ตอนที่5 แผนหลบหนี
กองไฟมอดดับไปนานเท่าไหร่แล้วไม่อาจรู้ได้ เหลือเพียงควันสีขาวจางๆ ลอยขึ้นมาจากเถ้าของถ่านสีแดงที่ยังหลงเหลืออยู่ หญิงสาวลุกขึ้นบิดเนื้อบิดตัวขับไล่ความเมื่อยล้าออกจากร่างกาย เต็นท์ของชายหนุ่มที่เขากางเมื่อคืนก็หายไปด้วยพร้อมกับเ้าของมัน พันธิตราฉวยเอากระบอกไม้ไผ่ที่ยังพอมีน้ำเหลืออยู่รินมันออกลูบหน้าลูบตา เรียกความสดชื่นให้กับร่างกาย นกน้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะกิ่งไม้เหนือกงขังส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วราวกับกำลังทักทายเพื่อนใหม่ ลำตัวของมันมีสีทองปีกสีเทามีขลิบสีแดงแปลกตา หัวของเ้านกน้อยมีสีดำจะงอยปากสีทอง ที่น่ารักที่สุดก็คือแก้มของมันมีสีขาว ก้นของมันมีสีแดงขณะที่ปลายหางเป็สีดำ หญิงสาวชาวกรุงมองนกน้อยอย่างหลงใหลในความสวยงามของมันที่ธรรมชาติช่างรังสรรค์ได้อย่างลงตัวไร้ที่ติ
“เ้านกน้อยแกช่างมีอิสระดีเหลือเกิน อยากบินไปไหนมาไหนก็ได้ตามใจชอบ ฉันเป็คนแท้ๆ กลับถูกขังราวกับสัตว์โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีความผิดอะไร”
หญิงสาวรำพึงรำพันกับตัวเองอย่างคนสิ้นหวัง
“เ้าชื่อว่าอะไรนะนกน้อย…”
“มันชื่อนกกะรองทองแก้มขาว”
เสียงผู้รู้ดังมาเป็คำตอบแทนเ้านกสีสวย นกน้อยบินหนีไปทันทีที่ได้ยินเสียงของชายหนุ่ม หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้ๆ อย่างอารมณ์เสีย ที่ทำให้เพื่อนใหม่ของเธอบินหนีไป
“ฉันไม่ได้ถาม! ทีไอ้เื่ที่ถามทำไมไม่พูด สติยังดีหรือเปล่า”
หญิงสาวตะคอกใส่ แต่แทนที่ชายหนุ่มจะอยู่ในอารมณ์เดียวกันกับเธอ เขากลับหัวเราะชอบใจในความเกรี้ยวกราดของเชลยสาวราวกับเป็สิ่งน่าขบขัน
“ไม่คิดเลยนะว่าคุณครูสาวสวยจะอารมณ์ร้ายขนาดนี้ ผมล่ะอดนึกเป็ห่วงพวกเด็กๆ ลูกศิษย์ของคุณขึ้นมาซะแล้วสิ ว่าพวกแกจะติดนิสัยไม่น่ารักแบบนี้ไปด้วยหรือเปล่า”
ในน้ำเสียงและสายตาของชายหนุ่มมองเธอด้วยความชิงชังรังเกียจหนักหนา
“เป็ห่วงตัวเองเถอะ ถ้าฉันออกไปได้เมื่อไหร่นะแกไม่มีทางปากดีแบบนี้แน่”
“ผมต้องกลัวสินะ” ชายหนุ่มเลิ่กคิ้ว
“ปล่อยฉันออกไปสักเดี๋ยวได้ไหม ฉันปวดท้องเบาจะราดอยู่แล้ว” หญิงสาวกัดฟันแค่นเสียงบอกเขา ในขณะเดียวกันก็นึกไปว่าเขาต้องรู้เื่ราวส่วนตัวของเธอไม่น้อย
“หึ…”
ชายหนุ่มทำเสียงขึ้นจมูกมองเชลยสาวแล้วส่ายหน้าไปมา ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงใบหน้ายามไร้เครื่องสำอางไม่ได้ทำให้ความงามของหญิงสาวลดทอนลงแต่อย่างใด มันกลับทำให้เธอสวยในแบบธรรมชาติโดยไร้สารเคมีมาปรุงแต่งไม่เหมือนบรรดาหญิงสาวในเมืองที่เขาเคยเห็น แม่ ผู้หญิงพวกนั้นยามล้างเครื่องสำอางออกแล้วบางคนดูจืดชืดอย่างกับศพเดินได้เลยทีเดียว
“ผมขอเตือนเอาไว้ก่อนนะถ้าคิดจะมาเล่นเหลี่ยมกับผมล่ะก็ คุณเจ็บตัวแน่!”
ชายหนุ่มขู่ฟ่อก่อนจะคว้าลูกกุญแจที่เหน็บเอวอยู่ ไขกรงขังปล่อยตัวหญิงสาวให้เป็อิสระ
ร่างสูงใหญ่ฉุดข้อมือของหญิงสาวลากให้เดินตามเขาไป มือของเขาแข็งหยังกับคีมเหล็กบีบข้อมือน้อยๆ ของเธอจนปวดหนึบไปหมด หญิงสาวเบ้ปากเดินตามชายหนุ่มมองแผ่นหลังที่ดูกว้างและใหญ่โตของเขา เธอสูงเพียงแค่หน้าอกของเขาเท่านั้น กลิ่นกายของผู้ชายลอยมาปะทะจมูกของหญิงสาวก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในร่างกาย แม้ยามอยู่ใกล้กับโมไนยคู่หมั้นของเธอก็ยังไม่เคยมีความรู้สึกอะไรแบบนี้เกิดขึ้นสักครั้ง
“จับเบาๆ ได้ไหมเนี่ยฉันเจ็บนะ”
หญิงสาวทำหน้ายู่ร้องบอกคนที่จับกุมเธออยู่ ราวกับร่างกายเธอไม่ได้สร้างขึ้นมาจากเืเนื้อซะอย่างนั้น
“อย่ามาทำสำออย!”
ชายหนุ่มเหลียวหลังกลับมาบอกเสียงห้วนจัด เขาพาหญิงสาวเข้าไปในป่าที่รกครึ้มและหยุดลงยังโคนต้นไม้ขนาดใหญ่ใบหนาทึบ จนแทบจะไม่มีแสงของดวงอาทิตย์ลอดผ่านลงมาได้ หญิงสาวมองไปรอบๆ ตัวคิ้วสวยย่นเข้าชนกันด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเชิดหน้าจ้องคนที่พามาด้วยความสงสัย
“ไหนล่ะห้องน้ำ”
“ห้องน้ำงั้นเหรอ”
ชายหนุ่มยิ้มหยันที่มุมปากพลางส่ายหน้าไปมา กับประโยคคำถามและสีหน้าพาซื่อของสาวชาวกรุงเชลยของเขา ชายหนุ่มหยิบเอาพลั่วสนามออกมาจากเอวแล้วยื่นให้ พลางคิดในใจว่าคงต้องมีอีกหลายสิ่งอย่างที่ผู้หญิงคนนี้จะเรียนรู้ในป่าแห่งนี้ในฐานะนักโทษของเขา
“ทำความเข้าใจซะใหม่นะ ที่นี่มันในป่านะครับคุณหนู ใครที่ไหนมันจะบ้ามาสร้างห้องน้ำแสนสุขไว้ที่นี่ คิดว่าถ้าสร้างเอาไว้แล้วจะมีลิงช้างบ่างชะนีเข้ามาใช้บริการหรือไงครับ นี่พลั่วอุปกรณ์สำหรับเข้าห้องน้ำของคุณ คิดว่าผมคงไม่ต้องสาธิตวิธีการใช้มันให้คุณดูหรอกนะ เดี๋ยวจะเป็ตากุ้งยิงซะเปล่าๆ”
ชายหนุ่มยักคิ้วให้อย่างยียวน กระตุ้นให้หญิงสาวทั้งโมโหและอายจนหน้าแดงก่ำ เธอคว้าเอาพลั่วสนามที่ชายหนุ่มยื่นให้ไปถือไว้ในมือ มองเขาด้วยความเกลียดชังนึกอยากจะใช้พลั่วในมือแทงอกเขาสักสิบแผล
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
33K
