“ตอนนี้เป็ มุนมองของ ซินเดียร์โบววี่เซีย”
ในวันนี้เป็วันที่จะไม่มีทางลืมตลอดชีวิตของเธอ
เธอออกปราบ สัตว์อสูร มามากมาย สู้กับศัตรูมาก็มาก
จนในที่สุดวันนี้ก็พลาดเสียท่า ให้กับ เลซนีส แห่ง 7ดาบเวท
ซินเดียร์ มุ่งหน้าหนี ที่ที่เธอมุ่งหน้าไปคือป่าที่อยู่ในูเาแห่งหนึ่ง
ที่ติดอยู่ใกล้ๆ เมือง อโยธยา เมืองใหญ่เมืองหนึ่งที่อยู่ในสยามประเทศ
ป่านี้คือพื้นที่ส่วนบุคคลที่อยู่ห่างไกล ที่มีธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์มีูเาอันสูงเด่น มีนํ้าตกไหล่ผ่านที่สวยงาม หากไม่ได้หนีเข้ามาหลบแล้วละก็เธอ
คงอาจไม่ได้เข้ามาเลยตลอดชีวิตก็ได้ ถ้าไม่ได้อยู่ให้่การหลบหนี
เธอก็อยากจะหลีกความเลี่ยงความวุ่นวายในสังคมมา พักผ่อนเชยชมธรรมชาติ อันสงบสุข ไม่มากก็น้อย
แต่ในตอนนี้ไม่ใช่เวลาแบบนั้นในที่สุดเธอก็โดน เลซนีสจับได้
เวลานั้นตัวเธอแทบจะสิ้นหวังที่จะต้องถูกจับไปทรมาน
และแล้วที่นั่นเธอก็ได้เจอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ฉันไม่รู้จักชื่อของเด็กคนนั้น ผมของเขาดูยุ่งๆ เล็กน้อยผิวพรรณดีใบหน้าดูสะอาด แต่ก็ไม่ได้ดูออกว่าหน้าตาดี..เอาเป็ว่า
ก็ไม่ขี้เหร่ละมั้งนะแววตาดูเฉียบคม
ใส่เสื้อผ้าที่ดูสบายๆ และใส่แจ็คเก็ตสีดำทับอยู่..ตัวเล็กไม่สูงน่าจะเตี้ยกว่าเราอีกละมั้ง ร่างกายดูผอม
อายุดูๆ แล้วน่าจะอ่อนกว่าเรา1-2ปี
อยู่ๆ เด็กคนนี้ก็ออกมาช่วยฉันเอาไว้ แล้วยังหยาบคายใส่เราอีก
จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยมีใครกล้าใส่เราที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะและเป็ลูกสาวของประธานบริษัท วีเซียคอร์ปอเรชั่น แบบนี้มาก่อน แย่ที่สุดเลย เมื่อสังเกตดูเขากลับ
เป็เด็กที่ดูธรรมดาที่ต่างกับเราสุดขั้ว แต่ฝีมือต่อสู้นั้นกลับไม่ธรรมดาเอาเสียเลย
เขากลับประมือกับ เลซนีส ได้อย่างสูสี ไม่สิเหนือกว่าเลยด้วย
เลซนีส เร่งพลังเวทยิงเวทมนตร์เพลิงเข้าใส่เด็กชายคนนั้น แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ
แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีกลัวรึสนใจอะไรเลย
พริบตาที่เห็นเด็กคนนั้นตอบโต้กลับไปก็ยิ่งทำให้น่าใเข้าไปอีก
เด็กคนปล่อยคลื่นพลังงานสวนกลับไปแล้วลบพลังเวทมนตร์ของ
เลซนีส อย่างง่ายดายและโจมตีใส่เลซนีส จนกระเด็นไปไกล
ช่างน่าใจริงๆ ในที่แบบนี้มีเด็กแบบนี้อยู่ด้วย
พลังที่เขาใช้เป็เหมือนกับพลังงานบริสุทธิ์ที่อยู่ในธรรมชาติ
ไม่รู้สึกถึงเวทมนตร์เลยพวกวิชาลมปราณวิชายุทธ ก็ไม่ใช่อะไรแบบนี้แน่ๆ รึจะเป็มีพวกพลังพิเศษงั้นเลยทำไมไม่เห็นรู้สึกพลังระดับเลย
ในชีวิตของเธอพบเจอผู้ที่มีวิชามีความสามารถมาก็หลายคนทั้งจ้างอาจารย์จากสาขาวิชาต่างๆ มาฝึกสอนเธอทำให้เธอแยกแยะรูปแบบพลังต่างออกอย่างง่ายดายแต่
ไม่มีวิชารึพลังงานไหนตรงกับที่เธอเคยเห็นเลยแม้แต่น้อย
ความรู้สึกที่ััได้จากเด็กคนนี้ราวกับเป็คนธรรมดาที่หาได้ทั่วไปยังไงอย่างนั้นรึว่าจะเป็ วิชาของ ตำรวจอวกาศอะไรนั้นจริงๆ? นี่บ้ารึเปล่าเนี่ยไม่มีทางแน่นอนของแบบนั้นจะเอามาสู้จริงๆ ได้อย่างไร ถึงแม้จะเป็แบบนั้น
ทว่า เลซนีส ที่ใช้ศาสตร์เวทมนตร์สับปะยุทธ วิชานี้แม้แต่ฉันที่ถูกเรียกอัจฉริยะก็ยังใช้ได้ยากยิ่ง
ที่รวมพลังเวทมนตร์เข้ากับพลังลมปราณเพื่อเพิ่มพลังกายและพลังทำลาย
ก็ยังไม่เพียงพอที่จะสร้างาแให้กับเด็กคนนี้ได้เลย
เด็กคนนั้นเดินเข้าใกล้เลซนีสเพื่อจะโจมตีสวนกลับไปอยู่ๆ ก็โพส ท่ากับะโชื่อท่าออกมา
เพลงดาบตำรวจอวกาศซันไรเซอร์ ดาบแห่งรุ่งอรุณ!!!
“นี่มีจริงๆ เหรอยะ!!!”
แล้วเด็กชายคนก็ชูแท่งเหล็กที่เรืองแสงและฟาดเข้าใส่ เลซนีส ทันที
มันก็แค่ฟันธรรมดาเองไม่ใช่รึไงคะ!!
ถึงจะเร็วมากจนมองตามแทบไม่ทันก็เถอะ แล้วทำไมฟันแล้วต้องหันหลังและโพสท่าเห่ยๆ นั้นอีกเพื่ออะไรนะ?
"...ตูม!!! "
เอ๋?! ทำไมจุดที่ เลซนีส กระเด็นไปถึงะเิออกมาล่ะ?
จริงๆ ด้วยไม่รู้สึกถึงพลังอะไรเลยสักนิดสรุปเ้าเด็กคนนี้เขาเป็ใครกันแน่เนี่ย
อะไรๆ นั้นด้วย?? นี่อีก??
วันนี้ทำไมมีแต่เื่ไม่เข้าใจทั้งนั้นเลยอ่ะ
นะในเวลานั้น ซินเดียร์ โบววี่เซีย เกินอาการ ตาลาย คิดเยอะมากจนมี ควันไอนํ้าออกจากหัว
จนเธอก็สติหลุดไปแล้ว..
263
