกตายเกินกว่ากึ่งหนึ่งไม่แตกต่าง

            หลงจิวเมิ่งยังเคลื่อนไม่ทันถึงหน้าร้านโอสถสุขสันต์เสียงเอะอะโวยวาย และการต่อสู้พลันดังขึ้นจนเด่นชัดความอัดอั้นของเหตุการณ์ทั้งหลายที่พบเจอในวันนี้ กลายเป็นเชื้อปะทุสองเท้าที่ก้าวเข้าสู่ระยะจู่โจม พลันกระแทกพื้นดังปัง เรียกความสนใจจากสัตว์อสูรสี่ห้าตัวที่กำลังพยายามบุกฝ่าแนวป้องกันของผู้คนที่รวมตัวกันอยู่หน้าร้านโอสถสุขสันต์

            เขี้ยวเหล็กและอาวุธขว้างถูกใช้ออกตามมาในทันทีกลายเป็นภาพเส้นแสงสีฟ้าดำหลากหลายตัดผ่านหิมะขาวพุ่งเข้าสังหารสัตว์อสูรสองตัวตกตายในพริบตา ผู้คนที่กำลังรับมือสัตว์อสูรเมื่อพบว่าคู่ต่อสู้ของตนเองล้มลง ต่างโห่ร้องยินดี สายตาต่างหันมองไปยังทิศทางของผู้ที่ลงมือคาดคิดในใจว่าคงเป็นกองกำลังหลักของตระกูลหลงซึ่งเข้มแข็งที่สุดในเขตป้อมค่ายพายุหิมะแห่งนี้ยกมาช่วยเหลือพวกตน แต่แล้วกลับต้องย่นคิ้วขมวดด้วยความประหลาดใจเมื่อพบว่าผู้ลงมือสังหารอสูรร้ายช่วยชีวิตพวกตน กลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยเพียงสิบกว่าปีหน้าตาหล่อเหลางดงามดั่งรูปสลัก แม้มีบางคนรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้างแต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบเห็นที่ใด ยิ่งจุดโดดเด่นที่สุดยามแรกพบของเด็กหนุ่มผู้นี้กลับเป็นเส้นผมสีเงินยวงซึ่งสะบัดพลิ้วแตกต่างจากเด็กชายในเขตนี้ จึงได้ละความคิดขุดค้นหาคำตอบจากความทรงจำของตนเอง

        หลังจากกำจัดกลุ่มอสูรร้ายด้านหน้าร้านโอสถสุขสันต์จนหมดสิ้นกลุ่มผู้คนที่ร่วมมือกันต่อต้านการบุกรุกพลันกรูกันเข้ามาห้อมล้อมหลงจิวเมิ่งเอาไว้ แต่ละคนแม้ใบหน้าแสดงออกชัดว่าเหนื่อยล้าอิดโรยแต่ยังพยายามส่งยิ้มเป็นมิตร พร้อมแสดงออกด้วยความสำนึกขอบคุณ

        “พวกข้าทุกคนต้องขอขอบคุณสหายน้อยที่ยื่นมือช่วยเหลือไม่ทราบว่า...”

            หลงจิวเมิ่ง แสดงสีหน้างงงันเพราะมีบางคนที่ตนเองจดจำออกว่าทำงานในร้านโอสถสุขสันต์รวมอยู่ในกลุ่มแต่เหตุใดจึงจดจำตนเองไม่ออก แต่เรื่องราวล้วนแยกแยะความสำคัญก่อนหลังไม่คิดค้นหาความกระจ่างในเวลานี้ ชิงเอ่ยตัดบททันที “ต้าฮวน ต้าฮวนอยู่ที่ไหน”

            ผู้คนของร้านโอสถสุขสันต์ได้ยินดังนั้นน้ำตาไหลเอ่อ ตัวสั่นเทา ชี้ไปที่เส้นทางมุ่งหน้าทิศตะวันตก “นายน้อยต้าฮวน...นายน้อยต้าฮวนช่างน่านับถือไม่เพียงเมตตาให้ผู้คนที่อยู่ในเมือง มารวมตัวหลบภัยด้วยกันที่นี่แถมยังร่วมแรงปกป้อง ในช่วงต้นทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทาง แต่แล้วจู่ ๆสัตว์อสูรลมปราณเหนือธรรมชาติสามตัวก็ปรากฏขึ้นนายน้อยและผู้คุ้มกันตระกูลต้าต้านทานไม่ไหว สุดท้ายจำต้องใช้แผนการเข้าช่วยมิเช่นนั้นทุกคนคงตกตายหมดสิ้น ยินยอมเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อชักนำสัตว์อสูรลมปราณเหนือธรรมชาติทั้งสามตัวให้ติดตามกลุ่มของตนออกไป”

            หลงจิวเมิ่งดวงตาแดงก่ำยิ่งมาเรื่องราวยิ่งย่ำแย่ ชักจูงต้าฮวนที่มิควรจะอยู่ในเมืองเวลานี้เข้าร่วม...เพียงการกระทำเริ่มต้นยุ่งเหยิงของตนเองยังส่งผลเลวร้ายเสียยิ่งกว่าในชีวิตก่อนเสียด้วยซ้ำ สุดท้ายย้อนกลับมาคิดโทษตนเองตั้งใจว่านับจากนี้ จะต้องกระทำการรอบคอบกว่าเดิม หากไม่มั่นใจจะไม่ลงมือออกนอกเส้นทางที่เคยเดินในชีวิตก่อน จนกว่าจะมั่นใจว่าแข็งแกร่งเพียงพอแม้อาจจะเชื่องช้าไปบ้าง แต่ยังรับรองความปลอดภัยของคนที่รักได้ดีกว่า

            ...ท่านพ่อยามนี้ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีเช่นไรส่วนต้าฮวนก็ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นเพราะข้า

            หลงจิวเมิ่งแม้โลหิตในกายเดือดระอุไม่คิดเกรงกลัวศัตรูร้ายกาจ แต่ยามนี้ในใจกลับเย็นเฉียบอ่อนล้ายิ่งนัก

.

.

            ต้าหู !!!

            เสียงกองกำลังคุ้มกันตระกูลต้าตะโกนลั่น สหายร่วมรบผู้หนึ่ง ถูกท่อนขายาวของ...แมงมุมพิษน้ำแข็งตัวเต็มวัยเสียบทะลุร่างก่อนที่มันจะเหวี่ยงร่างที่ไร้วิญญาณของต้าหู ให้ทะยานพุ่งเข้าใส่กลุ่มผู้ฝึกตนพื้นฐานลมปราณอีกสามคนที่เป็นคู่ต่อสู้ของตนเองผู้ฝึกตนทั้งสามแม้รู้ว่าอันตรายหากไม่ตอบโต้ แต่สุดท้ายยังมิอาจตัดใจทำลายร่างของสหายจึงถูกแรงปะทะชนจนกระอักโลหิต ล้มกลิ้งระเนระนาดไปตาม ๆ กัน

            อีกวงต่อสู้เป็นสัตว์อสูรลมปราณเหนือธรรมชาติ...แรดศิลาเผือกที่กลุ่มผู้ฝึกตนห้าคน ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นนาม...ต้าหลี่ เป็นหัวหน้ากลุ่มคุ้มกันมีระดับลมปราณเหนือธรรมชาติขั้นต้น ทำหน้าที่เป็นผู้สั่งการ ยังนับว่าต้านทานศัตรูอย่างสูสีใช้แผนผู้คนแยกย้ายกันยืนห่าง กระทำเพียงล้อมวงสลับตำแหน่งไปมา จู่โจมเพียงผิวเผินจากรอบนอกไม่คิดต่อสู้ปะทะ แต่เน้นหลบหลีกยื้อเวลาให้ยืดออก รอคอยจังหวะสัตว์อสูรอ่อนแรงค่อยกลุ้มรุมสังหารในคราเดียว

            ระวังทางซ้าย !!!

            กลุ่มสุดท้ายเสียงดังที่สุดแม้ไม่มีผู้ฝึกตนระดับลมปราณเหนือธรรมชาติสั่งการ แต่ได้จำนวนที่มากสุด คือสิบคนแถมยังมีโอสถพิสดารและสมบัติวิเศษหนุนเสริม ไม่เพียงต้านทาน แต่ยังเป็นฝ่ายรุกไล่สัตว์อสูรลมปราณเหนือธรรมชาติ...พยัคฆ์หิมะเขี้ยวดาบ

            “อาฮุย รับนี้ไป”ต้าฮวนโยนสมบัติวิเศษเชือกพันเท้าและโอสถอัคคีพิสดารให้กับผู้ฝึกตนที่ฝีมือดีที่สุดในกลุ่มตนเอง “เจ้านี่พลังป้องกันไม่มากนักแต่กลับว่องไว หากเจ้าทำให้มันหยุดชะงัก ค่อยใช้เชือกวิเศษนั่นเล็งไปที่ขารับรองว่ามันจะต้องล้มลงอย่างแน่นอน” ต้าฮวนสั่งการทางหนึ่ง หอบหายใจคำหนึ่ง“ส่วนทุกคนที่เหลือจงจำไว้ หากเจ้านั่นล้มลงพวกเจ้าก็ลงมือรุมจู่โจมพร้อมกัน เน้นเฉพาะที่บริเวณส่วนขาของมันหากเราทำให้มันเคลื่อนไหวช้าลงได้ จุดเด่นย่อมไม่อาจใช้ออกต่อให้มีลมปราณคุ้มกายเหนือกว่า แต่ข้าไม่เชื่อว่าพวกเราจะสังหารเจ้านี่ไม่ได้”