ปี2570ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในห้องนอนเล็กๆที่มีแต่เตียงนอนขนาดเล็กมีร่างของหญิงสูงวัยนอนหายใจแ่เบาโดดเดี่ยว มาตานอนคิดถึงอดีต
50กว่าปีที่ตนเองใช้ชีวิตมามันเหมือนผิดพลาดตลอดตอนนางเกิดพ่อกับแม่ได้แยกทางกันแม่เลยส่งมาตามาอยู่กับยาย
ยายเลี้ยงมาตาด้วยความรักมาตลอดมาตาเป็เด็กน่ารักวานอนสอนง่ายจนมาตาอายุ7ขวบแม่ที่ไปทำงานในเมืองก็เกิดอยากกลับมารับมาตาไปอยู่ด้วย มาตาที่ขาดทั้งพ่อและแม่เมื่อมีโอกาสก็รีบตกลงไปอยู่กับแม่โดยไม่ฟังคำห้ามของยายและป้าที่ช่วยกันเลี้ยงมาตาเพราะกลัวไปอยู่แบบนั้นจะทำให้มาตาเสียคนเพราะด้วยรู้นิสัยแม่มาตาเป็คนไม่สนใจใครที่มารับไปเพราะผู้ชายที่เลี้ยงดูอยู่บอกเอ็นดูเด็กแม่มาตาเลยรีบมารับมาตาเพราะอยากให้สามีใหม่ดีใจแต่การที่มาตาตัดสินใจไปอยู่กับแม่คือความคิดที่ผิดมหันต์
พอได้ไปใช้ชีวิตกับแม่จริงๆกลับไม่เป็อย่างที่มาตาคิดไว้เลยแม่ออกจากบ้านตลอดมาตาต้องอยู่คนเดียวในบ้านอยู่เสมอพอไปโรงเรียนก็เจอคนรังแกเพราะเป็เด็กต่างจังหวัดเด็กน้อยนำเื่ไปเล่าให้แม่ฟังแม่ก็บ่นกลับมาว่าเธอเื่มากไม่คิดปรับตัวแล้วก็ใช้ไม้เรียวตีจนร่างกายเด็กน้อยมีแต่รอยตีเต็มตัวยิ่งทำให้โดนล่อมากขึ้นไปอีกจนนานวันเข้าเด็กน้อยก็ไม่อยากไปโรงเรียนโดดเรียนบ่อยๆ
พอถึงม.3มาตาก็เลิกเรียนต่อเพราะแม่ของมาตาได้สามีใหม่เป็ชาวต่างชาติแล้วคิดจะย้ายไปอยู่เมืองนอกกับสามีแต่ไม่คิดพาลูกสาวเพียงคนเดียวไปอยู่ด้วยเพราะสามีไม่ชอบเด็ก มาตาเลยถูกส่งกลับไปอยู่กับยายและป้าที่ต่างจังหวัดเช่นเดิม แต่ด้วยตลอดหลายปีที่เด็กสาวต้องใช้ชีวิตไม่มีใครคอยสั่งสอนเพราะแม่ไม่เคยสนใจลูกสาวเลย จ่ายเงินแล้วทิ้งให้อยู่คนเดียวมาตลอด มาตาไม่มีเพื่อนไม่มีสังคมไม่รู้ว่าต้องทำตัวกับคนอื่นยังไงเลยดูเหมือนเป็คนเอาแต่ใจใครพูดอะไรก็เถียงไม่เข้าใจว่าต้องทำตามทำไมจนป้าปวดหัว พออายุ20ป้าก็คิดตัดปัญหาจะให้มาตาแต่งงานกับคนแถวบ้านหลานสาวได้โตเป็ผู้ใหญ่มีความคิดมากขึ้น มาตาที่เอาแต่ใจมีหรือจะยอมหญิงสาวเลยหนีออกจากบ้านเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เพราะคิดว่าในเมื่อไม่มีใครสนใจงั้นไปตายเอาดาบหน้าแต่เหมือนชีวิตของมาตาจะผิดพลาดอีกครั้งและอีกครั้ง จนหญิงสาวเริ่มเหนื่อยกับชีวิตที่ผ่านมาโชคดีหญิงสาวชอบทำบุญและทุกครั้งที่ทำบุญเธอจะตั้งจิตอธิฐานขอให้เธอมีชีวิตแต่ชาติภพนี้พอที่ผ่านมาคงเป็กรรมที่ต้องใช้งั้นใช้กรรมให้หมดในชาตินี้พอเพราะเธอเหนื่อยกับชีวิตมากแต่ต่อให้หญิงสาวท้อมากขนาดไหนเธอก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายตัวเองเมื่อเจอปัญหาชีวิตก็ได้แต่บอกว่ากรรมเก่าต้องใช้ให้หมดจนมาถึงตอนนี้
"คงถึงเวลาของชั้นแล้วสินะ ลาก่อนชีวิตที่ผิดพลาดของมาตา"
ณ สนาถที่โล่งไม่มีผู้คน ที่นี่ที่ไหนกันทำไมถึงมีแต่สีขาวแถมไม่มีใครเลย
"เราตายไปแล้วไม่ใช่เหรอทำไมมาอยู่ตรงนี้ละ"หญิงชราได้แต่ทำหน้างง
แต่แล้วก็มีเสียงของใครบางคนลอยมาเข้าหูเธอ"สวัสดีมาตา"
"ใครนะ"มาตาหันมองรอบตัวแล้วถามหาที่มาของเสียง..ก็ไม่เห็นมีใครแล้วเสียงมาจากไหน( ・３・)
"เราเจอกันผิดเวลาไปหน่อย จริงๆแล้วเราควรเจอกันเร็วกว่านีแต่ด้วยภารกิจทำให้้เราเดินทางข้ามมิติมาถึงช้าเ้าต้องเจอความลำบากมามาก"เสียงเดิมลอยให้ได้ยิน"เรามารับเ้าไปอยู่ด้วยกันแล้ว"
" อะไร ไปไหน..ฉันไม่ไปหลอกจ้ะ ไปหาคนอื่นเหอะ ฉันเบื่อแล้วไม่อย่างอะไรกะใครอีกแล้วมันเหนื่อย"หญิงชราพูดด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญ
หมองสีขาวรอบๆตัวเริ่มก่อตัวเป็รูปร่างคนสูงหน้าตาดี..เลยคำว่าดีไปมาก ให้บอกว่าหล่อเลยแหละ เหมือนพระเอกซีรี่ย์จีนที่เธอชอบดูจนติดงอมแงม( ﾟ□ﾟ)
ชายรูปงามหันมาแล้วถามว่า"แบบนี้ละเ้าจะไปกับเราหรือไม่"มาตามองด้วยหางตาแล้วทำหน้าเบื่อหน่ายตลอดชีวิตเธอเจอผู้ชายมาทุกรูปแบบทั้งหล่อทั้งรวยแต่สุดท้ายพวกเขาเ่าั้ก็หน้าเนื้อใจเสือไว้ใจไม่ได้จนเธอเข็ดขยาดพวกหน้าตาดีไปเลยแล้วอิตานี้เป็ใคร จะให้เธอไปอยู่ด้วย..ฝันอยู่เหรอ( ｀□´)
เหมือนชายหนุ่มจะอ่านสีหน้าหญิงวัยกลางคนออกเลยยิ้มแล้วถามกลับไป
"เ้าไม่ไวใจเรา" 'แหงสิยะ'(｀ヘ´)
"แล้วทำอย่างไรเ้าถึงจะเชื่อและไปกับเรา" ชายหนุ่มถามหน้านิ่ง
"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นจ้ะพ่อหนุ่ม..ปล่อยยายไปเหอะนะพ่อคุณ ไปหาสาวๆสวยๆเหอะยายมันแก่แล้วแถมยายก็เหนื่อยมาพอแล้วไม่อยากได้อะไรกะใครทั้งนั้น"หญิงชรารีบร้องห้ามพอพูดจบก็หันหลังเดินไปอีกทาง
ชายหนุ่มรีบร้องห้าม
"เดี๋ยวก่อน"หญิงชราหยุดแล้วหันมองชายหนุ่มอย่างงงๆ'จะมาเรียกทำไมอีกยิ่งจะแพ้ความหล่ออยู่ด้วยเดี๋ยวก็ใจอ่อนสะนิ'หญิงชราได้แต่คิดเล่นๆในใจแต่ยังคงทำหน้านิ่งเฉย
ชายหนุ่มลอยมายื่นข้างๆ..ย้ำว่าลอยมาเด้อสู ปีศาจป่าวว่ะยิ่งดูหนังผีเยอะด้วยมันน่าคิดไป108
( ゜o゜)
"เอาแบบนี้มั้ย เราให้เ้ากลับไปใหม่ครั้งนี้เราจะกลับไปด้วย"ชายหนุ่มพูดอย่างให้ความหวังแต่ขอโทษยายคนนี้พอแล้วไปรู้จะกลับไปทำไมอีกชีวิตเธอเหมือนติดกระดุมเม็ดแรกผิดเม็ดต่อไปมันเลยผิดตลอดแถว
ชายหนุ่มยังไม่หมดความพยามแต่หญิงชรารีบยกมือห้ามแล้วบอก"พ่อหนุ่มรูปหล่อไปหาคนอื่นเหอะนะปล่อยยายไปเหอะยายแก่แล้วไม่มีอะไรพิเศษแถมก็ไม่ได้ฉลาดเก่งอะไนหน้าตาหรือก็บ้านๆ ไปแล้วนะไปหาคนสวยๆเหอะ"
"เราเลือกเ้า แล้วจะไม่มีวันเปลี่ยนใจด้วย"ชายรูปร่างสูงหล่อเหลายังคงยืนยันตามที่พูด
มาตารำคาญเลยหลุดปากบอกไปแบบที่เคยอ่านในนิยายออนไลน์
"งั้ยเอางี้มั้ยพ่อรูปหล่อ ถ้าจะให้ยายไปอยู่ด้วยยายขอกลับไปเริ่มต้นใหม่ได้มั้ยชีวิตเดิมเพิ่มเติมคือขอไอเทมเก๋ๆแบบพวกมิติจิตอะไรแบบนั้นนะแล้วก็..อื่อ..ในมิติจิตให้มีห้างที่นั้นมีทุกอย่งได้มั้ยละถ้าได้ก็ตกลง"หญิงชราพูดๆไปเพื่อชายหนุ่มถอดใจเพราะของพวกนี้มันจะมีได้ไงเล่าแต่หญิงชราลืมไปว่าที่ยืนคุยกันอยู่นี้ก็ไม่เรียกว่าปกติแล้วนะ
ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแล้วตอบตกลง"ได้"( ﾟεﾟ；)
ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มหมุนจนตาลายจนอยากจะอ้วกแล้วก็มีเสียงเดิมลอยเข้าหูมาก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง
"เราขอโทษที่ปล่อยเ้าให้อยู่อย่างไม่มีความสุขมาตลอดเรามาเริ่มต้นใหม่นะครั้งนี้เราจะก้าวเดินไปด้วยกันแล้วพบกันนะภรรยาข้า"！Σ(×_×;)!ไหนใครภรรยา
เดี๋ยวยังไม่ได้ถามชื่อเลย 'แกเป็ใครรรรร'(・・;)
1K
