“ข้าต้องขอโทษเ้าด้วยที่พาเ้ามายังที่แห่งนี้”
“เอ่อคือว่า….”
“ที่นี่มันที่ไหนงั้นหรอครับ?”
สวัสดีครับผม ลีโอ เป็มนุษย์เงินเดือนธรรมดาๆคนหนึ่งที่มีชีวิตแบบคนปกติทั่วไปไม่ได้มีความสามารถโดดเด่นอะไรมากมาย
แต่แล้วในวันที่ผมกำลังกลับจากที่ทำงาน จู่ๆผมก็ภาพตัดแล้วก็มาอยู่ในห้องสีขาวพร้อมกับมีชายแก่ใส่ชุดขาวยืนอยู่ตรงหน้าผม
“จะบอกว่าเป็มิติเอกเทศของข้าก็คงจะได้มั้ง”
“แล้วคุณคือ…”
ดูจากสภาพและอะไรต่างๆที่มันไม่ควรจะเป็เื่จริงได้แบบนี้ มันทำให้ผมนึกไปถึงพวกความเชื่อต่างๆ โดยเฉพาะกับคนแก่ๆใส่ชุดขาวที่ชอบมาโผล่หาคนแบบนี้ หรือว่าจะเป็…
“โอ๊ะๆ! ข้าไม่ใช่พระเ้าอะไรแบบนั้นหรอกนะ”
“อ่าว? ไม่ใช่อย่างงั้นหรอครับ?”
“ข้าไม่ใช่ตัวตนแบบนั้นหรอก เอาเป็ว่าที่ข้าดึงตัวเ้ามาที่แบบนี้เพราะมีเื่ที่อยากจะให้เ้าช่วยอะไรสักหน่อยนะ”
“ให้ผมช่วย?”
ผมได้แต่ชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทำไมถึงต้องเป็ผม? มีอะไรที่ทำให้ชายแก่คนนั้นดลใจเลือกคนอย่างผม?
“เพราะข้าเห็นว่าชีวิตของเ้ามันไร้สีสันมากจนเกินไปยังไงละ”
“อ่านใจผมได้จริงๆสินะครับ”
“แน่นอน”
ดูท่าว่าจะเป็ตัวตนที่อยู่เหนือจินตนาการของผมจริงๆสินะ ไม่ใช่พวกรายการแบบ ‘โกหกจ้า!! ขอบคุณที่ร่วมรายการนะ!’ อะไรแบบนั้น
“แล้วถ้าหากผมหายตัวไปแบบนี้มันจะ-”
“ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวข้าจัดการให้ เ้าไปมีความสุขกับโลกใบนั้นดีกว่านะ”
มันอาจจะจริงอย่างที่เขาพูด ผมในโลกนี้จะบอกว่ามีชีวิตที่มีความสุขก็พูดไม่ได้เต็มปากด้วย เพราะชีวิตของผมวันๆมันก็มีแต่เื่เดิมๆ ไร้คนรัก ไร้ครอบครัว…
‘มันว่างเปล่า’
“คุณ- ไม่สิ ท่านคิดว่าผมจะมีความสุขในโลกใบนั้นได้หรอ?”
“มาลองดูด้วยตัวเองสิ”
อย่างน้อยๆผมก็อยากที่จะลองมีความสุขในแบบที่คนอื่นเขามีกันบ้าง
“เข้ามาใกล้ๆข้าสิ”
ผมได้เดินเข้าไปหาชายแก่คนนั้น เขานำมือมาวางไว้ที่บนหัวของผมก่อนที่จะมีแสงสว่างปรากฏออกมาจากมือของเขา
“ข้าได้มอบสิ่งที่จะมีประโยชน์กับเ้าในโลกใบนั้น”
“ขอบคุณมากครับ”
“และคำขอสุดท้ายจากข้า เ้าสามารถช่วยเหลือข้าได้หรือไม่เมื่อไปถึงโลกใบนั้น”
“บอกผมมาได้เลยครับ”
“ได้โปรด ช่วยดูแลเหล่าัพวกนี้ด้วย”
“ังั้นหรอครับ?”
“พอเ้าไปถึง เ้าจะได้รู้เอง”
ว่าแล้วสติของผมก็ค่อยๆดับวูบลงไป
.
.
.
.
.
.
.
.
“อืม…ที่นี่ที่ไหน?”
ผมได้ตื่นขึ้นมาในทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง ที่ด้านหลังของผมนั้นมีบ้านไม้ขนาดไม่ใหญ่มาก มีสวนไว้ปลูกพวกพืชผัก และถ้ามองออกไปไกลๆจะเห็นทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่อีกด้วย
“ว้าว…”
ผมกำลังทึ่งกับทิวทัศน์ที่อยู่ตรงหน้าผม มันเป็ภาพที่ผมไม่คิดว่าชีวิตนี้ผมจะได้มาเห็นอะไรที่มันสวยงามขนาดนี้มาก่อน
“กรร…”
“หืม?”
ผมที่กำลังชื่นชมทิวทัศน์อยู่นั้นเอง ก็ได้มีบางสิ่งเข้ามาคลอเคลียที่ขาของผม พอผมได้ก้มมองลงไป ก็ได้พบกับเ้าัน้อยตัวสีดำกำลังทำตาบ้องแบ๊วมาที่ผม
‘…น่ารัก’
ถึงผมจะกลัวๆอยู่หน่อย แต่เพราะด้วยความน่ารักของมัน จึงทำให้ผมเผลอตัวอุ้มมันขึ้นมา ตัวมันขนาดพอๆกับหมาตัวนึง มีเกล็ดสีดำที่แข็งเอามากๆ และมีปีกสีดำขนาดเล็กกว่าตัวของมันจึงทำให้มันยิ่งดูน่ารักเข้าไปอีก
“เ้าตัวเล็กนี่นะหรอที่ท่านผู้นั้นบอกให้เราเลี้ยง”
‘ติ๊ง!’
จู่ๆก็มีหน้าต่างสีฟ้าปรากฏอยู่ตรงหน้าของผม นี่คงจะเป็ความสามารถที่ท่านผู้นั้นได้มอบไว้ให้กับผมอย่างนั้นสินะ
==========
ชื่อ: ฟาตาริส
เผ่า: ัโบราณ
อายุ: 1 วัน
ธาตุ: ไฟ
==========
189
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)
