บทที่ 4 สังหาร!
ณ ป่าลึกแห่งนึง มีบุรุษสองคนยืนประจันหน้ากัน คนนึงสวมชุดสีดำปิดหน้าปิดตามิดชิด ส่วนบุรุษอีกคนนั้นสวมเสื้อผ้าสีฟ้าเขียว ใบหน้าหล่อเหลาและยังดูอ่อนเยาว์เป็อย่างมาก
"มู่ซาน! เ้ากล้าสังหารพี่น้องข้ารึ!" บุรุษชุดดำตวาดทันทีหลังจากตั้งสติได้
"ในเมื่อเ้าคิดจะสังหารข้า แล้วเหตุใดข้าถึงจะสังหารพวกเ้าบ้างไม่ได้เล่า?" เสวี่ยซานเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ
"เ้า!" บุรุษชุดดำที่โดนโทสะครอบงำ จึงชักกระบี่ออกมา
"รับความตาย!" พูดจบพลังปราณสีแดงเข้มก็ถูกปล่อยออกมา
"เ้าต่างหากที่จะต้องตาย!" เสวี่ยซานเอ่ยพร้อมปล่อยลมปราณสีฟ้าดั่งน้ำทะเลออกมา พลังปราณของทั้งคู่ปะทะกันจนก้อนหินบริเวณแถวนั้นะเิเป็ปุ๋ยผง
"พลังระดับมนุษย์ขั้นห้า!?" บุรุษชุดดำตกตะลึง เพราะจากข่าวลือในเมืองและข่าวที่เขาได้รับมาก่อนจะเริ่มภารกิจนั้นระบุว่า เสวี่ยซานอยู่แค่ระดับมนุษย์ขั้นสองเท่านั้น
เสวี่ยซานเค้นเสียงดังหึ จากนั้นก็ถือกระบี่พุ่งออกไปทันที
เคร้ง!
เสียงปะทะกันของกระบี่ดังขึ้นทันที ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด แม้บุรุษชุดดำจะตกตะลึงกับระดับพลังของเสวี่ยซาน แต่ก็สามารถตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและตั้งรับการโจมตีของเสวี่ยซานได้
"กระบี่วารี!" สิ้นเสียงคำรามในใจ เสวี่ยซานเริ่มใช้เคล็ดวิชากระบี่วารีในการต่อสู้ โดยเขาทำการตวัดกระบี่ไปทางบุรุษผู้นั้น
พลังปราณสีฟ้าะเิออกมาจากกระบี่ตามเคล็ดวิชา แล้วพุ่งไปหาบุรุษลึกลับทันที
"กรงเล็บอินทรี!" บุรุษชุดดำก็ไม่น้อยหน้า ปล่อยพลังปราณสีแดงเข้มออกมาครอบคลุมมือของตน แล้วงองุ้มนิ้วมือเข้าหากันทำให้ทันเหมือนดั่งเป็กรงเล็บของอินทรีจริงๆ!
บุรุษชุดดำใช้ท่ากรงเล็บอินทรีโจมตีออกไปเพื่อรับการโจมตีของเสวี่ยซาน
ตู้มม!
เมื่อเคล็ดวิชาทั้งสองปะทะกันก็เกิดเสียงดังสนั่น ทั้งสองคนผละออกจากกันหลายสิบก้าว
"ข้าดูถูกเ้ามากเกินไปจริงๆ" บุรุษชุดดำเอ่ยออกมาพลางตั้งท่าต่อสู้อีกครั้ง สถานการณ์ตอนนี้เริ่มไม่ดี เขาคงต้องรีบจบศึกให้รวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
บุรุษชุดดำใช้ท่าเท้าพุ่งเข้าประชิดเสวี่ยซาน ภายในพริบตาเขาก็ปรากฏที่ด้านหน้าของเด็กหนุ่ม และใช้กระบี่ของตนแทงไปยังหัวใจของเสวี่ยซานทันที
เคร้ง!
หลังจากบรรลุเสวี่ยซานก็มีความสามารถที่รับรู้ได้เร็วยิ่งขึ้น ดังนั้นเขาจึงสามารถดึงกระบี่เข้าหาตัวและใช้ด้านข้างของกระบี่รับการโจมตีที่พุ่งมายังหัวใจของเขาได้ทันเวลา
เสวี่ยซานตื่นตระหนกทันใด เพราะเขาเห็นแผ่นกระดาษบางอย่างในมือของบุรุษผู้นั้นกำลังสลายไป เขารีบตอบโต้ทันควันโดยใช้หมัดคลื่นกระแทกต่อยไปยังบริเวณชายโครงของบุรุษผู้นั้นอย่างเต็มแรง!
บุรุษชุดดำสามารถดึงกระบี่กลับมารับหมัดของเสวี่ยซานได้ทันเวลา แต่หมัดของเสวี่ยซานก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกปราณที่อยู่ในระดับเดียวกันจะสามารถรับได้
เพราะไม่ใช่เพียงพลังของเขาเท่านั้นที่ก้าวหน้า แต่ร่างกายของเขาก็ยังแข็งแกร่งขึ้นอีกมาก ถ้าเทียบกันแล้ว ร่างกายของเขาน่าจะเทียบเท่ากับผู้ฝึกระดับมนุษย์ขั้นเจ็ดถึงแปดได้ทีเดียว
เมื่อบุรุษชุดดำรับการโจมที่เข้าไปก็กระอักเืออกมาคำโต เนื่องด้วยพลังกายที่แตกต่างกันถึงสองสามระดับ
"ดูเหมือนเ้าจะไม่ได้เป็เหมือนในข่าวลือของเมืองเลยนะมู่ซาน" บุรุษชัดดำเืที่มุมปากพลางเอ่ยยิ้มๆหลังจากถอยออกมาตั้งหลักได้แล้ว
"เ้าคิดว่าไงล่ะ จริงสิข้าจะบอกอะไรอย่างนึงก่อนเ้าจะตาย นามของตัวข้าตอนนี้คือเสวี่ยซาน หาใช่มู่ซานอีกต่อไปแล้ว" เสวี่ยซานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แม้แต่ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังเคร่งขรึมมากขึ้น
"หึๆ เด็กน้อย ทำได้แค่นี้อย่าโอหังนัก ตอนนี้กำลังเสริมของข้ากำลังมาแล้ว เ้าไม่รอดแน่" เมื่อบุรุษชุดดำพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย เพราะระหว่างที่ต่อสู้เมื่อกี้ ตัวเขาได้ใช้แผ่นยันต์ขอความช่วยเหลือเพื่อเรียกกำลังเสริม
"เป็อย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย เขาใช้ยันต์ขอความช่วยเหลือ ข้าคงต้องรีบจบการต่อสู้นี้และไปจากที่นี่โดยเร็ว!" คิดได้ดังนัันเสวี่ยซานก็กระชับกระบี่ในมือ ตั้งท่าโจมตีแล้วพูดออกมาเสียงดัง
"คมเฉือน!!" นี่คือกระบวนท่าที่หนึ่งของเคล็ดวิชากระบี่วารี หลังใช้ท่าคมเฉือน ก็มีคลื่นน้ำขนาดใหญ่พุ่งไปหาบุรุษผู้นั้นทันที คลื่นน้ำเ่าั้พุ่งออกไปเป็แนวนอน แม้จะมองจากระยะไกล ก็ััได้ถึงอันตราย!
"!!!" บุรุษชุดดำทำได้เพียงตะลึงงัน นี่คือสิ่งที่ผู้ฝึกปราณขึ้นห้าทำได้งั้นหรือ!?
ฉั้วะ!
จิตสังหารแผ่ไปทั่วบริเวณ คลื่นน้ำที่คมกริบดั่งใบมีดพุ่งเข้าตัดร่างบุรุษชุดดำทันที บุรุษชุดดำตัวขาดครึ่งทันใด ดวงตาของเขาเบิกค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เืสดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ
หลังจากสังหารบุรุษชุดดำเสร็จ เสวี่ยซานก็ไม่ได้เก็บกวาดหลักฐาน เขาต้องรีบไปจากที่นี่ให้ไปที่สุด เขามั่นใจมากกว่าอีกไม่นานคนของพวกมันก็คงจะมาถึง เมื่อถึงเวลานั้นชีวิตของเขาได้จบสิ้นลงแน่แล้ว
เนื่องจากตอนนี้เสวี่ยซานได้ใช้พลังในการสังหารกลุ่มชุดดำเมื่อกี้ทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขาจึงเหลือพลังไม่มากนัก
เมื่อเสวี่ยซานเดินทางไปแล้ว ครึ่งชั่วยามผ่านไป ก็มีกลุ่มคนลึกลับโผล่ออกมา พวกเขาสวมชุดสีดำปิดหน้าปิดตาเหมือนคนที่โดนเสวี่ยซานสังหารไป
"ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตครับท่าน คนอื่นๆเหมือนจะถูกลอบสังหารทั้งหมด มีแต่ฟางหรงเท่านั้นที่เหมือนจะสามารถสู้กับคนลึกลับได้" บุรุษชุดดำที่เหมือนจะเป็ลูกน้องเงียบไปสักพักก่อนจะถอดหายใจและพูดเสริม "แต่สุดท้ายก็ถูกสังหาร ตายอย่างอนาถอยู่ดี" พูดจบก็ก้มหน้ารอรับคำสั่งจากผู้เป็หัวหน้า
"อืม นำศพพวกมันกลับไปที่ค่าย และส่งคนไปอีกสองสามคนตามหาคนลงมือแล้วสังหารซะ!" ชายชุดดำที่เหมือนจะเป็หัวหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เฉยชา ไม่แสดงถึงความยินดียินร้ายเลยสักนิด "ขอรับ!" ลูกน้องคนนั้นพูดจบก็พุ่งออกไปทันที
472
